Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Ιούλιος του ’65 και Ιούλιος του 2020…

15 Ιουλίου 2020

Σαν σήμερα τον Ιούλιο τού 1965 και τον Ιούλιο τού 1974 το ελληνικό ημερολόγιο καταγράφει αντιστοίχως δύο αλληλένδετα γεγονότα. Με απόσταση σχεδόν δεκαετίας το ένα από το άλλο, αλλά άμεσα συνδεό­μενα λαμβανομένων υπ’ όψη και τών γεγονότων που μεσολάβησαν.

Εδώ θα μιλήσουμε για το πρώτο. Για το άλλο, το «αδελφικό» πραξικό­πημα τών Αθηνών κατά τής Λευκωσίας, σε «καλύτερη» ευκαιρία, εντός τού μηνός. Ή θα το λησμονήσουμε, καθ’ ότι η Κύπρος κείται μακράν…

Στις 15 Ιουλίου 1965, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος εξαναγκάζει σε παραίτηση τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, με αφορμή τη θεμιτή απαίτηση τού πρωθυπουργού να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η αιτία; Συμπε­ριλαμβάνεται στους «λόγους» που οδήγησαν μετά από περίπου δύο χρόνια σε μια άλλη, άκρως αντιδημοκρατική εκτροπή. Γενικός «λόγος» πάντως, ο κίνδυνος τού κομμουνισμού! Καθ’ ότι η συμβολή τής Αριστεράς (ΕΔΑ) στη νίκη τής Ένωσης Κέντρου στις εκλογές τού 1963 ήταν αποφασιστική…

Ένας πρωθυπουργός δημοκρατικά εκλεγμένος με ποσοστό 53% εξαναγκάστηκε σε παραίτηση, με αντισυνταγματικό τρόπο, από εξωπολιτικό «ανεύθυνο» παράγοντα και όχι (κάτι που λογικά μπορεί να συμβεί) από την πολιτική ή την κοινωνική συγκυρία. Τα άμεσα γεγονότα που ακολούθησαν (η πρώτη κυβέρνηση τών «αποστατών» υπό τον Γεώργιο Αθανασιάδη - Νόβα και η κορύφωση τής «αποστασίας» με «δημοκρατικές» αλχημείες και πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη) διέρρηξαν εντελώς τα συνταγματικά πλαίσια και η πολιτική ζωή κινούνταν επί δύο χρόνια ανεξέλεγκτη, με κατάληξη την 21η Απριλίου τού 1967.

Έχει ειπωθεί πως αν πετύχαινε το «πείραμα τής αποστασίας», ως ένας ελληνικός πρώιμος «ιστορικός συμβι­βασμός» (ανάμεσα στους «αποστάτες» καταγράφεται και ο Ηλίας Τσιριμώκος, μέλος τού ΕΑΜ και μετέπειτα βουλευτής συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ), ενδεχομένως να είχε αποσοβηθεί η δικτατορία. Αν και η ιστορία δεν γράφεται με αν, το «πείραμα» δεν θα πετύχαινε για έναν και μόνο λόγο, που κατά μία ειρωνεία τής ιστορίας είναι σήμερα πάλι ενώπιόν μας, πενήντα πέντε χρόνια ύστερα. Τον Ιούλιο τού 2020! Με «φορέα» τον γιο τού πρωταγωνιστή τών Ιουλιανών τού ’65… Ο λόγος είναι ο εξής.

Οι «αδιαμφισβήτοι» νικητές τού Εμφυλίου, παρά τα ανεξέλεγκτα όργια στα οποία επιδόθηκαν εκ των υστέρων, δεν ήσαν καθόλου σίγουροι για τη νίκη τους. Χρειάστηκε αργότερα να κάνουν και μια δικτατορία για να την επιβεβαιώσουν! Και δεν είναι ακόμα σίγουροι! Γνωστός «επίγονός» τους και μέλος σήμερα τής κυβέρνησης τού Κυριάκου Μητσοτάκη το έχει διατυπώσει κάπως έτσι. Αυτά που οι πατέρες μας κέρδισαν με τα όπλα (εννοεί στον Εμφύλιο) δεν θα σάς τά παραδώσουμε έτσι (εννοούσε σε μια αριστερή κυβέρνηση)…

Τα Ιουλιανά τού 2020 έχουν αφετηρία τους τον Ιούλιο τού 2019 και μια εκλογική «νίκη» απόρροια προεκλο­γικής νοθείας! Τίποτα δεν κράτησαν από τις προεκλογικές τους «δεσμεύσεις» και τον προεκλογικό θόρυβο που σήκωσαν, με αποκορύφωνα τά τής συμφωνίας τών Πρεσπών. Ακολούθησε το «επιτελικό» (δίκην ολοκληρωτικού) κράτος, η καταστροφή τής οικονομίας και τού εργασιακού ιστού και άρα η εξασθένιση τής αντίστασης τών εργαζομένων (από πριν και εν συνεχεία με πρόφαση την πανδημία!), η μαύρη προπαγάνδα από τα δημόσια και ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης και επ’ αμοιβή, η «αναγόρευση» τού αρχηγού (σε «Μωυσή» και «Τσώρτσιλ»!), η αντισυνταγματική περιστολή και ήδη βίαιη καταστολή τών διαδηλώσεων, η ακατάσχετη προβολή ανύπαρκτων σκανδάλων μιας (απόπειρας) αριστερής διακυβέρνηση…

Όλ’ αυτά έχουν τόν ίδιο στόχο, τον στόχο τών Ιουλιανών τού ’65. Τον κομμουνιστικό και αριστερό κίνδυνο!

Υ.Γ. Δεν αναφερθήκαμε στον ρόλο τού «ξένου παράγοντα». Θυμηθήκαμε μια συζήτηση εδώ και σαράντα πέντε χρόνια μ’ έναν γέροντα απόμαχο τού Εμφυλίου. Μπορεί να ακουστεί χυδαίο, αλλά θα το χαλάσουμε αν το μεταφέρουμε αλλιώς. Στη συζήτηση αναφερθήκαμε (τα επιρρίψαμε…) στον «ξένο δάχτυλο». Μας διέκοψε. «Άμα δεν σταθείς ή δεν γυρίσεις, κανείς δεν μπορεί να σού βάλει δάχτυλο»… Ήταν οι μέρες που οι Αμερικάνοι εγκατέλειπαν άρον - άρον τη Σαϊγκόν βυθίζοντας τά ελικόπτερά τους…

Εκ των υστέρων σκεφτήκαμε. Ο «αριθμητής» τών ξένων επεμβάσεων είναι παντού και πάντοτε ο ίδιος (οι Αμερικάνοι ή ο διεθνής ιμπεριαλισμός…). Ο «παρονομαστής» διαφέρει (Ελλάδα, Βιετνάμ…). Η ρήση τού γέροντος τής Αριστεράς δεν έχει εφαρμογή μόνο στη γεωπολιτική, αφορά και την εσωτερική πολιτική κατάσταση.

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙΑ
Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Μμμ! Κανείς δεν μιλάει γι’ αυτά…

Οι πλατείες φταίνε, οι συγκεντρώσεις φταίνε, οι νέοι φταίνε, τα πάρτυ φταίνε, όλα τούς φταίνε… Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν φταίνε! Για τη μεταφορά και τη μαζική μετάδοση τού κορονοϊού… Τα │ Βλ. ανάρτηση…