Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Δεκέμβρης του ’44…

3 Δεκεμβρίου 2019

Μας πήραν την Αθήνα… Ένα από τα χαρακτηριστικά τραγούδια που γράφτηκαν κατά τα Δεκεμβριανά (3.12.1944 έως 5 - 6.1.1945). Ένα τραγούδι που αποτύπωνε ταυτόχρονα και την ψευδαίσθηση για την προσωρινότητα της ήττας, μόνο για ένα μήνα… [ΤΡ.]:

Όταν άρχιζε ο πόλεμος τον Οκτώβριο του 1940 ξέραμε σε ποιόν ανήκε η Αθήνα. Δηλαδή το ήξεραν οι άνθρωποι του 1940. Σύμφωνα λοιπόν με αδιαφιλονίκητα συμβόλαια, την Αθήνα την είχαν, την κατείχαν, τη νέμονταν, την εξουσίαζαν και την κουμαντάριζαν οι κυβερνήσεις της, ο στρατός και η αστυνομία της, οι έμποροι και οι βιομηχάνοι της, τα παλιά τζάκια του 19ου αιώνα και τα νεώτερα της εκβιομηχάνισης, οι τράπεζες, οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί της, οι αυλικοί και ο βασιλιάς της…

Την κατείχαν ακόμη οι χιλιάδες μικρομεσαίοι αστοί που ο καθένας τους κατείχε περίπου 250 τ.μ. αστικής γης, όπου με κόπο και οικογενειακή συσσώρευση δύο - τριών γενιών, είχε κτίσει ένα όμορφο και νοικοκυρεμένο σπίτι, με κήπο στο πίσω μέρος, έναν φοίνικα μπροστά στην είσοδο ή μια γαζία, μπόλικες τριανταφυλλιές, βασιλικούς, μαντζουράνες και εύοσμες γαριφαλιές.

Αυτοί όλοι, οι γηγενείς, γιατί όλοι αυτοί αισθάνονταν και γηγενείς και τρισχιλετείς, με διαφορετική βέβαια συνεισφορά ο καθένας, οργάνωναν θεσμικά, κοινωνικά, ιδεολογικά, πολιτικά την τάξη και τις ιεραρχίες στην προπολεμική Αθήνα, αυτοί νέμονταν και το διάφορο από τη διαχείριση τής πόλης, με διαφορετικό φυσικά τοκομερίδιο ο καθένας, τότε που δέναν τα σκυλιά με λουκάνικα […].

Από την άλλη μεριά, γύρω από το κέντρο της πόλης, είτε σε ομόκεντρους κύκλους από το κέντρο προς την περιφέρεια είτε πολυεστιακά σε μια αχανή και αδιαμόρφωτη περιφέρεια, εκτεινόταν μια «άλλη» Αθήνα, μια Αθήνα φερτική, άρριζη, ρευστή, κινούμενη άμμος, μια επαρχιακή Αθήνα. Την κατοικούσαν οι μετανάστες της αργόσυρτης εσωτερικής μετανάστευσης, η επαρχιώτικη φτωχολογιά που ακόμα κοίταζε κατά το χωριό της, οι «βλάχοι» που τόσο φιλόξενα υποδέχθηκε η χλεύη του Καραγκιόζη. Την κατοικούσαν οι εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, οι Σμυρνιοί, οι Κωνσταντινοπολίτες, οι Ελληνορώσοι, οι Αρμένηδες, οι Πόντιοι που μετέφεραν τη νοσταλγία των χαμένων πατρίδων στις καινούργιες συνοικίες, Νέα Σμύρνη, Νίκαια, Καισαριανή, Νέα Ιωνία, Νέα Φιλαδέλφεια, Νέα Ερυθραία, Νέος Κόσμος.

Εδώ, η μύγα σύννεφο, η σκόνη, η λάσπη, οι δρόμοι ανύπαρκτοι, το νερό ελάχιστο, το φως από τη λάμπα πετρελαίου και την ασετυλίνη, η δουλειά λίγη, προσωρινή, οι συγκοινωνίες ανύπαρκτες, πιο εύκολο ήταν να πάει κανείς από την Αθήνα στην Πάτρα παρά από το Μεταξουργείο στα Πετράλωνα, από την Καισαριανή
στην Κοκκινιά έμοιαζε ταξίδι στην Αμερική […].

~ . ~

Οι ιδέες των αριστερών, τις οποίες προσπάθησαν να τις βάλουν σε πράξη (σ’ αυτή την Αθήνα) και μέσα στα Δεκεμβριανά, μπορεί να ήταν χιμαιρικές, αυταπάτη, φαντασίωση. Μπορεί να ήταν φαντασίωση η ιδέα για μια νέα λαϊκότητα, όπου οι λαϊκές τάξεις δεν θα ήταν απλώς αντικείμενα χειραγώγησης και «έκπολιτισμού». Ένα πράγμα πάντως είναι σίγουρο, η αντιεαμική παράταξη ούτε είχε ούτε επέδειξε τέτοιες ευαισθησίες. Και το απέδειξαν όχι μόνο εξοντώνοντας τους αντιπάλους τους, αλλά εξοντώνοντας και την ίδια την Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα, που την κατάντησαν στο χάλι που σήμερα ζούμε […].

Ο Σκόμπυ και ο Παπανδρέου δεν δίστασαν να ρίξουν χιλιάδες βόμβες κατακέφαλα στον κόσμο της Αθήνας. Θυμάμαι όμως τον παλιό μου δάσκαλο, λοχία του πυροβολικού στην Αλβανία και στη συνέχεια Ελασίτη, που έλεγε ότι στα Δεκεμβριανά, όταν έπρεπε να βάλουν με τα πυροβόλα τους σε κατοικημένους τόπους, των πυροβολητών τούς κόβονταν τα πόδια.

Πώς να βομβαρδίσουν κατακέφαλα, πάνω σε σπίτια με κόσμο. Δίσταζαν. Δίσταζε ο ΕΛΑΣ. Ας τον ακούσουμε αυτόν τον δισταγμό των Ελασιτών στα Δεκεμβριανά, που έγινε αναστεναγμός…

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΗΣ, Μας πήραν την Αθήνα… (αποσπάσματα), Περιοδικό «Ο Πολίτης», Φεβρουάριος 1995, Τεύχος 128        
ΣΧΟΛΙΟ 1
  1. Όταν τα θέλω των πολίτων - λαών είναι αντίθετα από τα θέλω των μεγάλων δυνάμεων - δανειστών σκοτώνουμε τα θέλω των πολιτών και τους πολίτες τους ίδιους. Είναι η κανονικότητα μας και ας μη την ομολογούν τα κανάλια τους.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.