Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Βιβλιοπαρουσίαση…

23 Νοεμβρίου 2019

Αφιερωμένη εξαιρετικά στον κύριο Γιάννη. Ο νοών κατωτέρω νοείτω:

Ήταν ώρα αιχμής και στους δρόμους είχε ανάψει το γλέντι, όταν ξαφνικά εμφανίστηκε στον ουρανό ο Μεσσίας, κρίναι ζώντας και νεκρούς και αποφασίσαι ποιοί θα σωθούν
και ποιοί όχι.

Το θέαμα ήταν εντελώς low budget, δύο άλογα, τρεις καραμούζες και καμιά δεκαριά χερουβείμ στο φόντο. Σκέτη φτήνια.

Και οι άνθρωποι παντού στη Γη έστρεψαν το βλέμμα τους προς τον ουρανό για να παρακολουθήσουν το μέγα και ιερόν sequel. Και φωνή ηκούσθη εκ του πλήθους.
- Κύριε, τίνες θέλουσι σωθήναι;
- Παρντόν; ρώτησε απορημένος ο Θεάνθρωπος.
- Ποιός θα σωθεί και ποιός όχι, ρε παιδί μου, λέγε να τελειώνουμε! επετάχθη εις ανυπόμονος.
- Α!…, κατάλαβε ο Κύριος και αμέσως πήρε ύφος σοβαρό, σχεδόν άγριο.
- Οι μόνοι…
Μεγάλη αγωνία.
- Που επελέγησαν για να σωθούν…
Ταχυκαρδία.
- Κατά τη σημερινή Ημέρα της Κρίσεως…
Θα σκάσω, πες το!
- Είναι …οι τράπεζες!
Και το πλήθος εμούδιασε και σιγή απλώθηκε παντού. Αμέσως μετά όμως η αμηχανία έγινε οργή, διότι όλοι κατάλαβαν πια ότι το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο, το λάθος είχε γίνει από τα θεμέλια και δεν γινόταν να διορθωθεί με φτιασιδώματα και μερεμέτια στο ρετιρέ. Όλη η οικοδομή ήθελε γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή.
- Ε όχι, ρε φίλε… Όχι και Συ τα ίδια, να πούμε! ανεφώνησαν οι λαοί προς τον Σωτήρα και λαβόντες εις χείρας πέτρες, ξύλα και σιδηρολοστούς, τα έκαναν όλα λίμπαν. Μιλάμε όμως ρημαδιόν, δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλον όρθιον παγκοσμίως.

Και μετά από λίγες μέρες, βγήκα έξω να ψωνίσω, και έδωσα τρία αυγά για να αγοράσω ένα κιλό πορτοκάλια, και ζήσαμε εμείς καλά. Για τους άλλους δεν παίρνω και όρκο…

Δανείζω προς ανάγνωση το αντίτυπο που έχω εις χείρας μου σε όποιον βρει από ποιό βιβλίο προέρχεται.
Για τη μεταγραφή από το οπισθόφυλλο:

Omnia sunt communia
ΣΧΟΛΙA 2
  1. Καλό. «Τελική λήθη» του Κωστάκη Ανάν από τη «Βαβελ». Κράτα το, το έχω. Διάβασε και τη «Βολική αναισθησία»:
    Όταν ήρθε μια εποχή που το τυρί άρχισε να λιγοστεύει επικίνδυνα, μαζεύτηκαν ως συνήθως όλες οι γάτες μαζί για να βρούνε λύση στο πρόβλημα. Τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα γιατί εν τω μεταξύ είχαν σηκώσει κεφάλι και τα ποντίκια και ζητούσαν το μερίδιο που τους αντιστοιχούσε από τα αποθέματα. Στη μεγάλη αίθουσα των συνεδριάσεων υπήρχε μεγάλη αναταραχή, αντεγκλήσεις, νυχιές, δαγκώματα, χαμός. «Κάτω τα χέρια από τα ποντίκια! Είμαστε όλοι ζώα!», νιαούριζαν ακίνδυνα όσοι κάθονταν στα αριστερά. «Τα θεμελιώδη δικαιώματα των ποντικών είναι άμεση συνάρτηση των γατίσιων συμφερόντων», πετούσαν τη φαντεζί αρλούμπα τους, όπως πάντα, οι γάτες του κέντρου. «Εδώ δεν έχουμε να φάμε εμείς, θα ταΐζουμε και τα ποντίκια τώρα; Να φύγουνε, να πάνε αλλού!», ούρλιαζαν τα κωλόγατα από τη δεξιά πλευρά της αίθουσας. Το προεδρείο κοιτούσε με απάθεια. Έτσι κι αλλιώς οι αποφάσεις ήταν ήδη ειλημμένες. Τα ποντίκια φυσικά δεν είχαν καμία ελπίδα. Με τα νέα μέτρα όμως θα έμεναν κι ένα σωρό γάτες ξεκρέμαστες κι αυτό μπορεί να οδηγούσε σε γενικότερες αναταραχές. Ο κεραμιδόγατος δημόσιας τάξης κοίταξε τον πρόεδρο της συνέλευσης και από το βλέμμα που εισέπραξε κατάλαβε ότι είχε έρθει η ώρα να ενεργοποιηθεί για άλλη μια φορά η προαιώνια, κατάπτυστη, ανίερη συμμαχία. Σήκωσε το τηλέφωνο, κάλεσε τον αριθμό και μια τραχιά φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής απάντησε «Γαβ;».

    1. Έλεγα να παραμείνω εντός θέματος (κρίση), αλλά όλοι οι συστημικοί ιδρώνουν προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η κρίση είναι παρελθόν, οπότε τώρα μέλλον λαμπρό μας περιμένει και μεγάλες ευκαιρίες καριέρας για να τα κάνουμε όλα …πουτάνα:
      «Μπαίνεις σε δημόσια υπηρεσία και ζητάς ευγενικά να τα κάνεις όλα πουτάνα. Η κοπέλα στις πληροφορίες σε στέλνει στο γραφείο 314 στον τρίτο όροφο, όπου γριά υπάλληλος μιλάει στο τηλέφωνο. Επιχειρείς να τη διακόψεις, αποτυγχάνεις, δέκα λεπτά αργότερα κλείνει το τηλέφωνο και σε ρωτάει τσαντισμένη αν πέρασες πρώτα από το πρωτόκολλο, εσύ λες όχι με απολογητικό ύφος, γριά σε στέλνει πρωτόκολλο, μετά γραφείο 5, μετά ταμείο και στο τέλος πάλι εδώ. Πας πρωτόκολλο, θλιμμένη υπάλληλος γράφει αριθμό σε χαρτάκι και σου το δίνει χωρίς να σε κοιτάξει ποτέ. Πηγαίνεις γραφείο 5, παίρνεις χαρτάκι προτεραιότητας, περιμένεις 45 λεπτά, έρχεται η σειρά σου, άντρας υπάλληλος με βρωμερή μασχάλη σε ρωτάει ποιος σε έστειλε εδώ, δεν θυμάσαι, υπάλληλος βρίζει αόριστα, αλλά τέλος πάντων, σου κάνει τη χάρη να σε εξυπηρετήσει. Λες ευχαριστώ χωρίς να υπάρχει λόγος, κατεβαίνεις στο ταμείο, τεράστια ουρά, ρωτάς τον τελευταίο «για να τα κάνετε όλα πουτάνα περιμένετε;», σου γνέφει κουρασμένα ναι, περνάνε ώρες, έρχεται μεσημέρι, το ταμείο κλείνει, οι πολίτες διαμαρτύρονται, οι υπάλληλοι λένε ότι δεν φταίνε εκείνοι, τα παράπονά σας στον υπουργό. Πολίτες φεύγουν βρίζοντας και θα ξαναέρθουν αύριο να στηθούν από τις 6 το πρωί στην ουρά, γιατί η προθεσμία για να τα κάνεις όλα πουτάνα λήγει μεθαύριο.» Από το οπισθόφυλλο του παγκοσμίου μπεστ σέλερ «Φορμόλη».
      Το άλλο παγκόσμιο μπεστ σέλερ «…Και ύστερα ήρθες και μ’ έλυσες» είναι από χρόνια εξαντλημένο, το έχει κανείς;

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.