Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Έχω μια θλίψη…

6 Δεκεμβρίου 2019

Παύλος Σιδηρόπουλος (27 Ιουλίου 1948 - 6 Δεκεμβρίου 1990):

Η Αθήνα έγινε κι αυτή μια πόλη χωρίς οίκτο
κι άρχισα να φοβάμαι όταν γελάω στο δρόμο δυνατά.
Οι φίλοι παίρνουν ηρωίνη
κι εσύ κραδαίνεις το μαχαίρι να μας πάρεις τα μυαλά.
Μα είσαι σκληρός εκεί που είσαι λίγος
κι εμείς ζητάμε τα πολλά.
Φαίνεται ξέχασες τις υποσχέσεις που έδινες για όλες τις δίκες των αναρχικών
για τους φακέλους της ντροπής και για τα ΜΑΤ.
Ξεγυμνωθήκαμε στους υπουργούς σου
που στα δικά μας τα κορμιά πατήσανε
για να κοιτάνε τώρα από ψηλά.

Κι εσύ αμείλικτα σκληρός εκεί που είσαι λίγος
για μας που σου ζητάμε τα πολλά.
Στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη ο πρεζάκιας
από τη μια το σαδιστή τον έμπορο
κι από την άλλη το σοπάκι του αστυνόμου σου κοιτά.
Στο αδιέξοδο του πάθους του
ψάχνει για θεραπεία
μα σε τούτη δω την κοινωνία
παρά πρεζάκιας καλύτερα να ήτανε φονιάς.
Κι εσύ μένεις αμείλικτα σκληρός εκεί που είσαι λίγος
γι’ αυτούς που σου ζητάνε τα πολλά.

Από την ποιητική συλλογή του «Έχω μια θλίψη για τα μακρινά αριστουργήματα», Εκδόσεις Opportuna, Αθήνα 2018
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά…

Θα μπορούσε να είναι και σύνθημα, απαίτηση τού καιρού μας, αλλά είναι μια ολόκληρη ιστορία… Δύο περίπου χρόνια μετά τη λήξη τού Εμφυλίου Πολέμου και ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είχε │ Βλ. ανάρτηση…