Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Ο συνδικαλισμός της εξουσίας…

15 Φεβρουαρίου 2020

Η θέσπιση από την κυβέρνηση και το κόμμα του ΣΕΒ νέας «εργατικής νομοθεσίας» είναι πλέον εκκωφαντική. Θα περίμενε λοιπόν κανείς
οι κοινωνικοί, αν όχι οι πολιτικοί, εκπρόσωποι των εργαζομένων να αντιληφθούν την απροκάλυπτη επίθεση, επίθεση που επιχειρείται
εδώ και χρόνια. Και να αντιδράσουν.

Η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ), καθώς και η Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΕΔΥ) είναι ιστορικές παράμετροι της νεοελληνικής κοινωνικής διαδικασίας (προτσές, το έλεγαν οι παλιοί αριστεροί).
Με τα θετικά και τα αρνητικά τους, κυρίως τα αρνητικά τους, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 και με αποκορύφωμα τα χρόνια της τρέχουσας ακόμη κρίσης.

Χαρακτηριστική της ακατανόητης αντίληψης και (μη) αντίδρασής τους, η απόφαση της ΓΣΕΕ (με ψήφους των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ) της 1ης Ιουλίου εν όψει του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015, το οποίο κατήγγειλε ως «διχαστικό». Όχι ότι έπρεπε να πάρει θέση υπέρ της τότε κυβέρνησης, που το διεξήγαγε. Ή υπέρ της «εξόδου της χώρας από το ευρώ». Αλλά για την «ξεκάθαρη γραμμή» προς τους εργαζόμενους και το «πατριωτικό» ύφος της. «Ως Τριτοβάθμια Συνδικαλιστική Οργάνωση των εργαζομένων του Ιδιωτικού Τομέα, στέλνουμε ξεκάθαρο μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Η ευρωπαϊκή πορεία της πατρίδας μας είναι αδιαπραγμάτευτη! Λέμε ναι στην Ευρώπη των λαών και της αλληλεγγύης! Λέμε ναι στο κοινό μας νόμισμα και στην ομόσπονδη Ευρώπη!».

Μετά τη συνδικαλιστική απραξία του 2010 - 2014 και 2015 - 2019, η διοίκηση της ΓΣΕΕ έρχεται σήμερα να νομιμοποιήσει το ώς άνω νεοσυνδικαλιστικό δόγμα με ένα συνέδριο (25 Φεβρουαρίου 2020)! Στο οποίο απλώς θα εκλεγεί μια «ηγεσία», που να μην είναι προσωρινή και θα μπορεί τάχατες να παίρνει αποφάσεις (για απεργίες!) και τα λοιπά. Ένα κορυφαίο υποτίθεται συνδικαλιστικό συνέδριο, στο οποίο δεν θα συζητηθεί τίποτα από τα παραπάνω. Για το πώς, όπως διαβάσαμε κάπου στο διαδίκτυο, η ιστορική Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος δεν είναι πλέον ούτε γενική ούτε συνομοσπονδία ούτε των εργατών ούτε της Ελλάδας! Και πράγματι.

Δεν είναι γενική και συνομοσπονδία, γιατί επέτρεψε τη δημιουργία παράλληλου «πανεργατικού αγωνιστικού μετώπου», κατά την πρακτική άλλων χωρών, λόγου χάρη της Γαλλίας, αποτελεσματικών ίσως εκεί, που μπορεί μεν εδώ να απέδωσε οργανωτικά, αλλά καμία ένδειξη δεν υπάρχει ότι ωφέλησε έως τώρα αποτελεσματικά τους έλληνες εργαζόμενους. Αντίθετα, έχει εγκαθιδρυθεί μια άτυπη δυαρχία και ένας οδυνηρός κατακερματισμός.
Με ποιόν είμαστε; Με τη συναινετική ΓΣΕΕ ή με το αγωνιστικό ΠΑΜΕ…

Δεν είναι των εργατών και των εν γένει των εργαζομένων, γιατί από πουθενά πλέον δεν προκύπτει εκτός από τη σφραγίδα. Αντίθετα, καλώντας και επιτρέποντας στον πρωθυπουργό, τον Κυριάκο Μητσοτάκη (!), να παρευρεθεί και να μιλήσει στο συνέδριο, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για (αντι)συνδικαλιστική οργάνωση της εξουσίας! Όχι μόνο γιατί είναι πλέον δέσμια της εξουσίας, αλλά και γιατί συνδικαλίζεται η εξουσία! Κυβέρνηση, εργοδότες, λαοπατέρες και εργατοπατέρες… Πότε κλήθηκε σε συνέδριο της ΓΣΕΕ πρωθυπουργός που θεσπίζει απροκάλυπτα νόμους κατά των εργαζομένων; Ποτέ σε κανέναν πρωθυπουργό δεν έπρεπε να επιτρέπεται ν’ ανέβει στο βήμα της, ας ήταν και «δικός μας», δεδηλωμένος σοσιαλιστής ή κομμουνιστής!

Και δεν είναι της Ελλάδας, διότι όπως ήδη υπονοήσαμε η ΓΣΕΕ είναι απούσα από κάθε ελληνική κοινωνική διαδικασία. Ποιά; Η κατ’ εξοχή πρώτη κοινωνική οργάνωση της χώρας! Να προσθέταμε, με ταξικό ίχνος;
Θα επρόκειτο για ψιλά γράμματα. Αλλά, ακόμα και αν λειτουργούσε στοιχειωδώς…

Είναι άλλο η συγκυριακή, «οικονομικίστικη» διεκδίκηση (μισθοί, συνθήκες εργασίας και τα λοιπά) ελαυνόμενη από μηχανισμούς και άλλο η ευρεία κοινωνική πάλη των εργαζομένων (για να θυμηθούμε και τον Λένιν, όταν χρειάζεται. Ας τον έχουν κατά νου όσοι επιχειρούν έστω με καλή δικαιολογία τη διάσπαση των εργαζομένων…).

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.