Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Σοσιαλδημοκρατία ή μαρξισμός;

23 Μαΐου 2020

Σαν σήμερα, 23 Μαΐου τού 1875, ιδρύθηκε το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Γερμανίας (SPD).

Ανεξάρτητα από τη «σοσιαλδημοκρατική» όπως την εννοούμε τώρα πορεία του και σε τί έχει εξελιχθεί, έχουμε ιδεολογική και πολιτική και επίκαιρη ευκαιρία να θυμηθούμε ορισμένα πράγματα γι’ αυτό το ιστορικό ούτως ή άλλως κόμμα.

Ουσιαστικά, η ιστορία του αρχίζει την προηγούμενη δεκαετία τής επίσημης ιδρύσεώς του, με τη δημιουργία το 1863 τής Γενικής Ένωσης Γερμανών Εργατών και με την ίδρυση το 1869 τού Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, ενός από τα πρώτα εργατικά κόμματα τής Ευρώπης, που συγχωνεύτηκαν το 1875.

Από το 1878 έως το 1890 το κόμμα δρούσε στην ημιπαρανομία, καθ’ ότι είχε απαγορευθεί με τον λεγόμενο «αντισοσιαλιστικό νόμο» κάθε κίνηση ή δράση με σοσιαλιστικές αρχές στη Γερμανία. Έκτοτε και μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ανεξάρτητα από «αναθεωρητικές» τάσεις και τις αντιπαραθέσεις, στο γερμανικό σοσιαλ­δημοκρατικό κόμμα κυριαρχούσαν αριστερές ριζοσπαστικές και μαρξιστικές ιδέες.

Το 1914 όμως και παρά την απόφαση της 2ας Διεθνούς να μη συμμετάσχει σε πόλεμο, το SPD αποφάσισε τη συμμετοχή. Η απόφαση του κόμματος υπέρ τού πολέμου επέφερε ρήξη. Τα ριζοσπαστικά μέλη και στελέχη του αποχώρησαν και δημιούργησαν νέα κόμματα, τη Λίγκα τού Σπάρτακου, το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και αργότερα το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Εδώ κλείνει η ιστορία που μας ενδιαφέρει.

Ωστόσο, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης διαμόρφωσαν μια πολιτική ιδεολογία και μια παρεμβατική πολιτική, τη σοσιαλδημοκρατία, που με τα θετικά κοινωνικά αποτελέσματά της διέσωσε τρόπον τινά τον καπιταλισμό από τις αλλεπάλληλες κρίσεις του. Στην τελευταία οικονομική κρίση δεν τα κατάφερε.

Ήδη από το 1989, με το «τέλος τής ιστορίας» τού Φουκουγιάμα, πολλοί υποστηρίζουν πως την τελική μάχη τών πολιτικών ιδεολογιών κερδίζει ο φιλελευθερισμός ή και ο νεοφιλελευθερισμός, με τη φιλελεύθερη ή ελεγχόμενη δημοκρατία και την ελεύθερη ή ασύδοτη αγορά. Η οικονομική «κρίση τού κορονοϊού», μία ακόμα καπιταλιστική (στη βάση της, πέρα δηλαδή από τις υγειονομικές διαστάσεις της) κρίση αφήνει περιθώρια νέων σοσιαλδημο­κρατικών παρεμβάσεων. Και προς απογοήτευση των οπαδών τού Φουκουγιάμα, μπορεί να αρχίσει νέα μάχη…

Βέβαια αυτή θα περιοριστεί σε αψιμαχίες πολιτικών πρακτικών, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψη ο ιδεολογικός «ξενοδόχος». Διότι ναι μεν οι «νικητές», η σοσιαλδημοκρατία, ο φιλελευθερισμός ή ο νεοφιλελευθερισμός και ό,τι άλλο θα επιχειρήσουν οι άρχουσες τάξεις, θα έχει δυστυχώς συνέπειες στους εργαζόμενους πληθυσμούς, αυτοί έχουν μια αήττητη τουλάχιστον έως τώρα απαντοχή. Μπορεί να μην έχει καθημερινή «πρακτική» αξία, αλλά διασώζει το ιδεο-λογικό μέρος και τις προσδοκίες τής ζωής τους.

Αυτός που «κερδίζει» (και ας μην τού αναγνωρίζεται) τις αλλεπάλληλες μάχες τών οικονομικών κρίσεων σε επίπεδο ιδεολογίας, ανάλυσης και προοπτικής είναι αυτός που έχει αναλύσει, προτού καν εκδηλωθούν, τις αλλεπάλληλες κρίσεις τού καπιταλισμού! Das Kapital…

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.