Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Το παιχνίδι…

31 Μαΐου 2020

Προ ημερών κάποιος γνωστός (ούτε φίλος ούτε εχθρός, απλός γνωστός), μού καυχιόταν πως με τον κορονοϊό έβγαλε μπόλικο χρήμα. Πώς; Παίζοντας στο χρηματιστήριο. Μα πώς; Τις πρώτες μέρες τής πανδημίας τα χρηματιστήρια παγκοσμίως έκαναν βουτιά, δεν καταλάβαινα. Μετοχές τοό κλάδου εμπορίας ή διανομής τροφίμων; Όοοχι. Τώρα παίζουν με τις μετοχές φαρμακευτικών και άλλων εταιρειών που ασχολούνται με τα τεστ και τα εμβόλια του κορονοϊού. Σαφές. Το δε «άγιο δισκοπότηρο» του τομέα είναι η έρευνα για το Αλτσχάιμερ!

Υπάρχει δηλαδή μια κατηγορία ανθρώπων που αξιολογεί τις επιτυχίες τής επι­στήμης από τη σκοπιά τού κέρδους. Γι’ αυτό ενημερώνονται για τις εξελίξεις τής ιατρικής, ο εν λόγω γνωστός γνώριζε τις τάσεις της έρευνας, ήξερε ακόμα και την αμυλοείδωση.

Οι παίχτες τού χρηματιστηρίου σχεδόν πάντα εργάζονται (εκτός αν είναι εισοδηματίες, δηλαδή χαραμοφάηδες), δεν περιμένουν να βγάλουν τα προς το ζην από αυτό. Ίσως είμαι υπερβολικός, αλλά τους θεωρώ άρρωστους. Διασκεδάζουν, οι επιπτώσεις όμως τού δικού τους παίζειν μας παίρνουν όλους αμπάριζα.

Αναγνωρίζω την αξία τού παιχνιδιού στην καθημερινή ζωή μικρών και μεγάλων, αλλά αν θέλουν να παίξουν υπάρχει και η κλασική Μονόπολη. Δεν έχει νόημα να βγάζει κανείς χρήμα χωρίς παραγωγική εργασία, δεν είναι ηθικό να κατέχεις περισσότερα ή πολύ - πολύ περισσότερα απ’ όσα χρειάζεσαι, ειδικά όταν οι πολλοί δεν έχουν αυτά που χρειάζονται, γενικά ο πλούτος είναι ανήθικος και παράλογος, και το να πλουτίζεις αεριτζίδικα είναι απλώς απαράδεκτο.

Βέβαια δεν φταίνε αυτοί, δεν φταίνε μόνο αυτοί, η αρρώστια τους είναι διαδεδομένη, μεταδοτική όπως ο κορονοϊός, αλλά εποχική, μια επιδημία με μακροχρόνιο κύκλο, αιώνων. Για να εξαλειφθεί, θα πρέπει ο πλούτος να πάψει να είναι αυτοσκοπός, χωρίς άλλη χρησιμότητα. Δύσκολο πολύ, για να συμβεί, θα πρέπει οι κατέχοντες να συνειδητοποιήσουν ότι αυτό που λένε πλούτος είναι ένας κοινωνικός πόρος.

Omnia Sunt Communia
ΣΧΟΛΙA 4
  1. Σχετικά με τις γενικότερες οικονομικές συνέπειες των παικτών του χρηματιστηρίου. Οι παίκτες που σκιαγραφούνται εδώ (δηλ. «σχεδόν πάντα εργάζονται» κλπ.) είναι συνήθως η μεγάλη πλειοψηφία των «επενδυτών» στα χρηματι­στήρια, αλλά νομίζω είναι υπερβολικό να ισχυρίζεται κανείς πως «οι επιπτώσεις όμως τού δικού τους παίζειν μας παίρνουν όλους αμπάριζα». Στα περισσότερα χρηματιστήρια των δυτικών χωρών, τα κεφάλαια που διαχειρίζονται αυτοί οι «παίκτες» είναι συνολικά πολύ μικρά για να πάρουν οτιδήποτε αμπάριζα. Ενδεικτικά: στο χρηματιστήριο Αθηνών τα 2/3 περίπου των επενδυτών είναι ξένοι, κυρίως ξένα funds. Δες εδώ… Από τους Έλληνες τον Απρίλιο του 2019, 850,000 είχαν μηδενικό υπόλοιπο στο λογαριασμό τους, ενώ από τους περίπου 574,000 που είχαν θετικό υπόλοιπο, το 80% είχαν υπόλοιπο κάτω από 3000 ευρώ. Δες εδώ (και την παραπομπή σ’ αυτό το άρθρο)…

    1. Οι δείκτες των χρηματιστηρίων δεν επηρεάζουν τις εθνικές οικονομίες. Ούτε τα παράγωγα (παίζουμε ρε παιδιά, μη βαράτε!).

      1. Μετοχές, ομόλογα, παράγωγα και άλλες αξίες του χρηματοοικονομικού τομέα. Όλα αυτά προάγουν την παγκόσμια οικονομία!

    2. Τί προσφέρουν στην κοινωνία εκείνοι που παίζουν στο χρηματιστήριο; Τι νόημα έχει το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού να κατέχει τον μισό πλούτο του πλανήτη; Πώς αντέχουν τη φτώχεια των πολλών; Γι’ αυτό θεωρώ τον πλούτο ανήθικο και παράλογο.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.