Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Σε μπλε και μαύρο φόντο…

2 Δεκεμβρίου 2019

Το 13ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας θα είχε μείνει στην Ιστορία ως μια υποτονική διαδικασία απλής ανταλλαγής ιδεών, που δεν είχε κανένα σκοπό να χαράξει πολιτική, να πάρει αποφάσεις ή να εκλέξει όργανα, αν δεν έμπαινε μέσα ο Αντώνης Σαμαράς σαν ταύρος εν υαλοπωλείω, για να εκτοξεύσει ευθείες βολές στην κυβέρνηση, μιλώντας σε αμιγώς προσωπικό τόνο και δυναμιτίζοντας το κλίμα λίγο πριν από το σφύριγμα της λήξης.

Με ευθείες βολές κατά της κυβέρνησης και τη γνωστή ακροδεξιά φρασεολογία του (μίλησε για λαθροεποικισμό και λαθρομεταναστευτικό, «έτσι το λέω εγώ!») ο Αντώνης Σαμαράς άναψε χθες φωτιές κατά την τελευταία ημέρα της διαδικασίας.

Επιβεβαίωσε έτσι τις προβλέψεις όσων ανέμεναν την εκρηκτική αντίδρασή του για το γεγονός ότι, ενώ μέχρι τις εκλογές ηγεμόνευε στο κόμμα, από την επόμενη μέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης τού γυρίζει επιδεικτικά την πλάτη αδειάζοντάς τον απανωτές φορές για διαφορετικά ζητήματα. Τελευταίο τέτοιο άδειασμα ήταν βέβαια ότι τον έκοψε από τις επιλογές του για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, την οποία ο Αντώνης Σαμαράς εμφανιζόταν να επιθυμεί διακαώς, ενώ προηγουμένως τον είχε αδειάσει τόσο για τη θέση του Ευρωπαίου επιτρόπου όσο και επιλέγοντας στο Μακεδονικό και στο θέμα της Novartis άλλη γραμμή από αυτήν που υποδείκνυε ο πρώην πρωθυπουργός.

Πηγή Efsyn.gr
ΣΧΟΛΙA 6
  1. Δεν πιστεύω ότι ο Κούλης έχει βάλει στη γωνία τον Αντωνάκη που το μάτι του θα γυαλίζει στον αιώνα τον άπαντα, πιστεύω ότι κινδυνεύουμε να τον δούμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ξαναρωτάω, πόσο δημοκρατικό είναι το πολίτευμά μας;

    1. Omnia sunt communia, το ερώτημα σου είναι πολύ εύκολο να απαντηθεί. Ρωτάμε 1.000.000 εργαζόμενους και μας απαντήσουν πως δεν έχουμε δημοκρατία. Μετά ρωτάμε έναν τραπεζίτη ο οποίος μας λέει: φυσικά και έχουμε δημοκρατία. Τότε σίγουρα έχουμε δημοκρατία. Πώς εξηγείτε αυτό το παράδοξο; Γιατί ο Γεωργιάδης και ο Προτοσάλτε θα αναπαράγουν την άποψη του Τραπεζίτη και οι 1.000.000 τηλεθεατές θα δεχτούν την άποψη του τραπεζίτη - πολιτικού - δημοσιογράφου. Την περίπτωση το 1.000.000 να επιμείνει στην άποψη του δεν την έχουμε, γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε κανένας μας δεν θέλει να ζήσει τη συντέλεια του κόσμου. Τόσο απλά.

      1. Τότε, αν είναι τόσο στημένο το παιχνίδι, αν δυο χιλιάδες χρόνια τώρα παίζουμε με τη λέξη, τι νόημα έχει; Γιατί να σκοτωνόμαστε για τον ένα ή τον άλλο κομματικό σχηματισμό, να χαιρόμαστε με τη νίκη του «δικού» μας ή το αντίστροφο. Αναρωτιέμαι μήπως ξέρουν κάτι περισσότερο εκείνοι, οι όλο και περισσότεροι, που περιφρονούν το εκλογικό τσίρκο.

  2. Omnia sunt communia, υποθέτω πως η ερώτηση σου είναι για το σήμερα. Και εγώ απάντησα για το σήμερα. Τώρα αν είχαμε ή πότε θα έχουμε τελικά δημοκρατία, που είναι και το ζητούμενο, αυτό πάλι είναι εύκολο να το απαντήσουμε. Η δημοκρατία που στο μέλλον θα έχουμε θα είναι ανάλογη των αγώνων και των διεκδικήσεων που θα κάνουμε σαν λαοί, σαν πολίτες, σαν άνθρωποι. Το ζητούμενο κατά τη δική μου άποψη είναι σήμερα να προσδιορίσουμε τί ακριβώς θέλουμε όταν λέμε ότι θέλουμε δημοκρατία. Και κάτι σχετικό με την απάντηση σου. Προσωπικά εγώ δεν χάρηκα με κανενός κόμματος τη νίκη ή το αντίστροφο, γιατί πάντα περιμένω το έργο του πριν κρίνω και χαρώ ή τσαντιστώ, που είναι και το πιο σύνηθες. Βλέπεις όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι. Στα λόγια όλοι καλοί είμαστε, οι πράξεις μας όμως είναι αυτές που μας καθορίζουν. Και η Ιστορία μας έχει διδάξει πολύ πίκρα, αγωνία και αίμα, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε παγκόσμιο.

    1. Stoixos, πριν από το «τι ακριβώς θέλουμε όταν λέμε ότι θέλουμε δημοκρατία», ας απαντήσουμε στο «γιατί».

      1. Omnia sunt communia Γιατί σήμερα ολόκληρη η ανθρωπότητα αγωνίζεται που την εκμεταλλεύεται μια απειροελάχιστη αριθμητικά οικονομική ελίτ που κυρίαρχη στον πλανήτη. Για να το καταλάβουμε με αριθμούς. Σε κάποιο βιβλίο του ο οικονομολόγος καθηγητής Τόλιος έγραφε πως αυτή η οικονομική ελίτ σήμερα κατέχει 1000 τρισ. πλούτο. Το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ είναι γύρω στα 57 τρισ. Τα 1000 τρισ. παίρνουν από το παγκόσμιο ΑΕΠ γύρω στα 4%. Άρα πόσα μένουν για την υπόλοιπη ανθρωπότητα; Για δισεκατομμύρια ανθρώπους μένουν να μοιραστούν δυσανάλογα για τον καθένα 16 τρισ. την ίδια στιγμή που μερικές εκατοντάδες κυριολεκτικά ζάπλουτοι μοιράζονται 40 τρισ.! Και δεν βάζω καν στη συζήτηση τους πολέμους, τις σφαγές, τη καταστροφή του περιβάλλοντος κτλ. για να σκεφτούμε το γιατί αγωνιζόμαστε για πραγματική δημοκρατία.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.