Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Συνέλθετε, δεν είναι αργά…

28 Μαρτίου 2020

Διαβάσαμε σ’ ένα αριστερό ιστολόγιο πως η στάση των κομμάτων της αριστεράς, απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της πανδημικής κρίσης, θυμίζει την ενέργεια του γραμματέα τού ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη στον πόλεμο του ’40, που με την περιβόητη επιστολή του έθεσε τις δυνάμεις του κόμματος υπό τον Μεταξά.

Τηρουμένων των αναλογιών, των περιστάσεων, αν όχι των προσώπων, δεν έχει άδικο. Είναι γεγονός πάντως πως η ελληνική αριστερά, μπροστά σε «εθνικές» καταστάσεις, τάσσονταν σχεδόν πάντοτε «υπό». Στον πόλεμο του ’40, στις συμφωνίες της Καζέρτας και του Λιβάνου, στην αποφασιστική συμφωνία της Βάρκιζας, για να μείνουμε σ’ αυτή την εποχή.

Βέβαια, ύστερα, ο κόσμος που εκπροσωπούσε καλούνταν να πληρώσει τον «εθνικό» λογαριασμό και η ίδια να πληρώσει το τίμημα της «εθνικής» προδοσίας. Όπως έγραψε στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ ο «πολεμοχαρής» Άρης, λίγο μετά την τελευταία «συμφωνία», τον Μάρτη του ’45, «σύντροφοι, συνέλθετε, δεν είναι αργά, αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και θα χρειαστούν τεράστιες θυσίες…». Το τί θυσίες χρειάστηκαν, «σε κόπους και σε αίμα», είχε προσθέσει, είναι γνωστό.

Σήμερα, δεν κινδυνεύουμε από έναν κοπιώδη και αιματηρό εμφύλιο. Θα βρεθούμε όμως μπροστά σε μια οδυνηρή, ασφαλώς κοπιώδη και εν πολλοίς αιματηρή, ανόρθωση του εργαζόμενου κόσμου, που αν όχι στην εκλογική κάλπη, κατά κοινωνική συνθήκη τον εκπροσωπεί η αριστερά. Και ίσως κινδυνεύσουμε από έναν «πολιτικό»
και κοινωνικό πόλεμο, που θα διαδεχθεί με τη μορφή κατάστασης πολιορκίας την κατάσταση της πανδημίας.

Είν’ αλήθεια, βέβαια, πως σε περιόδους λοιμού, λιμού, σεισμού, καταποντισμού, επιδρομής αλλοφύλων και ό,τι άλλο τού παρουσιαστεί σαν τέτοιο, ο λαός «υπακούει» στην εκλεγμένη, ακόμα και σε μη εκλεγμένη, κυβέρνησή του. Ορμώμενος, κάθε λαός, από μια εσώτατη ανάγκη, περίπου μεταφυσική, την οποία στην προκειμένη περίσταση η εκλεγμένη κυβέρνησής μας, μετά από κοινωνική πίεση και θεϊκό δισταγμό, έστερξε να την εμποδίσει να λάβει και «φυσική» διάσταση (προσέλευση στις εκκλησίες).

Ωστόσο, ο λαός, δεν ορμάται μόνο, από εσώτατες μεταφυσικές ή ενστικτώδεις ανάγκες. Ελαύνεται πολλές φορές, από εξωτερικές «ανάγκες», οι οποίες παίρνουν μεταφυσική διάσταση, στην προκειμένη περίσταση εν μέσω
ενός βιο - λογικού τοπίου. Γιατί, τί άλλο είναι, η σχεδόν χωρίς καμιά αντίρρηση αποδοχή μιας καθημερινής καταιγίδας επικοινωνιακής «ύπνωσης» ή η «λατρευτική» αποδοχή ενός προσώπου της επιστήμης, χωρίς τη συζήτηση, έστω, κάθε άλλης επιστημονικής θεώρησης της πανδημίας*.

Έτσι ή αλλιώς, πάντως, οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις, είναι στη γωνία, αν και συστρατευμένες στον «ομόψυχο» πανδημικό αγώνα. Και διατυπώνουν τις «αντιπολιτευτικές» τους αντιρρήσεις «προσεκτικά», φοβούμενες μην κατηγορηθούν για μικροπολιτική, «απάνθρωπη» ή και «αντεθνική» στάση και συμπεριφορά.

Αν, λοιπόν, τα κόμματα της αριστεράς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να μιλήσουν, οι αριστεροί και δημοκρατικοί πολίτες δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην έχουμε λόγο.

* Μόλις τώρα ακούσαμε τον κύριο Τσιόδρα να λέει (ίσως «συνεννοημένος») πως «με πρωτοβουλία κάποιων δημοσιογράφων
   θα σταματήσει το ανελέητο κυνήγι των θανάτων». Δεν έχουμε αντίρρηση, αρκεί να μη «σταματήσουν» τους αριθμούς των
   κρουσμάτων και των συνανθρώπων μας που χάνουμε στην επιδημία. Πέραν της ελεύθερης πληροφόρησης, είναι στοιχεία
   προφύλαξης από τον ιό, εν είδει μνημοσύνου απ΄ όσους μένουμε πίσω…

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙA 5
  1. Μερικά από μαργαριτάρια του λατρευτού μας καθηγητή:
    «Να πιάσουμε το περιστατικό που θα έρθει στην Ελλάδα έγκαιρα, να το διαγνώσουμε και να το απομονώσουμε για να διακοπεί η αλυσίδα μετάδοσης».
    «Δε μπορείς αυτή τη στιγμή να βάλεις σε καραντίνα 86 χώρες σε όλο τον κόσμο, είναι αδύνατον».
    «Αύριο το βράδυ υπάρχει ένας τεράστιος αγώνας σε χώρο συνάθροισης στην Αθήνα. Θα παίξουν δυο ομάδες κορυφαίες του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Πρέπει να ακυρωθεί αυτή η συνάντηση γιατί είναι χώρος διασποράς του ιού; Φυσικά και όχι. Αυτό θα προξενήσει πανικό»…

    1. Μια δημοσιογράφος έκανε σήμερα μια ερώτηση στον κ. Τσιόδρα σχετικά με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει κάποιος που υποπτεύεται πως μπορεί να έχει προσβληθεί από τον κορονοϊό. Θαυμάστε την απάντηση του λατρευτού μας καθηγητή, μάλλον «πολιτικού»:
      «Διακρίνω μια διάθεση να σκορπίσει τον φόβο η αγαπητή δημοσιογράφος, η οποία δεν μου αρέσει, να σας πω, ειλικρινά»

  2. Και άντε να μιλήσουν οι δημοκρατικοί πολίτες, τί θα πετύχουν; Πώς θα παρέμβουν στο «παιχνίδι» πέρα από το λιντσάρισμα που θα υποστούν, που υφίστανται ήδη; Μην ξεχάσετε ποτέ (εγώ τα θυμάμαι συνεχώς) τα λόγια του Βορίδη.

  3. Διευκρινίστε παρακαλώ, ποιοί πρέπει να συνέλθουν και για ποιό πράγμα δεν είναι ακόμη αργά. Ομάδες Αλήθειας έχετε; Τότε που πάτε γυμνοί στ’ αγκάθια; Στις 7 Ιουλίου κλείνει ένας χρόνος παλινόρθωσης, επιδιόρθωσης των αμυχών που η προηγούμενη κυβέρνηση είχε προκαλέσει στο αιώνιο οικοδόμημα, αιώνιο από καταβολής κράτους. Απλές γρατζουνιές, αλλά γιατί να μην εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία για να τσιμεντάρουμε το κράτος για πάντα;

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Ένα χρόνο ύστερα…

Θα περιμένατε ασφαλώς να μιλήσουμε για τον έναν χρόνο τής δεξιάς στην κυβέρνηση. Ίσως το κάνουμε παρεμπιπτόντως… Αν μάς επιτρέπετε, θα μιλήσουμε μια φορά για την «ιστιοσανίδα» μας τον Τριπολίτη, που │ Βλ. ανάρτηση…