Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2021
Πολιτική και Αριστερά εν Τριπόλει
Η ώρα είναι
 
Δεξιά απάτη και αριστερή αυταπάτη…
27 Ιουνίου 2021

Αν το εργασιακό για την Αριστερά ήταν η «μητέρα τών μαχών» (πού χάθηκε…), το ασφαλιστικό (η «θεσμική» υπεξαίρεση τής επικουρικής ασφάλισης τής «νέας γενιάς»!), τί θα είναι άραγε; Και ενώ οι δύο πρωτοπόρες αριστερές «πτέρυγες», ριζοσπαστική και κομμουνιστική, ασχολούνται με «τα τού οίκου τους»…

Το άρθρο τής Efsyn.gr που αναδημοσιεύουμε παρακάτω, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η (αυτ)απάτη τής ιδιωτικής σύνταξης», χωρίς κομματικά συνθήματα και ιδεολογικά «περικαλύμματα» αποκαλύπτει μεν την πολιτική απάτη τής Δεξιάς, αλλά χωρίς να τό λέει υπονοεί και την αδυναμία, αν όχι την απουσία τής Αριστεράς από τις κοινωνικές και πολιτικές μάχες …που δίνει (και τις κερδίζει…) ο Μητσοτάκης μόνος του!

Μια ακόμα απεργία για την τιμή τών όπλων και οι αγωνιστικοί τίτλοι στην κομματική εφημερίδα δεν αρκούν, ούτε είναι ώρα «συντροφικών μαχαιρωμάτων»… Ναι, φταίει η «πρώτη φορά αριστερά», σύντροφοι τού ΚΚΕ, αλλά όχι για τους λόγους που «εισηγηθήκατε» στο συνέδριο σας. Λίγο κράτει, δεν κυβερνάει ο ΣΥΡΙΖΑ, ό,τι …και αν ήταν! Αυταπατάσθε. Και οι μέν, ως «αξιωματική» Αριστερά. Και οι δε, ως η «γνήσια» και «αμόλυντη» έκφρασή της…

ΤΡ.

Η (αυτ)απάτη τής ιδιωτικής σύνταξης…

«Ασφαλιστική μεταρρύθμιση για τη νέα γενιά» είναι ο τίτλος που δίνει η κυβέρνηση στην ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης για όλους τους νέους ασφαλισμένους από τις αρχές της επόμενης χρονιάς. Ο τίτλος είναι τόσο ακριβής όσο και η «προστασία της εργασίας» στο νομοσχέδιο κατάργησης του οκταώρου και ασφυκτικών περιορισμών στο δικαίωμα της απεργίας.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη (οφείλουμε να της το αναγνωρίσουμε) δημιουργεί σχολή στις μετωνυμίες και τους ευφημισμούς της ζοφερής πραγματικότητας που χτίζει για τους εργαζόμενους και τη νέα γενιά.

Ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επιβολή ενός υποχρεωτικά κεφαλαιοποιητικού συστήματος στην επικουρική ασφάλιση, την ώρα που η απόλυτη προτεραιότητα είναι να στηριχτεί στοιχειωδώς ο ΕΦΚΑ για να σταματήσει να αποτελεί Ταμείο βασανισμού εκατομμυρίων ασφαλισμένων; Απολύτως καμιά, εκτός από το να προικοδοτήσει με τα 2,5 δισ. των εισφορών της επικουρικής ασφάλισης τις ιδιωτικές εταιρείες που θα τα διαχειριστούν.

Τι θα κερδίσουν οι σημερινοί νέοι εργαζόμενοι που υποχρεούνται να «τζογάρουν» τις εισφορές τους επιλέγοντας επίπεδο ρίσκου στο οποίο θα επενδυθούν; Από το τίποτα μέχρι «ίσως, κάτι, κάποτε». Το να υπόσχεσαι στον σημερινό εικοσάρη ή τριαντάρη ότι σε τριάντα ή σαράντα χρόνια μπορεί να έχει αντί για 250 ευρώ 350 ευρώ επικουρική σύνταξη ακούγεται ως ανέκδοτο. Μπορεί άραγε να τους εγγυηθεί η σημερινή κυβέρνηση ότι έχουν μπροστά τους μόνο 30 ή 40 χρόνια δουλειάς;

Ωστόσο το κυριότερο πρόβλημα της ασφαλιστικής αντιμεταρρύθμισης είναι το τεράστιο δημοσιονομικό κόστος της. Παρά την πολύμηνη διαφήμιση των ιδιωτικών συντάξεων ως τεράστια «καινοτομία» και εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό ρεύμα, αυτό που απέφευγε να πει η κυβέρνηση μέχρι τώρα είναι τι θα κοστίσει στο δημόσιο χρέος το πείραμα της ιδιωτικής σύνταξης.

Χθες μάθαμε ότι θα απαιτηθούν τουλάχιστον 56 δισ. ευρώ για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες για να περάσουμε χωρίς καταστροφικά σοκ στο νέο σύστημα. Φαίνεται τεράστιος χρόνος, αλλά αντιστοιχεί στον εργασιακό βίο ενός νέου ανθρώπου που κάνει σήμερα τα πρώτα του βήματα.

Σε αυτόν τον νέο άνθρωπο λέμε ότι για να έχει μια καλύτερη επικουρική σύνταξη στο απώτατο και αβέβαιο μέλλον πρέπει να επωμιστεί ως φορολογούμενος σήμερα κόστος τουλάχιστον 300 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Αυτό και μόνο καθιστά την ασφαλιστική αντιμεταρρύθμιση μια γνήσια πολιτική απάτη…

Πηγή Efsyn.gr
Αναρτήθηκε στις 27 Ιουνίου 2021 , 17:23:52 - Σχόλια 17 - Εκτύπωση
ΣΧΟΛΙA 17
  1. Γιατί, άδικο έχει ο σύντροφος Κουτσούμπας, που επανεξελέγη «ομόφωνα» Γραμματέας του ΚΚΕ; «Ο ΣΥΡΙΖΑ», ακούστε, «είναι σημαιοφόρος των ιμπεριαλιστικών σχεδίων στη περιοχή, με τη Νέα Δημοκρατία αποτελούν τις δύο όψεις του αστικού πολιτικού συστήματος, έστρωσε το δρόμο στη Νέα Δημοκρατία να επιβάλει τη δεκάωρη, δωδεκάωρη δουλειά και να δώσει το συντριπτικό χτύπημα στην απεργία, παρεμποδίζει τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών δυνάμεων, σμπαραλιάζει το κίνημα και φέρνει συνολική οπισθοδρόμηση»!

  2. Απαραίτητη προϋπόθεση για να εκλεγεί ή επανεκλεγεί «ομόφωνα» κάποιος γραμματέας του ΚΚΕ είναι και να πάσχει από νόσο Πάρκινσον. Εμπρός στο δρόμο που άνοιξε ο Μπρέζνιεφ!

  3. Όταν χρησιμοποιείς, μη έχοντας plan Β, ένα δημοψήφισμα, μόνο ως μπλόφα και όχι για να πάρεις καθαρή εντολή από τους Πολίτες της χώρας, τότε ΝΑΙ, φέρνεις συνολική οπισθοδρόμηση. Την πολιτική αλητεία αυτής της κυβέρνησης θα την πληρώσουν οι νέοι εργαζόμενοι σε 30 και 40 χρόνια πολύ ακριβά. Αφού εδώ τζόγαραν τα δημόσια ταμεία φανταστείτε, τι πλιάτσικο θα γίνει στα ιδιωτικά! Είναι φρικτά αυτά που περνάνε οι κυβερνώντες και εμείς οι πολίτες έχουμε περιοριστεί μόνο σε οργισμένα σχόλια. Καλά ζωντόβολα είμαστε του λόγου μας!

    1. Άσε μας ρε Stoixos, συνολική οπισθοδρόμηση εννοείς ότι πήγαμε πίσω και από τις κυβερνήσεις Παπαδήμου - Σαμαρά - Βενιζέλου;

      1. Προφανώς σαν κοινωνία και σαν οικονομία πήγαμε πίσω με αυτές τις κυβερνήσεις που ανέφερες και όχι μόνο. Αυτές αλλά σε γενικές γραμμές και όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων 40+ ετών. Είχαμε διάλυση του πρωτογενούς τομέα, της αγροτικής παραγωγής, τη βιοτεχνία και τη βιομηχανίας στη χώρα μας. Η φυσική απληστία των τραπεζιτών καλλιεργήθηκε και προστατεύτηκε νομοθετικά. Φοροαπαλλαγές, τις offshore, τα θαλασσοδάνεια για την ελίτ της χώρας. Μετά σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα και στο τέλος χρεοκοπία. Αλλά ο Κουτσούμπας δεν αναφέρεται σε αυτή την οπισθοδρόμηση. Για την οπισθοδρόμηση των αγώνων των εργαζομένων και της Αριστεράς μιλάει και συμφωνώ μαζί του πως η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές μας πήγε την Αριστερά 50 χρόνια πίσω. Ταυτόχρονα όμως το ΚΚΕ και η κατακερματισμένη Αριστερά έχει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για αυτή την οπισθοδρόμηση της χώρας. Όλοι μας έχουμε ευθύνη για αυτά που γίνεται. Η δική μας αφέλεια και απραξία έδωσε την δυνατότητα στο κάθε Μητσοτάκη να κάνει τους πολλούς πιο φτωχούς και τους λίγους πολύ πιο πλούσιους και να φτάσουμε σε αυτό το χάλι που είμαστε σήμερα. Και το πιο τρομακτικό είναι πως ακόμα δεν πιάσαμε πάτο!

        1. Με την εξάλειψη του αντίπαλου δέους, έκλεισε η περίοδος χάριτος που είχαν δώσει οι κυρίαρχοι στους προνομιούχους λαούς της Δύσης (εμείς ήμασταν ολίγον προνομιούχοι, αλλά είχαμε την τύχη να μας κυβερνούν άξιοι ηγέτες που μας είχαν πείσει ότι το βιοτικό επίπεδο ήταν εφάμιλλο των γερμανών π.χ.) Με το που τέλειωσε ο Ψυχρός Πόλεμος και έπεσε το τείχος, τα κεφάλια μέσα. Παντού στη Γη. Και παντού στη Γη, αυτό που λέμε Αριστερά, κυβερνώσα Αριστερά, σπάει τα μούτρα της πάνω στο νεοφιλελευθερισμό όταν δεν έχει προσχωρήσει σε αυτόν (όπως έκαναν οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες). Εγώ βλέπω ένα παγκόσμιο «κάθε πέρσι και καλύτερα». Πού να κοιτάξω χωρίς να με πιάσει απελπισία, είτε για την ήττα ελπιδοφόρων καταστάσεων είτε για τη συνθηκολόγηση. Αλλά πάει πολύ να βγαίνει ο ντόπιος Μπρέζνιεφ και να μιλάει για την οπισθοδρόμηση των αγώνων των εργαζομένων και της Αριστεράς που προκάλεσε ο Σύριζα. Νεκροθάφτης της ιδέας της Αριστεράς είναι το ίδιο το ΚΚΕ, από την εποχή του Εμφυλίου και συνεχίζει. Σφετεριστής μιας ηρωικής Ιστορίας.

          1. Πολύ σωστά αυτά που επισημαίνεις, Omnia sunt communia, όμως εγώ θα κάνω μια παρατήρηση: Το πρόβλημα δεν είναι η κατάρρευση της Σοβιετικής ένωσης αλλά ο καπιταλισμός. Πόσες δεκαετίες θα πρέπει να περάσουν για να ξεπεράσουμε το σοκ της κατάρρευσης της Σοβιετικής ένωσης; Μπήκαμε στην τέταρτη και ακόμα τα έχουμε χαμένα; Ο καπιταλισμός από το 90 και ύστερά έγινε πολύ πιο άγριος σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι λαοί δεν θα πρέπει να του αντισταθούν κάποια στιγμή και να ορίσουν τις τύχες τους είτε υπάρχει Σοβιετική ένωση είτε όχι; Ο Κουτσούμπας - Μπρέζνιεφ μπορεί να λέει ότι θέλει, όπως το ίδιο κάνει και ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας, η Γεννηματά κλπ. το ερώτημα είναι εμείς πως τα αξιολογούμε με βάση την παγκόσμια - ελληνική Ιστορία και εμπειρία αυτά που λένε και κυρίως τι πράττουμε. Πηγαίνοντας παρακάτω τη κουβέντα θα ρωτήσω αν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως σήμερα στην χώρα μας έχουμε δημοκρατία;

            1. Όπως και στη Λευκορωσία, όπως και στην Τουρκία, όπως και στη Ρωσική Ομοσπονδία, έτσι και στην Ελλάδα έχουμε δημοκρατία. Ψηφίζεις, δεν ψηφίζεις; Ψηφίζεις όποιο κόμμα γουστάρεις, έτσι δεν είναι; Γιατί ρωτάς αν πιστεύουμε αν έχουμε δημοκρατία αφήνοντας να εννοηθεί ότι εσύ δεν το πιστεύεις; Δημοκρατία δεν είναι μόνο αυτή του 5ου π.Χ. αιώνα, άσε που δεν κάνει για μας, έχουμε και δουλειές, δεν θα χάνουμε το χρόνο μας σε ατέρμονες συζητήσεις στην Αγορά. Θες να μας κάνεις με το ζόρι υπεύθυνους πολίτες; Έχουμε υπεύθυνους πολιτικούς, τους πληρώνουμε για να αναλάβουν αυτό το άχαρο καθήκον.

  4. Όχι δεν είναι έτσι, Omnia sunt communia. Ψηφίζουμε όποιο κόμμα γουστάρουν οι καναλάρχες, όχι όποιο θα αντιπροσωπεύσει τα συμφέροντα μας. Αυτό μπορούμε να το αλλάξουμε ή έχουμε γονιδιακό πρόβλημα;

    1. Αυτό σημαίνει ότι ψηφίζουμε ανάλογα με ποιο κανάλι συνηθίζουμε να βλέπουμε, σωστά; Όμως σε τελική ανάλυση εμείς διαλέγουμε ελεύθερα βάσει της ιδιοσυγκρασίας μας ανάμεσα στο ένα ή το άλλο, κανείς δεν μας επιβάλλει ποιο να προτιμήσουμε. Ακριβώς όπως διαλέγουμε ανάμεσα σε coca-cola και pepsi-cola (κάπου το ’χα γράψει και διανείμει σε μια συνέλευση του Συνασπισμού, την εποχή που βρισκόταν στο τσακ του αφανισμού, και είχε πολύ κακοφανεί σε μερικούς που, αφού στη συνέχεια τα έκαναν σκατά, τώρα ιδιωτεύουν αφήνοντας πίσω τους ερείπια χωρίς καν να πουν ένα «συγγνώμη»). Αυτά πληρώνουμε.

      1. Σε τελική ανάλυση όσο ελευθέρα διαλέγουμε θρησκεία, άλλο τόσο ελευθέρα διαλέγουμε το κόμμα που ψηφίζουμε. Όπως ένας βουδιστής δεν έχει ιδέα τι λέει π.χ. ο Μωάμεθ ή ο Χρίστος, αντίστοιχα ιδέα δεν έχει ένας Νεοδημοκράτης τι λέει π.χ. το ΚΚΕ ή το Μερα25. Και πέραν αυτής της προβληματικής άγνοιας κυρίαρχή στο εκλογικό σώμα η λογική της ψήφου KLINEX: αυτή ξέρετε, αυτή εμπιστευόσαστε. Αρρωστημένα εγωιστές αρνούμαστε να παραδεχτούμε την τραγικότητα των επιλογών μας και συνεχίζουμε από συνήθεια KLINEX να “επιλέγουμε” το ίδιο κόμμα, όπως επιλέγουμε την ίδια ομάδα για μια ζωή. Βάζοντας στη συζήτηση και την Μιντιακή προπαγάνδα υπερ των φιλελέδων έχουμε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ υπέρ των πολιτικών του καπιταλισμού - νεοφιλελευθερισμού που μας χρεοκόπησαν και εκ του αποτελέσματος διαπιστώνουμε πως μόνο ο Δήμος (Δημοκρατία) δεν έχει τον έλεγχο σε αυτή τη χώρα, μόνο Δημοκρατία δεν είναι αυτό που ζούμε. Έχουμε Δημοκρατία μόνο σαν τίτλος πολιτεύματος, τίποτα περισσότερο. Ένα παγκόσμιο φαινόμενο βέβαια η ανυπαρξία ουσιαστικής δημοκρατίας που πρέπει να τερματιστεί και θα τερματιστεί.

        1. Ρητορικό ερώτημα: ποιος έχει ανάγκη τη Δημοκρατία; (μόνο ρητορικό δεν είναι, θα μπορούσε να είναι πιασάρικος τίτλος δοκιμίου και, σε κάθε περίπτωση, θεμελιώδες ζήτημα για διάλογο, για παράδειγμα, πώς αντιλαμβάνεται ο κοινός άνθρωπος τη Δημοκρατία; και πόσο θεωρούν οι κοινωνίες ότι τη χρειάζονται; μου έρχονται πολλές απαντήσεις στο νου, αν σκεφτώ ότι πρακτικά ποτέ δεν είχαμε Δημοκρατία και ότι από μερικές δεκάδες χιλιάδες ατόμων στην Αφρική πριν από κάποιες δεκάδες χιλιάδες χρόνια φτάσαμε τα εφτά-οχτώ δισεκατομμύρια σήμερα, συμπεραίνω ότι μπορούμε να ζήσουμε και να προοδεύσουμε, φτου μη μας ματιάσω, και χωρίς αυτήν, όλα αυτά τα βάζω σε παρένθεση για να αφήσω την προσοχή επικεντρωμένη στο ρητορικό ερώτημα)

          1. Απάντηση: Πλην των Οικονομικών Ελίτ, όλοι οι υπόλοιποι.
            Επανάληψη ερώτησης: Μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που ψηφίζουμε; Μπορούμε να πάψουμε να ψηφίζουμε ότι θέλουν και ότι μας επιτρέπουν οι Οικονομικές Ελίτ, οι Καναλάρχες, οι Δανειστές;

            1. 1. Μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια. Κανένας σώφρων δεν έχει ανάγκη τη Δημοκρατία, κάποιοι γραφικοί αρχαιόπληκτοι μόνο. Σου το απέδειξα ex adiuvantibus («εκ του αποτελέσματος», πού είχες το μυαλό την ώρα των λατινικών;), να μη βασκαθούμε φτάσαμε τα 8 δις χωρίς Δημοκρατία!
              2. Αυτή κι αν είναι ρητορική ερώτηση.

              1. 1. Τα 8 δις δεν είναι απόδειξη πως ζούμε και χωρίς δημοκρατία. Και τα πειραματόζωα τρώνε και ζούνε στα κλουβιά τους αλλά είναι αυτό ζωή; Τέτοια ζωή μας αρκεί; (Δεν έχω διδαχτεί λατινικά… τότε μάθαινα ηλεκτροκόλληση και ματσακόνι!).
                2. Γιατί ρητορική; Έχουμε κάποιο γονιδιακό πρόβλημα;

                1. Ας πω και γιατί είναι ρητορική η ερώτησή σου. Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον σημερινό τρόπο ζωής που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το πώς ψηφίζουμε. Δεν μπορούμε να πάψουμε να ψωνίζουμε στους ναούς της κατανάλωσης μια-δυο φορές την εβδομάδα, δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς το facebook που μας λογοκρίνει κι από πάνω, το πολύ πολύ μπορούμε να πάψουμε να ψηφίζουμε για αυτοσεβασμό μόνο αφού το παιχνίδι είναι σικέ. Η συμπεριφορά μας χωρίς να είναι εγγεγραμμένη στο DNA μας, ακολουθεί πορεία παρόμοια με αυτή της εξέλιξης των ειδών, γι’ αυτό σχεδόν κάθε γενιά ή κάθε τρεις-τέσσερις γενιές αποτελούν διαφορετικό είδος. Θα φρικάρουν οι πάντες, βιολόγοι, ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι, γιατί χαρακτηριστικό ενός είδους είναι ότι τα άτομα διασταυρώνονται και δίνουν απογόνους, ενώ στη δική μου υπόθεση αυτό είναι ανέφικτο λόγω χρονικής αδυναμίας. Εμείς όμως δεν είμαστε από βιολογική σκοπιά τυπικό ζωικό είδος, μία διαφορά με τα υπόλοιπα όντα, και ενώ στη φύση, αν ένα είδος εξαλειφθεί χάθηκε για πάντα, εμείς μπορούμε να ανακτήσουμε χαμένα ή καλύτερα ξεχασμένα χαρακτηριστικά μέσω της ιστορικής εμπειρίας. Δεν μπορεί ένα σημερινό ανθρώπινο δείγμα να διασταυρωθεί με την Ασπασία του Περικλή για παράδειγμα αλλά η άμεση δημοκρατία που μας δίδαξαν οι αρχαίοι είναι ακόμα ένας πολιτικός στόχος.

  5. Φίλε Stoixos, εσύ ο ίδιος έδωσες την απάντηση. Είναι ζωή αυτή που κάνουμε; Είναι ζήτημα πολιτισμού. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι όλες οι έννοιες χρειάζονται επαναπροσδιορισμό με βάση τις εμπειρίες των αιώνων και ιδίως του σύντομου 20ού αιώνα και είναι κρίμα που μόνο εμείς οι δύο ανταλλάσσουμε απόψεις γι’ αυτό.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.