Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

«Πνευματική» ιδιοκτησία…

25 Δεκεμβρίου 2019

Φωτογράφος προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά γερμανικού γυμνασίου επειδή χρησιμοποίησε σε σχολική εργασία φωτογραφία του, που είχε διαθέσει σε ταξιδιωτική ιστοσελίδα.

Ο φωτογράφος, που είχε αμειφθεί για τη φωτογραφία, κατήγγειλε το σχολείο για «παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων» και ζήτησε (από το σχολείο!) αποζημίωση ύψους τετρακοσίων (400) ευρώ! Και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τον δικαίωσε!

Δεν υπάρχει ίσως μεγαλύτερη και πιο διαχρονική «αξία» από την ιδιοκτησία. Ούτε ο Μάρξ (και η ιδεολογική
και πολιτική του κληρονομιά) που την ανέλυσε σε βάθος κατάφερε να την καταλύσει!

Και ενώ οι διάφορες μορφές ιδιοκτησίας (αγροτική, φεουδαρχική, αστική και μικροαστική) καταλύθηκαν με την εξέλιξη των μέσων και των σχέσεων παραγωγής και το καθ’ αυτό αντικείμενο της ιδιοκτησίας έγινε κοινό κτήμα των ολίγων, απέμεινε για «παρηγοριά» η ατομική «πνευματική ιδιοκτησία». Και τα λεγόμενα «πνευματικά δικαιώματα» (ιδιοκτησίας πάντως!)

Εθνικές, «κοινοτικές», διεθνείς νομοθεσίες και θεσμοί έχουν αναλάβει τη «δικαίωσή» τους. Οι δε «πνευματικοί δημιουργοί» έχουν την ψευδαίσθηση ότι «κατέχουν» κάτι! Και αντί ν’ αφήνουν τα δημιουργήματά τους να γίνουν προϊόν και κτήμα όλου του κόσμου (και δικαιολογημένα να υπερηφανεύονται γι’ αυτό), καταφεύγουν στα δικαστήρια να το «κατοχυρώσουν» ατομικά. Δεν λέμε, συνάνθρωποί μας βιοπορίζονται απ’ αυτό, αλλά οι υπερβολές, από πολλούς που δεν έχουν ανάγκη, είναι πολλές και ανησυχητικές (αγωγή κατά σχολείου!). 

Υπάρχει στ’ αλήθεια τέτοιο «προϊόν» («πνευματικό»), που να έχει παραχθεί από έναν και μόνο άνθρωπο, όπως άλλωστε όλα τα προϊόντα της βιομηχανικής και μεταβιομηχανικής εποχής; Πόσες «πρωτότυπες» σύγχρονες ιδέες παράγονται πλέον; Και πόσες από τις «ατομικές» ιδέες δεν είναι παράγωγες, συμφυρμός ή αφομοίωση άλλων «ατομικών» ιδεών, διαφορετικών ατόμων; Και ποιός δεν μπορεί σήμερα να «παράγει» κάθε είδους τέτοιο «προϊόν», με «μέσα παραγωγής» τόσο διαδεδομένα (ένα κομπιούτερ, μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή);
Και με τέτοια «αγορά», το διαδίκτυο…

Για να μην ανοίξουμε κουβέντα (του Μαρξ) για τον καταμερισμό της εργασίας και την αλλοτρίωση του ανθρώπου, που είχαν ως αποτέλεσμα να μην κατασκευάζει ο παραγωγός το προϊόν στο σύνολο του (και να απολαμβάνει τη χαρά της κατασκευής του), αλλά μέρος ή μέρη του (αλλά μπορεί να το «πουλάει» ως «ατομικό» όλον…). Μπορεί στ’ αλήθεια σήμερα κανείς (νόμος ή δικαστήριο) να διακρίνει τον «οριζόντιο» ή «κάθετο» καταμερισμό, τη συγχρονική ή διαχρονική συμπαραγωγή της πνευματικής εργασίας;

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Ένα χρόνο ύστερα…

Θα περιμένατε ασφαλώς να μιλήσουμε για τον έναν χρόνο τής δεξιάς στην κυβέρνηση. Ίσως το κάνουμε παρεμπιπτόντως… Αν μάς επιτρέπετε, θα μιλήσουμε μια φορά για την «ιστιοσανίδα» μας τον Τριπολίτη, που │ Βλ. ανάρτηση…