Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Μια «βαθιά» ιδεολογική επιλογή…

23 Φεβρουαρίου 2021

Ήταν ένα δελτίο Τύπου τού υπουργείου Προστασίας τού Πολίτη, σε ανύποπτο χρόνο (20 Ιανουαρίου 2020). Έναν χρόνο ύστερα έρχεται να συμβάλει στην ερμηνεία όσων συμβαίνουν…

Ημερίδα μνήμης για τα θύματα τής τρομοκρατίας… «Η τρομοκρατία υπό την οπτική τών τεχνών και των γραμμάτων», συντονιστής ο δημοσιογρά­φος Μιχάλης Μητσός και εισηγητές ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης, ο καλλιτεχνικός διευθυντής τού Εθνικού Θεάτρου Δημήτρης Λιγνάδης…».

Το παρακάτω απόσπασμα. από μια ανάρτηση στο Facebook με τίτλο «Η Μεταπολίτευση και οι εχθροί της - Για την υπόθεση Λιγνάδη», τού δικηγόρου και συνηγόρου Πολιτικής Αγωγής στη δίκη τής «Χρυσής Αυγής» Θανάση Καμπαγιάννη, ερμηνεύει περαιτέρω τα συμβαίνοντα…

ΤΡ.

Η αποπομπή Λιγνάδη ήταν δύσκολη για την κυβέρνηση, όχι μόνο γιατί αυτός ήταν προσωπική επιλογή τής Μεν­δώνη και του Μητσοτάκη. Ήταν περαιτέρω δύσκολη, γιατί ήταν πολιτική και ιδεολογική επιλογή. Στο πρόσωπο τού Λιγνάδη, η Δεξιά έβρισκε τόν δικό της θεατράνθρωπο σ’ έναν χώρο με ισχυρή την επιρροή τής Αριστεράς, κάποιον που θα μπορούσε να πει και να κάνει αυτά που η Δεξιά δυσκολευόταν.

Η επιλογή τού ονόματος τής Ελένης Παπαδάκη για την ονοματοδοσία μιας αίθουσας τού Εθνικού Θεάτρου ήταν μόνο το σύμβολο. Όλες οι δημόσιες παρεμβάσεις τού Λιγνάδη ήταν προς την κατεύθυνση τής αποδόμησης τών αρι­στερών (με τα δικά του λόγια, «ψευτοαριστερών»…) ευαισθησιών, της επιστροφής στην Αρχαία Ελλάδα και τον «παλιό τρόπο» εκπαίδευσης και παραστάσεων, ενάντια στον «εθνομηδενισμό» και στα «κόμπλεξ» τής «βίντατζ» αριστεράς… Και όπως και να τό κάνουμε, είναι άλλο πράγμα να υμνούν τήν αυστηρότητα, την πειθαρχία, την αρχαιοπρέπεια και την επιχειρηματικότητα ο Μητσοτάκης ή ο Σαμαράς και άλλο ο Λιγνάδης.

Η προφανής αντίφαση για ανθρώπους σαν τον Λιγνάδη είναι ότι η ηθική τους και ο τρόπος ζωής τους (και δεν εννοώ εδώ τους βιασμούς) είναι κυριολεκτικά άλλος κόσμος από την παρούσα κυβέρνηση και την τρέχουσα Νέα Δημοκρατία. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά. Ο Λιγνάδης ήξερε ότι οι επαναλαμβανόμενες αιχμές του κατά τής Μεταπολίτευσης και των «εμμονών» της λειτουργούσαν σαν μελωδία στα αυτιά μιας Δεξιάς που από άποψη ηθών θέλει να μας γυρίσει πίσω στις μέρες τού χωροφύλακα τής δεκαετίας τού ’50.

Και όμως, αυτόν τον ρόλο δέχτηκε να τόν παίξει, «με βαθιά υποκριτική τέχνη, ωσάν να βρισκόταν σε σανίδι», όπως θα έλεγε η εξαπατηθείσα Υπουργός. Μέχρι και σε ημερίδα για την τρομοκρατία παρακάθησε, για να δώσει μια καλλιτεχνική αίσθηση στις κατασταλτικές πρωτοβουλίες τών Μητσοτάκη και Χρυσοχοΐδη…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ, Facebook
ΣΧΟΛΙA 5
  1. Να πως ο πασίγνωστος παιδεραστής θα συναντηθεί ξανά με την τρομοκρατία. Ο Κουφοντίνας θα πεθάνει. Από ότι φαίνεται είναι συνειδητή επιλογή της κυβέρνησης. Οι συζητήσεις, οι διαμαρτυρίες και τα όποια επεισόδια δημιουργηθούν, θα «εύχεται» η κυβέρνηση να είναι πολλά,  είναι ένα ανέλπιστο δώρο στην κυβέρνηση και τα ΜΜΕ για να στρέψουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης μακριά από τον πασίγνωστο παιδεραστή, την υπουργό και όλη αυτή τη βρωμιά που υπάρχει σε αυτήν την άθλια υπόθεση. Σε δεκαπέντε ημέρες σε κανέναν τηλεοπτικό σταθμό δεν θα παίζει το θέμα του παιδεραστή. Μακάρι να κάνω λάθος! Υπάρχουν βέβαια και οι αστάθμητοι παράγοντες των αποκαλύψεων που είναι σε εξέλιξη. Ίδωμεν.

    1. Το θέμα Κουφοντίνα ξεπερνάει κατά πολύ αυτό του Λιγνάδη. Αύριο εμείς θα συνεχίζουμε να «αγωνιζόμαστε» για τις φρικαλεότητες του καθεστώτος, αλλά ο άνθρωπος θα έχει πεθάνει.

  2. Εσχάτως ανθιζει το είδος αυτών που τα έχουν με την αριστερά στον «καλλιτεχνικο» χώρο… Ο Πορτοκαλογλου δήλωσε ότι από την μεταπολιτευση και μετά δύσκολα επιβίωνες αν δεν ήσουν αριστερός και νά τος με εκπομπή στην σοβιετικιά της Φλεσσα…

  3. Το πιο πάνω σχόλιο μου το έκανα πριν ακούσω τις ανοησίες του Άδωνη και του Κούγια. Μετά από τα σχόλια αυτά δεν έχω καταλήξει αν είναι η ανθρώπινη φαντασία αυτή που σακατεύτηκε βάναυσα πιο πολύ ή η ανθρώπινη λογική! Τί πανικός και τί κατάντια είναι αυτή; Δεν αντέχονται άλλο!

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.