ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΝ ΤΡΙΠΟΛΕΙ...

7 Ιουλίου 2019

Κατά τον Τζώρτζ Όργουελ, ο πλέον σίγουρος τρόπος να λήξει ο πόλεμος είναι να ηττηθείς. Και αν όχι πόλεμος, πολιτική. Εν Τριπόλει; Και μάλιστα, αριστερά; Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς; Πολύ φιλόδοξο εγχείρημα, αν όχι θρασύ… Το επιχειρούμε, ωστόσο:

Η πολιτική είναι συναρπαστική, επειδή οι άνθρωποι διαφωνούν. Διαφωνούν για το πώς πρέπει να ζουν. Ποιός πρέπει να παίρνει τί. Πώς πρέπει να διανέμονται η εξουσία και οι πόροι. Για το αν η κοινωνία πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία ή στη σύγκρουση. Επίσης διαφωνούν για το πώς πρέπει να επιλύονται τέτοιου είδους ζητήματα. Πώς πρέπει να λαμβάνονται οι συλλογικές αποφάσεις. Ποιός δικαιούται να έχει λόγο. Πόση επιρροή μπορεί να ασκεί ένα άτομο… Αυτά ήταν που έκαναν την πολιτική κατά τον Αριστοτέλη την κυριωτάτη επιστήμη. Τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από τη δραστηριότητα εκείνη μέσω της οποίας τα ανθρώπινα όντα προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή τους και να δημιουργήσουν την «αγαθή κοινωνία». Πάνω απ’ όλα, η πολιτική είναι κοινωνική δραστηριότητα. Ωστόσο, η διαφωνία που φωλιάζει στην καρδιά της πολιτικής εκτείνεται και στη φύση του αντικειμένου και στο πώς πρέπει να το μελετά κανείς. Οι άνθρωποι διαφωνούν τόσο για το τί είναι αυτό που κάνει την κοινωνική αλληλεπίδραση «πολιτική», όσο και για το ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος ανάλυσης και ερμηνείας της πολιτικής δραστηριότητας.

Το προηγούμενο χωρίο είναι απόσπασμα από το βιβλίο Εισαγωγή στην Πολιτική, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2002, του Andrew Heywood, διευθυντή σπουδών στο Orpington College του Λονδίνου. Δεν είναι βιβλίο αριστερού, επειδή, κατά πρώτον, θεωρούμε ότι η Πολιτική, σε οποιαδήποτε έκφανσή της, προϋπάρχει της Αριστεράς. Και κατά δεύτερον, επειδή, όπως συμπεραίνει ο Νίκος Πουλαντζάς, στο βιβλίο του Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1991:

Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ασφαλώς, μπορεί κανείς να αντιτείνει, στο όνομα φυσικά του ρεαλισμού (του ρεαλισμού της δικτατορίας του προλεταριάτου ή του ρεαλισμού των άλλων, των υγιώς σκεπτομένων νεοφιλελεύθερων), πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι διότι είναι ανέφικτος. Ίσως. Δεν έχουμε πια την χιλιαστική πίστη, τη βασισμένη σε μερικούς σιδερένιους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ένα όμως είναι βέβαιο. Ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός.

Εδώ είμαστε, λοιπόν. Αναμένουμε τη συνδρομή σας. Όχι σε κομματικό κουπόνι, αλλά τα σχόλια και τις απόψεις σας. Είναι εύκολο, επιλέξτε, δεξιά, Απόψεις και άρθρα, Αποστολή κειμένου προς δημοσίευση…

Τρίπολη, ανήμερα της χαμένης μάχης…
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.