Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΝ ΤΡΙΠΟΛΕΙ...

7 Ιουλίου 2019

Κατά τον Τζώρτζ Όργουελ*, ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει ο πόλεμος είναι να ηττηθείς.

Και αν όχι πόλεμος, πολιτική. Εν Τριπόλει; Και μάλιστα, αριστερά;
Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς; Πολύ φιλόδοξο εγχείρημα, αν όχι θρασύ… Το επιχειρούμε, ωστόσο:

Η πολιτική είναι συναρπαστική, επειδή οι άνθρωποι διαφωνούν. Διαφωνούν για το πώς πρέπει να ζουν. Ποιός πρέπει να παίρνει τί. Πώς πρέπει να διανέμονται η εξουσία και οι πόροι. Για το αν η κοινωνία πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία ή στη σύγκρουση. Επίσης διαφωνούν για το πώς πρέπει να επιλύονται τέτοιου είδους ζητήματα. Πώς πρέπει να λαμβάνονται οι συλλογικές αποφάσεις. Ποιός δικαιούται να έχει λόγο. Πόση επιρροή μπορεί να ασκεί ένα άτομο… Αυτά ήταν που έκαναν την πολιτική κατά τον Αριστοτέλη την κυριωτάτη επιστήμη. Τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από τη δραστηριότητα εκείνη μέσω της οποίας τα ανθρώπινα όντα προσπαθούν να βελτιώσουν τη ζωή τους και να δημιουργήσουν την «αγαθή κοινωνία». Πάνω απ’ όλα, η πολιτική είναι κοινωνική δραστηριότητα. Ωστόσο, η διαφωνία που φωλιάζει στην καρδιά της πολιτικής εκτείνεται και στη φύση του αντικειμένου και στο πώς πρέπει να το μελετά κανείς. Οι άνθρωποι διαφωνούν τόσο για το τί είναι αυτό που κάνει την κοινωνική αλληλεπίδραση «πολιτική», όσο και για το ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος ανάλυσης και ερμηνείας της πολιτικής δραστηριότητας.

Το προηγούμενο χωρίο είναι απόσπασμα από το βιβλίο Εισαγωγή στην Πολιτική, Εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2002, του Andrew Heywood, διευθυντή σπουδών στο Orpington College του Λονδίνου. Δεν είναι βιβλίο αριστερού, επειδή, κατά πρώτον, θεωρούμε ότι η Πολιτική, σε οποιαδήποτε έκφανσή της, προϋπάρχει της Αριστεράς. Και κατά δεύτερον, επειδή, όπως συμπεραίνει ο Νίκος Πουλαντζάς, στο βιβλίο του Το κράτος, η εξουσία, ο σοσιαλισμός, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1991:

Η ιστορία δεν μας έχει δώσει ως τώρα επιτυχημένο πείραμα δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Απεναντίας μας έδωσε αρνητικά παραδείγματα προς αποφυγήν και σφάλματα για μελέτη, πράγμα όχι αμελητέο. Ασφαλώς, μπορεί κανείς να αντιτείνει, στο όνομα φυσικά του ρεαλισμού (του ρεαλισμού της δικτατορίας του προλεταριάτου ή του ρεαλισμού των άλλων, των υγιώς σκεπτομένων νεοφιλελεύθερων), πως αν αυτός ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν υπήρξε ακόμη πουθενά είναι διότι είναι ανέφικτος. Ίσως. Δεν έχουμε πια την χιλιαστική πίστη, τη βασισμένη σε μερικούς σιδερένιους νόμους μιας αναπόφευκτης δημοκρατικής και σοσιαλιστικής επανάστασης. Ένα όμως είναι βέβαιο. Ο σοσιαλισμός θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα είναι σοσιαλισμός.

Εδώ είμαστε, λοιπόν. Αναμένουμε τη συνδρομή σας. Όχι σε κομματικό κουπόνι, αλλά τα σχόλια και τις απόψεις σας. Είναι εύκολο, επιλέξτε, δεξιά, Απόψεις και άρθρα, Αποστολή κειμένου προς δημοσίευση…

* Έρικ Άρθουρ Μπλαιρ (Eric Arthur Blair, 25 Ιουνίου 1903 ‐ 21 Ιανουαρίου 1950), γνωστός περισσότερο με το συγγραφικό του ψευδώνυμο Τζωρτζ Όργουελ, βρετανός συγγραφέας, λογοτέχνης και δημοσιογράφος. Το έργο του χαρακτηρίζεται από ξεκάθαρο πεζό λόγο, συνειδητότητα των κοινωνικών ανισοτήτων, αντίθεση στα ολοκληρωτικά καθεστώτα και αφοσίωση στο δημοκρατικό σοσιαλισμό. Συχνά ταξινομείται ως ένας από Άγγλους συγγραφείς του 20ού αιώνα με τη μεγαλύτερη επιρροή και ως ένας από τους πιο σημαντικούς χρονικογράφους της αγγλικής κουλτούρας της γενιάς του.Ο Όργουελ έγραψε κριτικές λογοτεχνίας, ποίηση, μυθιστορήματα και πολεμικές ανταποκρίσεις. Είναι διάσημος για το δυστοπικό μυθιστόρημα 1984 (1949) και την αλληγορική νουβέλα Η Φάρμα των Ζώων (1945). Το βιβλίο του Φόρος τιμής στην Καταλωνία (1938) είναι μία καταγραφή των εμπειριών του από τον Ισπανικό Εμφύλιο και είναι ευρέως αναγνωρισμένο, όπως και τα πολυάριθμα δοκίμιά του πάνω σε θέματα πολιτικής, λογοτεχνίας, γλώσσας και πολιτιστικά. Το 2008 οι Times τον κατέταξαν δεύτερο ανάμεσα στους πενήντα (50) κορυφαίους βρετανούς συγγραφείς από το 1945.

Τρίπολη, ανήμερα της χαμένης μάχης…
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.