Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Τα απομεινάρια της αστικής μας τάξης

5 Ιανουαρίου 2020

Όταν εξαντληθούν τα χρονικά μας θα φανούμε γυμνότεροι…

Ενδεχομένως να «πουλήσουν» στους βιομηχανικούς αρχαιολόγους την πρώτη υψικάμινο που απέκτησε η Ελλάδα μόλις το 1961, δύο δεκαετίες και βάλε μετά την έκδοση της ομότιτλης συλλογής του Εμπειρίκου.

Η ιστορία της «Χαλυβουργικής» αποτελεί συμβολική συμπύκνωση της διαδρομής του εγχώριου καπιταλισμού, μέσα από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του με το κράτος, τον παρασιτισμό εις βάρος του δημόσιου πλούτου, τις σκανδαλώδεις συναλλαγές με το πολιτικό σύστημα, τις καιροσκοπικές τράμπες με το ξένο κεφάλαιο, τους αριβισμούς, τους μικρομεγαλισμούς, τους κανιβαλικούς ανταγωνισμούς, τις ανελέητες οικογενειακές διαμάχες, τα μικρά και μεγάλα εγκλήματα εις βάρος του κόσμου της εργασίας και του περιβάλλοντος. Στη θέση της θα μπορούσε να είναι η ιστορία των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, της ΑΓΕΤ Ηρακλής, της Εμπορικής Τράπεζας, της «Πετρόλα» ή της «Ολυμπιακής». Και στη θέση της δυναστείας Αγγελόπουλου να είναι οι δυναστείες Νιάρχου, Τσάτσου, Ανδρεάδη, Λάτση ή Ωνάση.

Κάθε μία από τις αυτές τις παρηκμασμένες ή εξαφανισμένες πια επιχειρηματικές αυτοκρατορίες, κάθε ένα από αυτά τα ισχυρά brand names της ιστορίας, θα μπορούσε να εκπροσωπήσει επάξια την παταγώδη συλλογική αποτυχία μιας ιθύνουσα τάξης ανίκανης να ηγηθεί πραγματικά της χώρας σε κάθε δύσκολη στιγμή, απρόθυμης να διασώσει οτιδήποτε άλλο εκτός από το τομάρι της.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ο αφρός αυτής της επηρμένης τάξης σε κάθε εθνική κρίση, σε κάθε κοινωνική και οικονομική δοκιμασία ήταν πάντα στη λάθος πλευρά. Για την ακρίβεια, μάλλον ήταν στη σωστή για την πάρτη της πλευρά, αλλά απέναντι στα συμφέροντα και τις ανάγκες της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Κρατικά προνόμια, αρπαχτές, σκιώδεις συναλλαγές με τα κατοχικά στρατεύματα, με το μετεμφυλιακό καθεστώς, με τους πόρους του σχεδίου Μάρσαλ ή με τη χούντα, μεταφυσικοί έρωτες με το Πατριαρχείο, σκάνδαλα υπερτιμολογήσεων πολλών δισεκατομμυρίων, αχυράνθρωποι και χάρτινες εταιρείες για την παροχέτευση κεφαλαίων και για τη φοροκλοπή, ανελέητοι οικογενειακοί εμφύλιοι, μακρόχρονες δικαστικές διαμάχες, αδελφός εναντίον αδελφού, πατέρες που αποκληρώνουν τα τέκνα τους, τέκνα που βγάζουν τους γονείς τους τρελούς…

Αυτός ο θλιβερός θίασος της επιχειρηματικής μας πραγματικότητας μετέτρεψε την οικονομία της χώρας σε παραγωγική έρημο.

Πηγή Efsyn.gr, Μνημεία βιομηχανικής παρακμής (απόσπασμα)
ΣΧΟΛΙΟ 1
  1. Πολύ εύστοχο το άρθρο, ακριβώς στο κέντρο του προβλήματος της σηψαιμικής Ελληνικής Οικονομίας. Το πρόβλημα είναι από γεννήσεως του Ελληνικού κράτους. Χωρίς ίσως καμία δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε ότι τη θέση του Σουλτάνου και των Τούρκων, την πήρε η Ελληνική Οικονομική Ελίτ. Στην αρχή διστακτικά, με την αρρωστημένη νοοτροπία πως αυτοί κυβερνούν και πως το τότε νεοσύστατο ελληνικό κράτος θα λειτουργεί υπέρ των δικών της συμφερόντων και όχι του συνόλου των Ελλήνων πολιτών. Περνώντας οι δεκαετίες και λειτουργώντας με αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία φτάσαμε να έχουμε μέσα σε έναν αιώνα τέσσερις χρεοκοπίες και μια μικρασιατική καταστροφή. Μας έφαγε βλέπεις η Μεγάλη Ιδέα που καλλιεργούσαν οι Έλληνες μεγιστάνες. Από το 1945 και υστέρα όμως αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία - πεποίθηση της Ελληνικής Οικονομικής Ελίτ έφτασε στο αποκορύφωμα της. Το αποτέλεσμα; Όλοι μας ζούμε σήμερα τις συνέπειες της πέμπτης χρεοκοπίας (παγκόσμιο ρεκόρ) προσφορά της διαχρονικής απληστίας και ανικανότητας των Ελλήνων Πασάδων!

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.