Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Μια παρτίδα σκάκι, με τον καπιταλισμό…

13 Μαρτίου 2020

Αυτά που ζούμε με τον «αποκορωμένο» (κάποτε το λέγαμε για άλλο κακό, αλλά και φραστικά του ταιριάζει) μας έφεραν στον νου την υπαρξιακή αλλά παράλληλα περίτεχνη και γοητευτική ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Η έβδομη σφραγίδα (1957).

Ένας ιππότης σε μια αφανισμένη από την πανούκλα χώρα συναντά
τον θάνατο και του προτείνει μια παρτίδα σκάκι προκειμένου να βρει απάντηση στα μεταφυσικά ερωτήματα που τον βασανίζουν. Κατά τύχη ή ειρωνεία, ο ιππότης της ταινίας έχασε την παρτίδα την περασμένη Κυριακή, προτού προλάβει να παίξει με τον «αποκορωμένο» (Μαξ Φον Σύντωφ, 1929 - 2020).

Μπορεί μέσα απ’ αυτό το ιστολόγιο να αντιμετωπίζουμε τον κορονοϊό άλλοτε με σαρκασμό, ίσως με χαιρεκακία (που «πλήττεται ο καπιταλιστικός κόσμος») και πάντοτε με χιούμορ. Και παρ’ ότι η ταινία του Μπέργκμαν δεν μιλούσε ακριβώς γι’ αυτό, ποιός δεν φοβάται τον μαυροντυμένο παίχτη; Δεν φοβάται τον θάνατο όποιος νοιώθει πεθαμένος (δεν θυμόμαστε τώρα ποιός και πώς ακριβώς το είπε).

Στα μεταφυσικά ερωτήματα απάντηση δεν θα βρούμε. Και τώρα ζούμε μια «προφυσική» πραγματικότητα, που
όπως είπαμε μπορεί να την αντιμετωπίζουμε με χαιρεκακία και επιχαίροντες. Που ωστόσο μοιάζει με δύσκολη παρτίδα σκάκι. Με πολλές παρτίδες σκάκι, προκριματικές. Αλλά όλα θα εξαρτηθούν από την τελική παρτίδα. Ποιός θα την κερδίσει, ποιός θα την ξανακερδίσει.

Στην προκριματική παρτίδα που παίζει λόγου χάρη η κυβέρνηση με τον περιορισμό του κορονοϊού, επιχαίρουμε που αχρηστεύονται τα πιόνια, που εμείς κρατούσαμε όρθια. Με έναν άσκοπο καταναλωτισμό, που αν το πράγμα πάει όπως πάει, θα εξαντληθεί σε μια ακόμα πιο άσκοπη αγορά χαρτιών υγείας!

Επιχαίρουμε που ευτελίζονται, πάνω στη σκακιέρα που έστησε ο κορονοϊός, οι πύργοι της θρησκείας και της ενημέρωσης και αναγυρίζουν τα άλογα και οι αξιωματικοί του νεοφιλελευθερισμού. Που η κυβέρνηση ικετεύει τώρα γιατρούς και νοσηλευτές να γίνουν «δημόσιοι υπάλληλοι». Επιχαίρουμε που όλη της η αγωνία και προσπάθεια (η ειλικρινής) να περιορίσει την εξάπλωση του ιού στηρίζονται στο δημόσιο σύστημα υγείας. Και αύριο μπορεί να επιτάξει τα θεραπευτήρια των ιδιωτών, το άκρον άωτον του νεοφιλελεύθερου αυτοεξευτελισμού! Αλλά ας έχουμε τον νου μας στην τελική παρτίδα.

Σε τελική δηλαδή ανάλυση, ποιός θα πληρώσει την παρτίδα. Πώς θα ορθοποδήσουν οι εργαζόμενοι παραγωγοί του πλούτου που θα απαιτηθεί, να ξαναστηθούν τα πιόνια, να σταθεροποιηθούν οι πύργοι, να ταγισθούν τα άλογα και οι αξιωματικοί, η βασίλισσα και ο βασιλιάς, βγαίνοντας από ένα νέο μνημόνιο που δεν θα είναι 4o ή 5o, αλλά κρυμμένο πίσω από την κωδική ονομασία COVID-19;

Γιατί, δεν υπάρχει αμφιβολία, ο μαυροντυμένος παίκτης κερδίζει πάντοτε. Και επειδή ζούμε όπως είπαμε στην «προφυσική» πραγματικότητα, σ’ αυτήν ο μαυροντυμένος αντίπαλος δεν είναι ο θάνατος, αλλά ο «αθάνατος» καπιταλισμός. Αν δεν αναποδογυρίσουμε τη σκακιέρα…

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά…

Θα μπορούσε να είναι και σύνθημα, απαίτηση τού καιρού μας, αλλά είναι μια ολόκληρη ιστορία… Δύο περίπου χρόνια μετά τη λήξη τού Εμφυλίου Πολέμου και ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας είχε │ Βλ. ανάρτηση…