Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Οι τυμβωρύχοι της Marfin…

8 Μαΐου 2020

Δεν είναι εύκολο να μιλάς για μια τραγική απώλεια, τεσσάρων ψυχών. Είναι όμως αναγκαίο μπροστά στην τυμβω­ρυχία που επιχειρείται.

Η ιστορία τής «ελληνικής επιτυχίας», εν μέσω τόσων άλλων «διεθνών αποτυχιών», απέναντι στην πανδημία τού κορο­νο­ϊού («greek success story»!), φτάνει στο τέλος της. Σιγά - σιγά και σταθερά αποκαλύπτεται η σκηνοθεσία της. Μια άλλη ιστορία πρέπει να βρεθεί να απασχολήσει τούς έλληνες θεατές.

Το ότι η παλινδρόμηση της ιστορίας αυτής αποτελεί τυμβωρυχία, πέραν τών άλλων μαρτυρά στο πού μπορεί να φτάσουν οι «σκηνοθέτες» και οι «διαφημιστές» τών έργων τους, στην μετά κορονοϊόν εποχή. Να πατήσουν επί … (παρ’ ότι πρόκειται για τρόπο τού λέγειν, από σεβασμό στη μνήμη τών ψυχών που χάθηκαν αποφεύγουμε τη λέξη).

Και είναι τυμβωρυχία «κυριολεκτικά», επειδή επί πέντε χρόνια που κυβερνούσαν ανενόχλητοι, από το 2010 ως το 2015, δεν έκαναν αυτό που σήμερα επιχειρούν να «ξεθάψουν» με τυμπανοκρουσίες!

Είναι τυμβωρυχία τής δικαιοσύνης, επειδή ενώ προσήγαγαν σε δίκη «υπόπτους» τής δολοφονίας, η δικαιοσύνη τούς απάλλαξε ελλείψει στοιχείων. Οι δε οικογένειες τών θυμάτων δεν έχουν ακόμα λάβει την αποζημίωση που τους επεδίκασε. Καταδικάζοντας παράλληλα τους υπευθύνους τής Marfin που εκείνη την τραγική ώρα δεν φρό­ντισαν τους ανθρώπους τους. Πράγμα που ασφαλώς γνωρίζει η δικαστικός Πρόεδρος τής Δημοκρατίας, που έσπευσε (εκούσα; άκουσα;) να εμπλακεί στην τυμβωρυχία. Και ποιά νέα στοιχεία θα «κατασκευάσουν» τώρα, για να ξανανοίξουν την υπόθεση όπως «απειλούν», ποιούς;

Είναι τυμβωρυχία τής ιστορίας, επειδή κανένας τότε δεν έσπευσε να χρεώσει την τραγωδία στους διαδηλωτές ή στους φορείς τού συλλαλητηρίου (χωρίς πανό και κομματικές ταμπέλες) τής 5ης Μαΐου 2010. Κατά τού πρώτου μνημονίου, που υπογράφηκε τρεις μέρες ύστερα. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος και οι κοινωνικές οργανώσεις καταδίκασαν τη δολοφονία. Οι μετέπειτα αναφορές περί «συλλογικού εγκλήματος» και «διχασμού» δεν στοι­χειο­θετούνται από αποδεδειγμένο γεγονός Αν δεν ήταν προβοκάτσια. Πέρασε ένας και πλέον χρόνος, ώσπου να μάς το θυμίσουν οι αγανακτισμένοι φίλοι μας Ισπανοί, για να ξαναβγούν στους δρόμους 150.000 άνθρωποι…

Είναι τυμβωρυχία τής πολιτικής, επειδή τώρα, εν μέσω ή επί τη λήξει τής πανδημίας, επιχειρείται νέος διχασμός. Με απατηλό (δημοσκοπικό) όπλο την «καθολική αποδοχή» τής κυβέρνησης για τα «μέτρα» που πήρε. Και με στόχο την πολιτική και κοινωνική «απομόνωση» των αντιδράσεων απέναντι σε ό,τι θα επακολουθήσει.

Είναι τέλος τυμβωρυχία χωρίς άλλη εξήγηση, επειδή την διαπράττουν οι συνήθεις τυμβωρύχοι τής ιστορίας…

Υ.Γ. Τώρα διαβάζουμε, σε μια ανάρτηση του Νίκου Μπογιόπουλου στον «Ημεροδρόμο», πως η κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη έχει καταθέσει αίτηση αναίρεσης στο Συμβούλιο τής Επικρατείας εναντίον τής επιδίκασης αποζημιώσεως στις οικογένειες τών θυμάτων, που θα συζητηθεί στο ανώτατο δικαστήριο την 1η Ιουνίου 2020! Και τυμβωρύχοι και υποκριτές…

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΟ 1
  1. Μητσοτάκης. «Το δημόσιο παραιτείται από την αναίρεση της επιδίκασης αποζημιώσεως στις οικογένειες τών θυμάτων της Marfin». Μετά το ξεμπρόστιαμα τής υποκρισίας από τον Μπογιόπουλο στο διαδίκτυο……

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Τον βρήκε ελλιποβαρύ…

Ας μην ξεχνάμε ότι σε πολλές χώρες τού κόσμου υπάρχουν χιλιάδες τζαμιά. Άραγε όσοι ζητούν να γίνει η Αγία Σοφία τζαμί σκέφτονται τί θα συμβεί σ’ αυτά τα τζαμιά; (Ρετζέπ Ταγίπ │ Βλ. ανάρτηση…