Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Η αυτοκριτική του ΣΥΡΙΖΑ

12 Φεβρουαρίου 2020

H υπογραφή και η εφαρμογή του μνημονίου, η λάθος αντίληψη των προσδοκιών της μεσαίας τάξης, η υποτίμηση του αφηγήματος της Νέας Δημοκρατίας, η εκλογική τακτική, αλλά και η έλλειψη οράματος για το μέλλον καταγράφονται ως οι βασικές αιτίες της εκλογικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με το κείμενο απολογισμού που συζητήθηκε χθες στην Πολιτική Γραμματεία και θα κατατεθεί στην Κεντρική Επιτροπή το Σαββατοκύριακο.

Ως κυρίαρχη αιτία της ήττας αναδεικνύεται το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε να εμφανίζεται ως μια ακόμη μνημονιακή κυβέρνηση. Μπορεί να ήταν εμφανές ότι είχε εξαναγκαστεί να υπογράψει το μνημόνιο, χωρίς να συμφωνεί και χωρίς να το υιοθετεί, μπορεί αυτό να είχε όντως ηπιότερες κοινωνικές επιπτώσεις από τα προηγούμενα, μπορεί η νέα κυβέρνηση όντως να προσπάθησε με νύχια και με δόντια να απαλύνει παλιά και νέα βάρη, μπορεί να σεβάστηκε απόλυτα τους δημοκρατικούς κανόνες και να προστάτευσε τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, μπορεί να καλλιέργησε άλλες συμπεριφορές ή να προσέδωσε άλλο ύφος στους τρόπους διακυβέρνησης, αλλά μολαταύτα υπέγραψε μνημόνιο. Η υπογραφή αυτή σφράγισε τη γενική εικόνα. Η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν μία ακόμα «μνημονιακή κυβέρνηση, όμοια με τις άλλες».

Ιδιαίτερη είναι και η επισήμανση για την αδυναμία απόκρουσης του βασικού αφηγήματος της Νέας Δηυμοκρατίας για τις προσδοκίες της μεσαίας τάξης. Ενώ έχει ενδιαφέρον και η αρνητική αποτίμηση των προεκλογικών παροχών. «Οι προεκλογικές παροχές, όσο δίκαιες, μετρημένες και δικαιολογημένες κι αν ήταν, δεν προφυλάχθηκαν από το να εκληφθούν από αρκετούς ως οιονεί εξαγορά ψήφων. Θεσμική, βέβαια, και κοινωνικά επιβεβλημένη, αλλά εξαγορά μολαταύτα. Δηλαδή κάτι σαν προσβολή της αξιοπρέπειας ακόμη και πολλών από εκείνους που θα ωφελούνταν. Και όπως έχουμε μάθει από πολύ παλιά, αλλά και όπως διαπιστώσαμε από τις εμπειρίες της διακυβέρνησης, τούτη είναι προσβολή που ο ελληνικός λαός τιμωρεί».

Ως προς τα άλλα το κείμενο συζήτησης εκτιμά ότι υποτιμήθηκε η απήχηση που μπορούσε να αποκτήσει ο λόγος της Νέας Δημοκρατίας περί «τάξης και ασφάλειας», όπως και τα επικοινωνιακά μπαράζ που εξαπολύθηκαν με αφορμή την τραγωδία στο Μάτι και στη Μάνδρα ή εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών. Χαρακτηρίζεται λάθος η τελική επιλογή για ταυτόχρονη διεξαγωγή των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών, καθώς και η υποτίμηση του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου και το ότι «σηκώσαμε το γάντι στην πρόκληση Μητσοτάκη να αντιμετωπίσουμε τις εκλογές ως οιωνεί δημοψήφισμα».

Η αυτοκριτική επεκτείνεται και στην απουσία οράματος για το μέλλον, συγκεκριμένα αναφέρεται. «Έλειπε η εικόνα της προοπτικής και του μέλλοντος. Δηλαδή ό,τι μπορούσε να περιλαμβάνει τόσο η αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, ώστε η χώρα να θωρακιστεί απέναντι σε ενδεχόμενες νέες κρίσεις, όσο και ο εξ ίσου αναγκαίος μετασχηματισμός του κράτους που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εν πολλοίς δεν είχε θίξει…

Πηγή Tvxs.gr
ΣΧΟΛΙA 12
  1. Δεν περιλαμβάνετε στην ανάρτησή σας το σημείο του κειμένου της Πολιτικής Γραμματείας που αναφέρεται στο εξάμηνο της διαπραγμάτευσης το 2015 και στις ευθύνες του Βαρουφάκη. Γιατί;

    1. Δεν το κάναμε σκόπιμα και για να μην πλατιάσει η ανάρτησή μας. Το θέμα αυτό έχει συζητηθεί πολύ. Ίσως θα έπρεπε να αναφέρουμε το σημείο που λέει «οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, λάθη βεβαίως συλλογικά…», σωστό. Στο κάτω - κάτω, όμως, ποιός έκανε τον Βαρουφάκη υπουργό;

  2. Διάβασα χτες βράδυ την ανάρτηση του Tvxs.gr και σκέφτηκα ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ γίνονται διεργασίες
    για να μετατραπεί από αρχηγικό σε κόμμα διαρκείας. Μέσα στη σημερινή πολιτική έρημο, μια τέτοια προοπτική δίνει κάποια ελπίδα.

  3. Αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ουσιαστική αυτοκριτική και να αποβάλει μια για πάντα τη ρετσινιά του μνημονιακού κόμματος, μπορεί να πει ξεκάθαρα πως, αν βγει ξανά στην κυβέρνηση, θα ακολουθήσει το παράδειγμα
    της Μεγάλης Βρετανίας.

    1. Θεωρώ πως δεν είναι λύση η αποχώρηση από την ευρωζώνη, και μάλιστα ενορχηστρωμένη από τον Κάμερον (έτσι δεν τον έλεγαν;) και τον Μπόρις που το έκαναν για τα ψηφαλάκια.

      1. Η αποχώρηση μας από την ευρωζώνη είναι επιβεβλημένη. Ούτε λειτούργησε, γι’ αυτό και χρεοκοπήσαμε, ούτε θα λειτουργήσει η οικονομία μας όσο παραμένουμε στην Ευρωζώνη. Αν δεν αλλάξει εκ βαθέων η δομή και η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορούμε να ζήσουμε μέσα σ’ αυτή. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τίτλος Ευρωπαϊκή Ένωση είναι παραπλανητικός. Το σωστό είναι Ευρωτραπεζική Ένωση. Μόνο οι τράπεζες έχουν ενωθεί, μόνο αυτές ωφελούνται, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις οικονομίες της κάθε χώρας.

        1. Μα το να βγούμε από την ευρωζώνη από μόνο του δεν λέει τίποτα. Είτε μέσα είτε έξω, το σημαντικό είναι ποιοι μας διαχειρίζονται (ούτε Ευρωτραπεζική Ένωση είναι σωστό, οι δικές μας τράπεζες π.χ. είναι αναλώσιμες μπροστά στη Γερμανία). Δεν ξέρω, καλλιεργούν μεγάλη σύγχυση αυτοί που κρατάνε στα χέρια τους το παιχνίδι κι εμείς βολοδέρνουμε συνέχεια. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη είμαστε από τότε που θυμάμαι (γεννήθηκα το ’56), με τη σχετική εξαίρεση της αριστερής παρένθεσης 2015-2019, ίσως και κάποιων περιόδων του Αντρέα, πάντα κατά τη γνώμη μου. Όλα είναι σχετικά, ειδικά στην πολιτική, εκτός απ’ τον φασισμό βέβαια.

          1. Πράγματι το να βγούμε απλά από το ευρώ, από μόνο του δεν λέει τίποτα. Όπως δεν λέει τίποτα το να βγει απλά ένα αριστερό κόμμα πρώτο σε εκλογές. Οι κοινωνικό-οικονομικές πολίτικες που θα εφαρμοστούν έχει σημασία. 10 χρόνια τώρα παραμένοντας λαθραία στο Ευρώ το μόνο που καταφέραμε είναι να διασώσουμε τις Γερμανικές και τις Γαλλικές τράπεζες και να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση καταστρέφοντας ουσιαστικά την ελληνική οικονομία και κοινωνία. Αν είχαμε βγει από την πρώτη στιγμή θα είμασταν τώρα στη θέση περίπου της Ισλανδίας. Με τους υπεύθυνους στην φυλακή και την οικονομία σε πολύ μικρή πτώση σε σχέση πάντα με τη δική μας δεκαετή συντριβή.

            1. Να απαντήσω; Και τι να πω; Τα στερεότυπα περί εκλογών που αν είχαν αποτέλεσμα θα τις απαγόρευαν; Να πω ότι όλοι οι λαοί της Ευρώπης περνάνε λίγο ως πολύ τα ίδια ζόρια; Τι να πω, ότι στην Ισλανδία μπορεί οι υπεύθυνοι να είναι φυλακή, αλλά σε μας αυτό είναι τόσο πιθανό να συμβεί όσο και να ανατείλει ο ήλιος απ’ τη δύση; Να ρωτήσω ποιος από τους πολιτικούς μας θα μας έβγαζε από το ευρώ χωρίς να μας ισοπεδώσουν οι Ευρωπαίοι; Τι να πω; φίλε Stoixos, μας έκλεψαν ακόμα και τις σκέψεις (να μάθαινα τουλάχιστον τι διημείφθη στο Eurogroup το 2015, γιατί, όπως έλεγε η πεθερά μου, «ο πιο αγνός έχει ψώρα»).

  4. Omnia sunt communia, εδώ μπαίνει η ηθική του καθενός μας. Για να μη γελιόμαστε και να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Αν πράγματι μας ισοπέδωναν οι Ευρωπαίοι, τότε μιλάμε για μηδενικές δυνατότητες ελιγμών, ανεξάρτητα ποιος κυβερνά ή ποιο κόμμα κυβερνά τη χώρα. Σωστά; Που αυτό μεταφράζεται σε μια μοναδική τελικά πολιτική. Νεοφιλελεύθερη για να τη πούμε με το σημερινό της όνομα. Άρα βλέποντας ρεαλιστικά την παρούσα κατάσταση, εγώ θα έλεγα μοιρολατρικά, ερωτώ. Γιατί οι πολίτες να ψηφίζουν, να αγωνίζονται, στην τελική να σκέπτονται; Για να περιοριστούμε μόνο στο να κάνουμε του πολύξερους και να λέμε ότι εγώ τα ήξερα, εγώ τα έλεγα; Πάνω λοιπόν στη λογική που λέει πως ότι και να κάνουμε, ότι και να γίνει μια πολιτική θα εφαρμοστεί, μπουκάρουν οι πρόθυμοι αυλοκόλακες που το έχουν καταλάβει το παιχνίδι αυτό και λειτουργώντας ως idiotes εκλέγονται βουλευτές, πρόθυμοι να εφαρμόσουν την μια και μοναδική πολιτική, με το αζημίωτα φυσικά. Εσύ θα έκανες κάτι τέτοιο; Απαντώ. Αποκλείεται. Κάποιοι άλλοι, σίγουρα! Και το κάνουν μπορούμε να πούμε για δεκαετίες ή και για αιώνες. Ο καθένας μας με την ηθική του λοιπόν.

    1. Ο Έρι Ντε Λούκα, πολλά χρόνια πριν ένας από τους λίντερ της Lotta continua, ομάδας που πάλεψε για μια πιο σωστή κοινωνία μέχρι που την εξόντωσε το σύστημα (lotta continua σημαίνει συνεχής αγώνας), είπε πρόσφατα στην εκδότρια των έργων του στην Ελλάδα, «τότε ήμασταν πολλοί, ήμασταν νέοι, ήμασταν Lotta continua, τώρα είμαστε γέροι, είμαστε λίγοι, ο αγώνας συνεχίζεται» (la lotta continua). Είναι ζήτημα αυτοσεβασμού το να μην έχεις αυταπάτες ούτε να αλλάζεις μυαλά, να συνεχίζεις ξέροντας το μάταιο της προσπάθειας, το ότι δεν θα δεις αποτέλεσμα.

      1. Καμία προσπάθεια δεν είναι μάταια κατά τη γνώμη μου. Και δεν μιλάω με μια ανάλαφρη κοκορόφτερη φιλοσοφική προσέγγιση στο θέμα μας. Ζούμε σε μια εποχή με πολύ σημαντικά γεγονότα να συμβαίνουν και να δημιουργούνται οι δυνάμεις που θα μετακινήσουν βίαια τις κοινωνικές τεκτονικές πλάκες. Μέσα σε τριάντα χρόνια είχαμε κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, μια παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ακόμα σιγοκαίει εξαιρετικά επικίνδυνα για το σύστημα αυτό, την αραβική άνοιξη που έγινε χειμώνας με κοσμογονικές αλλαγές για την περιοχή, την ανάδειξη της Κίνας σε οικονομική υπερδύναμη και τέλος έναν παράγοντα που θα τα ισοπεδώσει όλα. Την κλιματική κρίση. Ο κόσμος ξεσηκώνεται. Ολόκληρος ο πλανήτης ξεσηκώνεται. Οι κοινωνικοοικονομικοί σεισμοί που θα γεννηθούν τα επόμενα χρόνια θα έχουν πολλά θύματα, ίσως πάρα πολλά, στο τέλος όμως τίποτα δεν θα είναι όπως το ξέρουμε. Σε αλλά τριάντα χρόνια ή ο καπιταλισμός θα «φυλακίσει» τους πάντες για να μπορέσει να ξεπεράσει την επίθεση που θα δέχεται ή θα ισοπεδωθεί από τη δική του αυτοκαταστροφική μορφή. Είμαι λοιπόν αισιόδοξος ως προς το ότι σίγουρα θα αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα και ταυτόχρονα προβληματισμένος γιατί τόσο πολλές και μεγάλες αλλαγές πρώτη φορά θα βιώσει ο πλανήτης μας, αρά είναι πολύ δύσκολο να ξέρουμε τις συνέπειες και την κατάληξη αυτών των «σεισμών».

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.