Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Να τελειώνουμε μ’ αυτούς…

19 Νοεμβρίου 2020

Η απαγόρευση τών συναθροίσεων και πορειών για το Πολυτεχνείο, πέραν τής ήττας που επέφερε, θα έχει και άλλες ανεπιθύμητες παρενέργειες για την κυβέρνηση τής Νέας Δημο­κρατίας και την οικογένεια που τώρα την διαφεντεύει. Και ενδεχομένως, το τέλος της…

Θα θυμάσθε πως σχεδόν αμέσως μετά τις εκλογές τής 7ης Ιουλίου 2019 πολλοί (με πρώτα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ) συμβούλευαν τόν κύριο Μητσοτάκη (κάτι που και ο ίδιος διακαώς θα επιθυμούσε) να κάνει νέες εκλογές και μάλιστα διπλές! Για να διώξει από πάνω του τόν «βραχνά» τής απλής αναλογικής και τον φόβο να απολέσει τήν «πολιτική κυριαρχία». Παράλληλα να διαιωνίσει το πολιτικό «είδος» (την «αγία οικογένεια») που μετά κόπου και δόλου παλινόρθωσε. Και βεβαίως να εξασφαλίσει στο κόμμα του τη συνεχή και απρόσκοπτη νομή τής εξουσίας, η στέρηση τής οποίας επί τεσσερισήμισι (μόνο…) χρόνια τής είχε προξενήσει ένα ψυχο­λογικό και πολιτικό σύνδρομο (στέρησης), τις παρενέργειες τού οποίου βιώνουμε.

Ο νέος εκλογικός νόμος που ψηφίστηκε τον παρελθόντα Ιανουάριο, μόνο με τις ψήφους τής Νέας Δημοκρατίας και τής Ελληνικής Λύσης, δεν μπορεί να ισχύσει στις αμέσως επόμενες εκλογές (απαιτούνταν 200 ψήφοι), αλλά στις μεθεπόμενες. Ο νικηφόρος «πόλεμος τού χειμώνα» κατά αόπλων συνανθρώπων μας προσφύγων στον Έβρο και το εαρινό success story κατά τού κορονοϊού επανέφεραν προς στιγμή τά αρχικά σενάρια. Ο κύριος Μητσοτάκης, έχοντας κατακτήσει τούς «τίτλους» τού Τσώρτσιλ, τού Βενιζέλου και τού Μωυσή, καθήμενος στις δάφνες τής δόξης του δεν τα εκμεταλλεύτηκε. Αλλά, sic transit gloria mundi…

Ακολούθησαν το πανηγυρικό «άνοιγμα τού τουρισμού» και οι καλοκαιρινές διακοπές τού κυρίου Μητσοτάκη, που με θρησκευτική και αστική ευλάβεια τηρούσε, ενώ η παραγωγή και η εργασία καταστρέφονταν, το ΕΣΥ είχε εγκατα­λειφθεί παρά τις «δεσμεύσεις» και ο κορονοϊός βυσσοδομούσε. Ώσπου ο Νοέμβριος ήρθε με βήμα ταχύ και βαρύ. 

Τί κατάφερε, εν μέσω έξαρσης τών αριθμών τής πανδημίας, ο κύριος Μητσοτάκης (και ο επικεφαλής τών κατα­σταλτικών δυνάμεων τής κυβέρνησης) με την ασύγνωστη απαγόρευση τών συναθροίσεων και πορειών για το Πολυ­τεχνείο; Στόχος του βέβαια ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, να τόν εκθέσει ως «υπονομευτή τής εθνικής προσπάθειας» κατά τού κορονοϊού. Αλλά αλίμονο, πέτυχε τό ΚΚΕ! Ο Δημήτρης Κουτσούμπας πήρε ανάποδες, το κόμμα έχον μακράν και πικράν πείρα αντικατέστησε τά χειρόγραφα σημειώματα τής παρανομίας με νόμιμα SMS και την έφερε δις στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που μη μπορώντας να ανεχθεί δεύτερο εξευτελισμό έπεσε στην παγίδα τών Προπυλαίων…

Ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποφύγει τήν ευθεία βολή με ελιγμό (πρωτοφανές για πολιτικό τής αριστεράς), τα σκάγια είχαν πάρει και τον Γιάννη Βαρουφάκη, με αποτέλεσμα ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΜέΡΑ25, σύσσωμη η κοινοβουλευτική αριστερά (χωρίς ή με εισαγωγικά), να βάλει τήν υπογραφή της στο ίδιο χαρτί! Και να ακολουθήσει σήμερα η εξωκοινοβουλευτική αριστερά! Σε άλλο βέβαια χαρτί, είκοσι οργανώσεις της, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ ίσαμε το ΕΚΚΕ, το ΚΚΕ-ΜΛ και την ΟΚΔΕ, έβαλαν φαρδιά - πλατιά τήν κοινή υπογραφή τους ενάντια στη νεο­δημοκρατική «καραντίνα τών πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων».

Αν αυτά τα δύο «δίκτυα» καταφέρουν (δύσκολο…) ή οι εξελίξεις τα σπρώξουν να φτιάξουν «διαδίκτυο», το ΚΙΝΑΛ θα βρεθεί ανάμεσα σε δύο μέτωπα και θ’ αναγκαστεί να διαλέξει. Ο κύριος Μητσοτάκης, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (με την αστυνομική κορόνα ή και με τον κορονοϊό) μπορεί να εξαντλήσει τήν τετραετία, αλλά ίσαμ’ εκεί. Το πιθανότερο, αλλά προς δυστυχία μας, είναι να κάνει τα πράγματα χειρότερα απ’ ό,τι είναι και να αναγκαστεί να καταφύγει στο αρχικό σενάριο. Θα επιβεβαιωθεί όμως έτσι ταχύτερα ότι στο βιοπολιτικό DNA τού «είδους» που μάς κυβερνά είναι εγγεγραμμένη (και) η μη εξάντληση πλήρους κυβερνητικής θητείας…

ΤΡ.
ΣΧΟΛΙA 5
  1. Νομίζω πως θα πρέπει να επικεντρώνουμε την κριτική μας όχι μόνο στα πρόσωπα ή τα κόμματα, αλλά στα πρόσωπα και τα κόμματα που κυβέρνησαν ή προτείνουν νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Εκεί είναι το πρόβλημα, αυτή είναι η χολέρα. Ο νεοφιλελευθερισμός. Ο νεοφιλελευθερισμός όποια πρόσωπα ή κόμματα και αν τον εφαρμόζουν. Μια τάση που υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ο δικομματισμός. Πόσο δημοκρατικό είναι η εναλλαγή στην εξουσία δύο κομμάτων όταν οι πολίτικες τους είναι ιδίες, είναι οι νεοφιλελεύθερες; Άρα, για να το δούμε και από μια άλλη διάσταση το θέμα, τυπικά έχουμε δημοκρατία. Ουσιαστικά καλούμαστε τις τελευταίες δεκαετίες να υποστούμε το ίδιο μοντέλο οικονομίας και απλά μας δίνεται η επιλογή ποιο από τα δυο κόμματα θα το εφαρμόσει.

    1. Φίλε Stoixos, ελπίζεις. Εγώ όχι. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι η τελευταία, χρονικά, όψη του καπιταλισμού. Ο καπιταλισμός κυριαρχεί πολύ περισσότερο από τις τελευταίες δεκαετίες. κι εμείς και οι γονείς μας και οι παππούδες μας έζησαν με τους κανόνες του καπιταλιστικού παιχνιδιού, πλαστήκαμε με τις αρχές και τις αξίες του, έχει διαμορφώσει τα κοινωνικά μας «γονίδια». Καπιταλισμός και νεοφιλελευθερισμός σημαίνει ότι δεν γίνεται τίποτα αν δεν υπάρχει κέρδος. Σήμερα αυτή η αντίληψη τερμάτισε, χτύπησε κόκκινο. Υπάρχω στο βαθμό που αποτελώ πηγή κέρδους για κάποιον. Αν όχι, δεν έχω λόγο ύπαρξης. Αυτός είναι ο κανόνας, το κριτήριο για τις πρωτοπόρες χώρες και κοινωνικές ομάδες. Όπου δεν είναι απόλυτος αυτός ο κανόνας, όπου δηλαδή επιζούν ακόμα στοιχεία κοινοτικής οργάνωσης της κοινωνίας, απλώς η ηγεμονία του καπιταλιστικού μοντέλου είναι ατελής και αφήνει κάποια περιθώρια ελπίδας. Αυτή είναι η διαφορά της εποχής μας συγκριτικά με άλλες ιστορικές περιόδους. Στη δική μας, η αξιοπρέπεια του καθενός εξαρτάται από τη χρησιμότητά του για το σύστημα (ή, ίσως, από την ικανότητά του να λουφάρει, άκρως ατομική ικανότητα που δεν προσφέρει στην κοινότητα). Έχουν διαστρεβλωθεί τα πάντα.

  2. Stoixos και Omnia sunt communia, όλα αυτά που λέτε είναι σωστά, σε μια πιο «πλατιά» μαρξιστική ανάλυση δεν «επικεντρώνουμε σε πρόσωπα», αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με «πρόσωπα» που τείνουν να γίνουν θεσμός.

    1. Δεν ξέρω από μαρξιστικές αναλύσεις, όταν οι άλλοι διάβαζαν Μαρξ εγώ χάλαγα τα μάτια μου διαβάζοντας βιπεράκια όπως με έβριζε ο πατέρας μου. Σχετικά με όσα έγραφα προχτές, μπορεί να είμαι απελπισμένος (βραχυπρόθεσμα), αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αγωνιζόμαστε, ακόμα κι αν δεν ελπίζουμε. Για το γαμώτο. Μακροπρόθεσμα, αν δεν καταστραφεί η Γη, μαζί της και η ανθρωπότητα, το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα του μέλλοντος σίγουρα θα είναι εντελώς διαφορετικό από το σημερινό.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.

Εκείνον τον Δεκέμβρη…

Τού ’44, σαν σήμερα 3 τού μηνός, το ΕΑΜ διαδηλώνει στην Πλατεία Συντάγματος απέναντι στη νέα κατοχή, τών Άγγλων και τού στρατηγού Σκόμπυ. Παρ’ ότι αρχικά την είχε επιτρέψει, η κυβέρνηση │ Βλ. ανάρτηση…