Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 
Βλ. ανάρτηση...

Ανάψαμε κι εδώ το χριστουγεννιάτικο δέντρο και διασκεδάσαμε
(τη φτώχεια μας) με τον Μουζουράκη στο Πνευματικό Κέντρο…

Γέρνει ύποπτα προς τα αριστερά το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα, λένε τα κανάλια. Μην πέσει να μας πλακώσει, λέμε εμείς…

Εκλογές αύριο στη Μεγάλη Βρετανία. Προηγείται στις δημοσκοπήσεις o Boris και το Brexit..

 

Σπούδαζε τον γιο του στην Αμερική (στο Χάρβαρντ άραγε;) με λεφτά της Novartis Ποιός είναι; Ρωτήστε τον αντεισαγγελέα Αγγελή. Κατά τ’ άλλα, σκευωρία…

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του γάλλου Φαμπιάν Περιέ, «Αλέξης Τσίπρας και οι μεταμορφώσεις της πολιτικής». Άντε και τανία! │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Οι μαθητές του 2ου Γενικού Λυκείου Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Ελληνικού με τους καθηγητές τους αποφάσισαν να επισκεφθούν της Ακρόπολη. Το σχολείο είχε μάλιστα εκ των προτέρων συνεννοηθεί με τον αρμόδιο κρατικό εκπρόσωπο για τον αριθμό των μαθητών και είχε γίνει γνωστή η ιδιότητα του σχολείου.

Όταν όμως έφθασαν στον αρχαιολογικό χώρο και παρέδωσαν τον κατάλογο με τα ονόματα των παιδιών, αντιμετώπισαν την αγενέστατη έκπληξη ή μάλλον «κατάπληξη» της κυρίας που καθόταν στο ταμείο. «Τί ονόματα είν’ αυτά;». Ενώ την ίδια στιγμή έδινε προτεραιότητα σε άλλο σχολείο με αποκλειστικά έλληνες μαθητές και ελληνικά ονόματα φυσικά! Εν τέλει το θέμα διευθετήθηκε «αρμοδίως», με αποτέλεσμα όμως τα παιδιά να δουν την Ακρόπολή «μας» σε λιγότερο από τον προβλεπόμενο χρόνο. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Δεν ξέρουμε αν ήταν αιτία ή αφορμή (το Τεχνικό Πρόγραμμα του Δήμου), η προγραμματισμένη πάντως για χθες Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2019 συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου Τρίπολης ανεβλήθη
λόγω μη απαρτίας.

Οι εκλεγμένοι με τις παρατάξεις Νέα Τρίπολη (Ι. Σμυρνιώτη - 13), Τρίπολη - Πρωτεύουσα του Μοριά (Δ. Παυλή - 6) και Τρίπολη - Αλλάζουμε τα δεδομένα (Ν. Τσιαμούλου - 6) δεν προσήλθαν στη συνεδρίαση, αφήνοντας μόνους τον δήμαρχο και την παράταξή του Τρίπολη αύριο (Κώστα Τζιούμη - 12) και τις μικρότερες παρατάξεις Ανασυγκρότηση για τον Δήμο Τρίπολης (Κ. Κατσαφάνα - 2), Δημήτρης Βόσνος για της Τρίπολη (1) και Λαϊκή συσπείρωση Τρίπολης (Β. Γούργαρη - 1) να περιμένουν…

Και κάτι που γίνεται μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει. Έτσι, όμως, αυτή δεν μπορεί να είναι η Τρίπολη αύριο, ούτε νέα Τρίπολη, ούτε πρωτεύουσα του Μοριά, ούτε θ’ αλλάξει τα δεδομένα της! Ή ό,τι άλλο… │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Δεν είμαστε αφελείς. Να πιστεύουμε ότι το κράτος στέκεται εκεί, αμερόληπτο και άγιο, για να μας προστατεύει (με το κατ’ ευφημισμό υπουργείο του, «προστασίας του πολίτη»!) από κάθε κακό που μπορεί να μας βρει. Από ιδρύσεώς του στα βάθη του χρόνου, αυτό είναι ή έχει καταντήσει κρατικό πάρεργο.

Οι κυρίαρχες τάξεις φρόντιζαν πάντοτε μέσω του κράτους να έχουν πολίτες που να σέβονται την εξουσία τους. Αν δεν τη σέβονται, να τη φοβούνται. Και αν δεν τη φοβούνται, να την υφίστανται διά της βίας (δεν είναι απλώς τρόπος του λέγειν).

Η κρατική βία ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είναι απλό κοινωνικό φαινόμενο. Ως άμεσα αντιληπτή και αισθητή, δημιουργεί σε όσους την υφίστανται μηχανισμούς συχνά ανεξέλεγκτης αντίδρασης. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Εμείς, παρ’ ότι πολιτικά και ιδεολογικά αντίθετοι, δεν ευχόμαστε στον κύριο Κώστα Βλάση, βουλευτή Αρκαδίας της Νέας Δημοκρατίας, να έχει την τύχη του κυρίου Διαματάρη, τη θέση του οποίου κατέλαβε. Δόξα τω θεώ, πτυχία διαθέτει, έστω και όχι καθ’ ύλην.

Αντίθετα, του ευχόμαστε επιτυχία στο έργο του, να συσφίξει περαιτέρω τους δεσμούς του με τους ομογενείς Αρκάδες και Πανέλληνες, επ’ αγαθώ των Εξωτερικών της χώρας φυσικά.

Αν και επί του Αποδήμου Ελληνισμού, υπουργείο Εξωτερικών είν’ αυτό, χρειάζεται τις ευχές μας, μια και κάποτε λόγου χάρη ήταν ενάντιος στην «προδοτική»  συμφωνία των Πρεσπών. Αυτά εμείς. Η ΔΑΚΕ Μεγαλόπολης άραγε τί θα του ευχηθεί μετά την ανακοίνωση που έχει πρόσφατα εκδώσει; │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Σαν σήμερα 8 Δεκεμβρίου 1980 στη Νέα Υόρκη…

Λες ότι θέλεις επανάσταση  ♩   Ξέρεις, τώρα  ♩   Όλοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο  ♩   Μου λες ότι αυτό είναι εξέλιξη  ♩  Ma όταν μιλάς για καταστροφή  ♩   Δεν ξέρεις ότι δεν πρέπει να βασίζεσαι σε μένα;  ♩   Δεν ξέρεις ότι μπορείς να βασίζεσαι σε μένα;*  ♩   Δεν ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά (;)  ♩   Λες ότι έχεις την αληθινή λύση  ♩    Όλοι θα θέλαμε να δούμε το σχέδιο  ♩   Μου ζητάς να συμμετέχω  ♩    Κάνουμε ό,τι μπορούμε  ♩   Αλλά αν θέλεις χρήματα για μυαλά που μισούν  ♩   Το μόνο που μπορώ να σου πω, αδερφέ, περίμενε  ♩    Λες ότι θα αλλάξεις το σύνταγμα  ♩   Όλοι θα θέλαμε να σου αλλάξουμε μυαλά  ♩   Μου λες ότι είναι ο θεσμός   ♩   Καλύτερα να ελευθερώσεις τα μυαλά σου αντί γι’ αυτό  ♩   Αλλά αν συνεχίσεις να κουβαλάς εικόνες του προέδρου Μάο  ♩   Μην περιμένεις να καταφέρεις κάτι με κάποιον  ♩   Δεν ξέρεις ότι θα είναι όλα εντάξει;

* But when you talk about destruction  ♩   Don’t you know that you can count me out  ♩   in… Ήμουν
   αναποφάσιστος και ίσως δειλός, δεν ήθελα να σκοτωθώ,
είπε αργότερα γι’ αυτούς τους στίχους.

JOHN LENON, Revolution, 1968
Βλ. ανάρτηση...

H Γαλλία μοιάζει με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Οι δρόμοι των γαλλικών πόλεων γέμισαν με διαδηλωτές, δακρυγόνα και αστυνομικούς καθώς συνεχίζονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις κατά του σχεδίου μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού, μετά τη μαζική συμμετοχή της Πέμπτης που προκάλεσε γενικευμένη «παράλυση» στη χώρα.

Πρόκειται μάλιστα για μία από τις μεγαλύτερες απεργίες του δημόσιου τομέα εδώ και δεκαετίες.

Μεγάλο μέρος της χώρας ακινητοποιήθηκε καθώς οι εργαζόμενοι στον τομέα των μεταφορών προχώρησαν σε απεργία που μπορεί να διαρκέσει μέχρι την επόμενη εβδομάδα. Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις σε εθνικό επίπεδο.

Τα δρομολόγια τρένων, μετρό και λεωφορείων ακυρώθηκαν, πολλά σχολεία έκλεισαν και χιλιάδες άτομα αναγκάστηκαν να παραμείνουν στο σπίτι τους σε ολόκληρη τη χώρα, καθώς δεν μπορούσαν να μετακινηθούν προς τον χώρο εργασίας τους. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Ο μήνας εκείνος δεν ιστοριογραφείται μόνο από «αναρχία και χάος» (κατά το αλήστου μνήμης Mega Channel), ως επακόλουθα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Αμέσως μετά τον Δεκέμβρη του 2008, θα πρέπει να θυμόμαστε, εγκαινιάστηκε μια περίοδος λιτότητας, προανάκρουσμα και πρόσχημα της επερχόμενης «κρίσης», που κρατάει μέχρι σήμερα, Δεκέμβρη του 2019. Και έχει «μέλλον»

Τα μέτρα καταστολής που «απέτυχαν» να εφαρμοστούν εκείνον τον Δεκέμβρη οδήγησαν, με πρόσχημα την «κρίση», σε εντονότερα μέτρα περιστολής κοινωνικών δικαιωμάτων και ζητημάτων, καταστολής των λαϊκών αντιδράσεων, σε υποστολή των θεσμών και της δικαιοσύνης (ο αστυνομικός δολοφόνος του Γρηγορόπουλου είναι πλέον ελεύθερος), στον ρατσισμό, ακόμα και σε μισανθρωπισμό και επιβεβαιώνονται σήμερα με την άλλοτε «θεσμική» και άλλοτε βίαιη επιβολή μιας κρατικής «κανονικότητας»

Αν όχι όλοι οι μήνες, οι Δεκέμβρηδες καλούν σε επαγρύπνηση, αλληλεγγύη και δράση.

ΤΡ.
Βλ. ανάρτηση...

Παύλος Σιδηρόπουλος (27 Ιουλίου 1948 - 6 Δεκεμβρίου 1990):

Η Αθήνα έγινε κι αυτή μια πόλη χωρίς οίκτο
κι άρχισα να φοβάμαι όταν γελάω στο δρόμο δυνατά.
Οι φίλοι παίρνουν ηρωίνη
κι εσύ κραδαίνεις το μαχαίρι να μας πάρεις τα μυαλά.
Μα είσαι σκληρός εκεί που είσαι λίγος
κι εμείς ζητάμε τα πολλά.
Φαίνεται ξέχασες τις υποσχέσεις που έδινες για όλες τις δίκες των αναρχικών
για τους φακέλους της ντροπής και για τα ΜΑΤ.
Ξεγυμνωθήκαμε στους υπουργούς σου
που στα δικά μας τα κορμιά πατήσανε
για να κοιτάνε τώρα από ψηλά. Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Την εποχή της αφής, της πλέον ακονισμένης ευαισθησίας του σύγχρονου ανθρώπου, το πλέον συχνά εμφανιζόμενο θύμα είναι το βιβλίο και η ανάγνωση.

Προηγήθηκε ένας άλλος αθέατος θάνατος. Ο θάνατος της εφημερίδας. Συνέβη εκεί ακριβώς όπου το μοτίβο μιας φράσης με είχε κουράσει, εκεί που με απόδιωχνε η αποστροφή «δεν έχω ελεύθερο χρόνο», η απόλυτη κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Τον ίδιο χρόνο που εξαντλούμε σήμερα, καθολικά, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου «διαβάζουμε» και περισσότερο κυττούμε το απόλυτο τίποτα, αναζητώντας τη διαφυγή όχι από την έξοδο αλλά μέσα στους τέσσερις τοίχους όπου ηθελημένα έχουμε εγκλωβιστεί. Όλο αυτό είναι ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μια λαίλαπα που έχει εκληφθεί ως πανάκεια και ως πρόοδος. Και ακόμη χειρότερα, ως δεδομένο και αυτονόητο.

Και κάπου εκεί ανάμεσα εμφανίζεται ο Ελπήνορας, που εύκολα ερωτεύεται, ως πάντοτε έτοιμος να ερωτευτεί, έστω για λίγο, αδιαφορώντας για το τίμημα. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Στο μαγειρείο του Αυτιά:

Τί μου κάνεις και με ψήνεις, μια χαρά τα καταφέρνεις
κι όσα έχω μέσ’ στη τσέπη, μέχρι φράγκο μου τα παίρνεις.
Τρεις το λάδι τρεις το ξύδι κι έξι το λαδόξυδο,
έχεις κάνει του χεριού σου ένα ντερβισόπαιδο.
Με το έξυπνο σου κόλπο, βρίσκεις πάντα το κουμπί μου
και τ’ αδειάζεις δίχως κόπο κάθε τόσο το πουγγί μου.

Αυτό το όμορφο τραγούδι, σε στίχους και μουσική του Γιάννη Παπαϊωάννου και ερμηνεία του Γρηγόρη Μπιθικώτση, μου θύμισε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πρωινή εκπομπή της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ.
Ο γνωστός παρουσιαστής Γιώργος Αυτιάς, παρουσία του υπουργού Εργασίας Γιάννη Βρούτση, παρουσίασε
το νέο ασφαλιστικό της κυβέρνησης, μαζί με το φορολογικό.

Συνήθως η παρουσίαση των νομοσχεδίων ή των προτάσεων μιας κυβέρνησης γίνεται από τους υπουργούς σε συνέντευξη Τύπου, παρουσία όλων των δημοσιογράφων που καλύπτουν θέματα αρμοδιότητας του υπουργείου και επακολουθούν ερωτήσεις και διευκρινίσεις. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Στην τελική ομιλία του στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποσχέθηκε ότι θα πήγαινε στη σύνοδο του ΝΑΤΟ και θα τόνιζε για την Τουρκία ότι «μια συμμαχία δεν μπορεί να στέκεται αδιάφορη όταν ένα μέλος της παραβιάζει ανοιχτά το Διεθνές Δίκαιο και στρέφεται έτσι κατά άλλου μέλους της. Η τακτική των ίσων αποστάσεων αδικεί κατάφωρα την πατρίδα μας, που ουδέποτε επιδίωκε την ένταση στην περιοχή μας».

Ο πρωθυπουργός πήγε στη σύνοδο της Ατλαντικής Συμμαχίας, πήρε τον λόγο, αλλά δεν είπε τίποτε από όσα υποσχέθηκε στο συνέδριο του κόμματός του. Προχθές, μία μέρα πριν από τη συνάντηση Μητσοτάκη και Ερντογάν, με αφορμή την τουρκική προκλητικότητα, πηγές από το υπουργείο Άμυνας άφηναν να διαρρεύσει ότι η Ελλάδα θα σταματήσει τις συζητήσεις με τη γείτονα για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Στη συνέχεια, τα επιτελεία του μεγάρου Μαξίμου, υπολογίζοντας το κόστος, έτρεχαν να μαζέψουν τη διαρροή. Οι αυστηροί τόνοι κράτησαν λίγες ώρες. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Την απόφασή τους να παρέχουν περιθάλψη σε όλους ανεξαιρέτως του πρόσφυγες και μετανάστες είτε έχουν είτε δεν έχουν ΑΜΚΑ επαναλαμβάνουν σε ανακοίνωσή τους οι νοσοκομειακοί γιατροί με αφορμή και την υπόθεση του 22χρονου καρκινοπαθή από το Πακιστάν.

Η ΟΕΝΓΕ αναφέρει ότι «από την πρώτη στιγμή είχε καταγγείλει την ανάλγητη και απάνθρωπη απόφαση του υπουργού Βρούτση να ανακαλέσει προηγούμενη εγκύκλιο που παρείχε κάποιες διευκολύνσεις για την έκδοση ΑΜΚΑ σε πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, ώστε να έχουν πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη». Παράλληλα οι νοσοκομειακοί γιατροί αναφέρουν συγκεκριμένα παραδείγματα, κάνοντας ειδική αναφορά στην υπόθεση του 22χρονου καρκινοπαθή από το Πακιστάν που εδώ και έναν μήνα δεν μπορεί να κάνει αναγκαίες αξονικές τομογραφίες και να ξεκινήσει χημειοθεραπεία, επειδή δεν μπορεί να βγάλει ΑΜΚΑ λόγω νομικού κενού, παρόλο που πληροί τις προϋποθέσεις. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Μας πήραν την Αθήνα… Ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια που γράφτηκαν κατά τα Δεκεμβριανά (3.12.1944 έως 5 - 6.1.1945). Ένα τραγούδι που αποτύπωνε ταυτόχρονα και την ψευδαίσθηση για την προσωρινότητα της ήττας, μόνο για ένα μήνα… [ΤΡ.]:

Όταν άρχιζε ο πόλεμος τον Οκτώβριο του 1940 ξέραμε σε ποιόν ανήκε η Αθήνα. Δηλαδή το ήξεραν οι άνθρωποι του 1940. Σύμφωνα λοιπόν με αδιαφιλονίκητα συμβόλαια, την Αθήνα την είχαν, την κατείχαν, τη νέμονταν, την εξουσίαζαν και την κουμαντάριζαν οι κυβερνήσεις της, ο στρατός και η αστυνομία της, οι έμποροι και οι βιομηχάνοι της, τα παλιά τζάκια του 19ου αιώνα και τα νεώτερα της εκβιομηχάνισης, οι τράπεζες, οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί της, οι αυλικοί και ο βασιλιάς της…

Την κατείχαν ακόμη οι χιλιάδες μικρομεσαίοι αστοί που ο καθένας τους κατείχε περίπου 250 τ.μ. αστικής γης, όπου με κόπο και οικογενειακή συσσώρευση δύο - τριών γενιών, είχε κτίσει ένα όμορφο και νοικοκυρεμένο σπίτι, με κήπο στο πίσω μέρος, έναν φοίνικα μπροστά στην είσοδο ή μια γαζία, μπόλικες τριανταφυλλιές, βασιλικούς, μαντζουράνες και εύοσμες γαριφαλιές. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Απάντηση στις κραυγές που ακούστηκαν την περασμένη εβδομάδα στη γειτονική μας πόλη (βλ. Καταστράφηκε η Σπάρτη!…) δίνει η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες της Σπάρτης, που υποστηρίζεται και από φορείς της πόλης, το Σωματείο των Συνταξιούχων, την Ομάδα Γυναικών Σπάρτης, το Τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων, το Κοινωνικό Φαρμακείο Σπάρτης και μεμονωμένους καλλιτέχνες. Σε ανακοίνωσή της η Επιτροπή Αλληλεγγύης αναφέρει μεταξύ άλλων [ΤΡ.]:

Η νεολαία της Σπάρτης στεκόμαστε αλληλέγγυοι στα θύματα πολέμου και ξεριζωμού που βρίσκονται στην πόλη μας. Δεν μένουμε αδιάφοροι απέναντι στη δυστυχία συνανθρώπων μας και μικρών παιδιών, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους εξαιτίας ενός πολέμου που φέρει τη σφραγίδα των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ. Η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης - Τουρκίας και τα απαράδεκτα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, βαδίζοντας στο δρόμο που χάραξε η προηγούμενη, ενισχύουν ακόμα περισσότερο τον εγκλωβισμό και την καταστολή των αιτούντων άσυλο. Καλλιεργούν και τροφοδοτούν τον ρατσισμό και τις ξενοφοβικές αντιδράσεις. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Το 13ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα είχε μείνει στην Ιστορία ως μια υποτονική διαδικασία απλής ανταλλαγής ιδεών, που δεν είχε κανένα σκοπό να χαράξει πολιτική, να πάρει αποφάσεις ή να εκλέξει όργανα, αν δεν έμπαινε μέσα ο Αντώνης Σαμαράς σαν ταύρος εν υαλοπωλείω, για να εκτοξεύσει ευθείες βολές στην κυβέρνηση, μιλώντας σε αμιγώς προσωπικό τόνο και δυναμιτίζοντας το κλίμα λίγο πριν από το σφύριγμα της λήξης.

Με ευθείες βολές κατά της κυβέρνησης και τη γνωστή ακροδεξιά φρασεολογία του (μίλησε για λαθροεποικισμό και λαθρομεταναστευτικό, «έτσι το λέω εγώ!») ο Αντώνης Σαμαράς άναψε χθες φωτιές κατά την τελευταία ημέρα της διαδικασίας.

Επιβεβαίωσε έτσι τις προβλέψεις όσων ανέμεναν την εκρηκτική αντίδρασή του για το γεγονός ότι, ενώ μέχρι τις εκλογές ηγεμόνευε στο κόμμα, από την επόμενη μέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης τού γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη αδειάζοντάς τον απανωτές φορές για διαφορετικά ζητήματα. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Ο καιρός σήμερα στην Τρίπολη προβλέπεται νεφελώδης, αλλά Τρίπολη είν’ αυτή μπορεί και να βρέξει. Αλλά και να βρέξει το κάπως παράξενο  αντικείμενο, στερεωμένο δίπλα στο κατώφλι των παλιών σπιτιών, θα παραμείνει ξεχασμένο. Το ποδόμακτρο, μας το θυμίζει η Εύα Γαλανιάδη στο Arcadiaportal.gr:

Οι νεότεροι ίσως να απορούν αντικρίζοντας το μικρό σιδερένιο αντικείμενο στις εισόδους των παλαιότερων αστικών σπιτιών της πόλης μας. Άλλοτε διακοσμημένο περίτεχνα, άλλοτε πολύ απλό, το ποδόμακτρο ήταν εξαιρετικά χρήσιμο σε παλαιότερες εποχές που οι δρόμοι της Τρίπολης αλλά και ολόκληρης της χώρας ήταν χωμάτινοι και όχι ασφαλτοστρωμένοι, με αποτέλεσμα να λασπώνονται οι διαβάτες και το χαλάκι της εξώπορτας να αποδεικνύεται πολύ λίγο για να καθαρίσει τα παπούτσια τους προτού μπουν στο σπίτι. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Απόσπασμα από το βιβλίο του 98χρονου σήμερα γάλλου κοινωνιολόγου και φιλοσόφου Εντγκάρ Μορέν, Ma gauche, Η αριστερά μου (2010). Αναδημοσιεύουμε σήμερα από το Efsyn.gr (02.11.2019, ο τίτλος εδώ δικός μας), γιατί σήμερα ακούσαμε να γίνεται λόγος. Ο νοών νοείτω:

Η αριστερά. Με απωθούσε πάντοτε αυτό το ενοποιητικό (άρθρο) Η, που συγκαλύπτει τις διαφορές, τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις. Γιατί η αριστερά είναι μια πολύπλοκη έννοια, καθώς αυτός ο όρος εμπεριέχει ενότητα, αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμούς. Η ενότητα βρίσκεται στις πηγές της: στην επιδίωξη ενός καλύτερου κόσμου, τη χειραφέτηση εκείνων που καταπιέζονται, γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης, ταπεινώνονται, προσβάλλονται, την καθολικότητα των δικαιωμάτων του άνδρα και της γυναίκας. Αυτές οι πηγές, που έρχονται από την ουμανιστική σκέψη, από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης και από τη ρεπουμπλικανική παράδοση, έχουν διαποτίσει στον 19ο αιώνα τη σοσιαλιστική σκέψη, την κομμουνιστική σκέψη, την ελευθεριακή σκέψη. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Ξεχνάω. Δεν μ’ αρέσει να γενικεύω, γι’ αυτό λέω ξεχνάω, όχι ξεχνάμε, αν και έχουν περάσει δεκαετίες από την τελευταία φορά που άκουσα να μιλάνε για τη Σάμπρα και Σατίλα, για εμφύλιο στο Λίβανο, για Φαλαγγίτες και Δρούζους, για τους Παλαιστίνιους μαχητές που υποχρεώνονται να καταφύγουν στην Τυνησία.

Και σήμερα, τη στιγμή που γύριζα την τελευταία σελίδα του βιβλίου του Σορζ Σαλαντόν Ο τέταρτος τοίχος (Εκδόσεις Εστία, 2016), θυμήθηκα τη φιλόλογο που μας δίδαξε Αντιγόνη στην Πέμπτη Γυμνασίου, την αξιοπρέπειά της, το σεβασμό που μας ενέπνεε, κατόρθωμα σε μια τάξη αρρένων στο Αιγάλεω του 1973. Θυμάμαι τη μορφή της, τη σοβαρότητά της, λυπάμαι που ξέχασα το όνομά της. Την ευχαριστώ.

Ο γάλλος Σαλαντόν, με το βιβλίο του (γραμμένο το 2013), παίρνει το πιο δυνατό έργο της αρχαιότητας, το πιο ανατρεπτικό, την Αντιγόνη, όχι του Σοφοκλή, αλλά μια διαφορετική εκδοχή της, και εξιστορεί την αποτυχημένη προσπάθεια να το ανεβάσουν στη Βηρυτό του 1982. │ Συνέχεια…

Βλ. ανάρτηση...

Στην αρχή επιχείρησαν να το κρατήσουν κρυφό. Πού θα «συναχθούν», να συζητήσουν τις «σαρωτικές αλλαγές» της κυρίας Κεραμέως.

Τους βρήκαν όμως οι φοιτητές, γιατί το θέμα αφορά κυρίως αυτούς,
σε «γνωστό ξενοδοχείο» στο Καβούρι, οχυρωμένο με κλούβες της αστυνομίας. Και τους φοιτητές «βρήκαν» φυσικά τα ΜΑΤ, μερικούς
…στο κεφάλι!

 

Σ’ αυτά όμως τα θλιβερά που έγιναν προχθές στο παραθαλάσσιο αθηναϊκό θέρετρο των πλουσίων μπορούμε
να δώσουμε και μια άλλη διάσταση. Τραβηγμένη ίσως, αλλά επιτρεπόμενη, αφού η νέα διακυβέρνηση «φέρνει
την παιδεία στο προσκήνιο»

Οι σύνοδοι των ανωτάτων κεφαλών της πανεπιστημιακής παιδείας της χώρας πραγματοποιούνται συνήθως
(και επί της προηγούμενης διακυβέρνησης) σε «γνωστά» ξενοδοχεία του κέντρου ή της περιφέρειας (κατά προτίμηση κάποιων αστέρων). │ Συνέχεια…