Ο πλέον σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Καθόλου …λόγου χάρη!

17 Σεπτεμβρίου 2019

Η «πρωτοπορία» της κεντροδεξιάς και κάποτε κεντροαριστερής «διανόησης», μετά την «ιστορική» 7η Ιουλίου, έχει κόψει άλυσο.
Τάκης Θεοδωρόπουλος και Πάσχος Μανδραβέλης «καθημερινά», Πέτρος Τατσόπουλος εδώ κι εκεί, Protagon.gr «Team»… και βεβαίως, η ασύγκριτη Σώτη Τριανταφύλλου.

Σε συνέντευξή της στο …φιλελεύθερο Liberal.gr, ανησυχεί ξαφνικά για την ιστορική άγνοια των μαθητών στα σχολεία μας, η οποία κατά τη γνώμη της οφείλεται ή εν πάση περιπτώσει (ας είμαστε επιεικείς μαζί της) επιτείνεται από τον καθιερωμένο εορτασμό των επετειακών αργιών (ας πούμε, όπως γίνεται).

Η αργία είναι περιττή, η γνώση είναι απαραίτητη, συνεχίζει, και ίσαμ’ εδώ μπορεί κανείς να συμφωνήσει μαζί της. Και συνεχίζει. Από επισκέψεις της στα σχολεία συμπέρανε πως τα παιδιά, λέει, μπερδεύουν (λόγου χάρη…) την 17η Νοεμβρίου με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο! Ίσως βοηθήσει η κατάργηση της σχολικής αργίας (να εκλείψει η άγνοια των παιδιών…), καταλήγει. Απανωτά εγκεφαλικά στο δεξιό ημισφαίριο…

Πρώτον, η Σώτη να μιλάει στα σχολεία για νεκρούς στο Πολυτεχνείο… Δεύτερον, βρες έναν πιο πειστικό ιστορικό συσχετισμό, ως σπουδαία λογοτέχνις, να «μπερδέψουν» τα παιδιά, βρε Σώτη! Και τρίτον…

Απ’ όλες τις «αχρείαστες» αργίες, η επέτειος του Πολυτεχνείου σου ήρθε πρώτη στο μυαλό;

Υ.Γ. Φέρνει λίγο της Μαρέβας, ή κάνουμε λάθος;

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙA 15
  1. Εσείς μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε, αλλά εγώ μόλις είδα ανάρτηση στο Αthensvoice.gr με τίτλο «Στη Σώτη Τριανταφύλλου το βραβείο μυθιστορήματος».

    1. Ευχαριστούμε, φίλε, για την πληροφορία, συγχαρητήρια στη Σώτη Τριανταφύλλου, δεν αμφισβητήσαμε τη λογοτεχνική της δεινότητα. Ευχαριστούμε και για την αθέλητη παρατήρησή σου (ή ηθελημένη;) ότι δεν κατατάξαμε και το Αthensvoice.gr στην κεντροαριστεροδεξιά διανόηση…

    2. Ερώτηση, όχι αδιάκριτη κατά τη γνώμη μου. Πόσα έργα της Σώτης Τριανταφύλλου έχεις διαβάσει, ανώνυμε; Πόσα του Τατσόπουλου;

        1. Ναι, ρώτησα ευθέως τι έχεις διαβάσει της Σώτης Τριανταφύλλου, του Πέτρου Τατσόπουλου, αλλά και (προσθέτω) του Αύγουστου Κορτώ, του Κώστα Σβόλη, της εγγονής της Δημουλά (την ξέρεις την εγγονή της Δημουλά;). Και έχω να πω ευθέως ότι η αναφορά στην ανάρτηση του Athensvoice είναι ό,τι πιο άσχετο με το θέμα, κάλλιστα θα μπορούσες να γράψεις «Εσείς μπορείτε να λέτε ό,τι θέλετε, αλλά εγώ σε είδα να βάζεις το δάχτυλο στη μύτη», το ίδιο πράμα είναι. Και για να βγω κι εγώ εκτός θέματος, εκτός από τις «Σπάνιες γαίες», που ήταν κάπως, τα άλλα βιβλία της αξίζουν, το λέω μετά λόγου γνώσεως επειδή έχω διαβάσει όλα τα μυθιστορήματα της Σώτης (την ξέρεις τη συγγραφέα και εγγονή της Δημουλά;).

          1. Πάλι αποφεύγεις να ρωτήσεις στα ίσα, απαντάω όμως. Την εγγονή της Δημουλά δεν την ξέρω, όνομα δεν έχει; Και δεν ξέρω γιατί πρέπει να την ξέρω. Για τους υπόλοιπους που αναφέρεις κάτι έχω διαβάσει κι εγώ και μου αρκούν. Με τη Σώτη Τριανταφύλλου έκλεισα τον κύκλο μου όταν πήγα να διαβάσω ένα ας το πούμε δοκίμιο που έχει γράψει για την πολυπολιτισμικότητα και κάτι τέτοια. Θεωρώ πως είναι το πιο σπουδαίο γραφτό της! Αποπνέει έναν υποδόριο και ύπουλο ρατσισμό που σε διευκολύνει να μην ασχοληθείς άλλο μαζί της. Άσε που κάπου σε κάποιο άρθρο της έχει γράψει και το αμίμητο, που έφτασε μέχρι το δικαστήριο (κακώς για μένα) για υπόθαλψη ρατσισμού, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, μετριοπαθής μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κρατάει το κεφάλι για να το κόψει ο φανατικός» (καλό ε; Δεν ξέρω ο Κορτώ πώς το είδε). Είναι συγγραφέας, δεν λέω, πολυγραφότατη, «ένα από τα πιο παραγωγικά, ταλαντούχα, ξεχωριστά, κοσμοπολιτικά, μορφωμένα και τολμηρά πλάσματα του χώρου», κάπου διάβασα μόλις σήμερα. Έχουν γεμίσει οι πάγκοι των βιβλιοπωλείων με βιβλία μπεστ σέλερ σαν της Σώτης. Άλλα βιβλία χρειαζόμαστε. Η ποίηση δεν είναι άσχετη με τις περιστάσεις, έλεγε ο Απολιναίρ, φαντάζομαι πως εννοούσε και τη λογοτεχνία. Και ο αστός Σεφέρης τόλμησε να πει πως ο ποιητής, ο λογοτέχνης, είναι κληρωτός της εποχής του. Αφήνοντας έξω τα προσωπικά της βιώματα, της Σώτης της έτυχε κάποτε μια «περίσταση», μέχρι τότε κυκλοφορούσε πολύ αριστερά. Αλλά όταν οι «αριστεροί» εργαζόμενοι του Πατάκη, όπου διηύθυνε (δεν ξέρω αν τη διευθύνει ακόμα) μια σειρά εκδόσεων (ανάμεσά τους και τα βιβλία της), την έκλεισαν έξω από το μαγαζί διεκδικώντας δικαιώματά τους, η Σώτη πήρε ανάστροφες και από τότε όλα της φαίνονται «αριστερά». Από τότε είναι «κληρωτός», στρατιώτης δηλαδή, άλλης «περίστασης», με «στάσεις» απαρχάιντ. Θα μου πεις τί σχέση έχουν όλα αυτά με το έργο της, τη λογοτεχνία της. Δεν γράφω και δεν κρίνω τη λογοτεχνία της, απλά δεν θέλω να τη διαβάζω, δεν έχω αυτό το δικαίωμα;

            1. Αγαπητέ συνανώνυμε, έχεις δικαίωμα στην ανωνυμία, αλλά είναι θεμιτό να συγχέεις έτσι το έργο μιας αξιόλογης δημιουργού με την ίδια; Δηλαδή τί, ο Σολωμός που έφυγε από τη Ζάκυνθο γιατί είχε κληρονομικές διαφορές με τον αδελφό του, αυτό μπορεί να καθόρισε ή να επηρέασε το έργο του; O Καβάφης έγραψε ό,τι έγραψε γιατί ήταν έτσι ή αλλιώς; Ο Ντοστογέβσκι, ο Μπωντλαίρ, ο Όσκαρ Ουάιλντ, ο Νίτσε, ο Μάρξ κρίνονται από την προσωπικότητα ή από το έργο τους;

              1. Από τα ονόματα που αναφέρεις, αγαπητέ μου, είναι φανερό ότι θα κυλήσει ακόμα πάρα πολύς χρόνος για εντάξουμε σ’ αυτή τη μεταξύ μας συζήτηση μια όντως αξιόλογη δημιουργό των ημερών μας. Θα ήθελα όμως να ξαναδιαβάσεις προσεκτικά τί γράφω παραπάνω. Δεν κρίνω το έργο της, αλλά τις δημόσιες παρεμβάσεις της, όπως έχω δικαίωμα ως δημόσιο ακροατήριο. Ακόμα και ένα δοκίμιο, ένα άρθρο, γνώμη που διατυπώνεται στα μέσα ενημέρωσης για την πολυπολιτισμικότητα ή τους μετανάστες είναι δημόσια παρέμβαση, όχι ένα μυθιστόρημα που γράφεις απομονωμένος στο γραφείο σου ή απολαμβάνεις ξαπλωμένος στον καναπέ σου. Ύστερα, την εποχή του Μπωντλαίρ, για να μην αναφέρω τον Μαρξ, δεν υπήρχαν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις και ιστολόγια, αλλά όταν ο Μπωντλαίρ συζητούσε στα μπιστρώ, γινότανε σούσουρο, πάταγος σε όλο το Παρίσι, καυγάς και δεν γύριζε αλώβητος, ψυχικά και καμιά φορά σωματικά, να γράψει τα αριστουργήματά του.

                1. Έτσι όμως υποβαθμίζουμε την τέχνη. Μου θυμίζεις τον Τσίρκα που στον «Πολιτικό Καβάφη» βρήκε ακόμη και πίσω από τους Σπαρτιάτες πολεμιστές στις Θερμοπύλες κοινωνικοπολιτικά ελατήρια!

                  1. Καλά δεν σου φαίνεται κι εσένα παράξενο εκείνο το «οσάκις είναι πλούσιοι» να αφορά λιτοδίαιτους Σπαρτιάτες; Όσο για την τέχνη, αν εννοείς «τέχνη για την τέχνη» ή κάτι τέτοιο, ο Καρυωτάκης έχει γράψει κι αυτός έναν παράξενο στίχο. «Η τέχνη είναι το καταφύγιο που φθονούμε». Μπορεί κανείς ελεύθερα να τον ερμηνεύσει, η τέχνη είναι ό,τι τραγικότερο μας συνέβη. Αντί να ζούμε ή να πασχίζουμε να ζήσουμε, ζούμε δι’ αντιπροσώπων, πληρώνουμε βιβλία και ταινίες που γίνονται μπεστ σελερ για να δούμε πώς θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Δεν είναι και λίγο, μέσα στην τραγωδία μας, που ενίοτε φθονούμε…

  2. Πριν το γυρίσω στα fake news (για την εγγονή της Δημουλά), ας πω κάτι ακόμα για τη Σώτη. Η γραφή της, αναφέρομαι μόνο στα λογοτεχνικά, έχει ένα μακρινό άρωμα από beat generation, φαίνεται ότι τη σημάδεψε η μαγεία του Κέρουακ (φρόντισε όμως να μείνει ανεπηρέαστη από το «Ουρλιαχτό», πολύ αναρχοαυτόνομο για τα γούστα της, άσε που ήταν εβραίος και γκέι) και μιμήθηκε το στυλ του. Καλό για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά όχι πρωτότυπο. Και κατά τη γνώμη μου έχει στερέψει. Όσο για τα δοκίμια, ας τα αφήσουμε στην ησυχία τους.
    Τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την εγγονή της Δημουλά. Κοπέλα ευάερη, ευήλια, αλλά άτυχη. Τη βγάλανε Σούλα, από το Χρυσούλα. Ήταν και ξανθιά. Στην ευρύτερη οικογένεια, σημαντική προστιθέμενη αξία αποτελούσε το επώνυμο της ποιήτριας που επισκίαζε τους πάντες και δώσ’ του να τρώγεται η Σούλα, που ήθελε σφόδρα να επιδείξει έργο. Φταίνε και οι γονείς της, βέβαια, που την έστειλαν να μάθει γράμματα. Αποτέλεσμα; Άλλαξε ονοματεπώνυμο προς το καλλιτεχνικότερον και βάλθηκε να βασανίζει το αναγνωστικό κοινό. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο, εν προκειμένω όμως η Σούλα ασχολείται με την κομμωτική για χόμπι (να το στείλω, να μην το στείλω, ελπίζω να το κόψουν, τόσο χλαπάτσα σχόλιο δεν έχω γράψει).

    1. Η Δημουλά έχει εγγονή με το ίδιο όνομα; Πριν από πεντέξι χρόνια σε μια εκδήλωση στην Πάτρα άκουσα να λένε για μια Κική Δημούλα, μου είπανε, νέα κοπέλα, που μίλησε περί έρωτος και λογοτεχνίας, ανακάτεψε τον Λακάν και δεν άρεσε. Έχει καμιά σχέση αυτό μ’ αυτά που λες για την εγγονή της Δημουλά;

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.