Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

ΑΠΟΨΕΙΣ

11 Ιουνίου 2020

Μπορείτε να διατυπώνετε ελεύθερα και να ανταλλάσσετε απόψεις για οποιοδήποτε θέμα…

ΣΧΟΛΙA 2
  1. Αφού ασκήσαμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα (για να μας φυλάει ο θεούλης) χτες, αφού το εργοστάσιο πλαστικών στη Μεταμόρφωση δεν μετατράπηκε σε έκρηξη νιτρικού αμμωνίου χτες (είδες τι κάνει η Παναγία;), αφού δεν είχαμε 500 κρούσματα αλλά μόνο 230 (μειώνεται ο ρυθμός, προχτές είχαμε 252 και παραπροχτές 260 και) χτες, αφού οι τούρκοι δεν εισέβαλαν στον Έβρο ή στα νησιά μας (αν και κάποια στιγμή χτες το μεσημέρι δύο πράγματα κατάμαυρα σαν το χάρο που έμοιαζαν με τεράστια drone, υβριδικά ελικόπτερα-αεροπλάνα, πέταξαν ούτε πενήντα μέτρα κατά μήκος της ακτής προερχόμενα από το Κρυονέρι και κατευθύνθηκαν προς το Ζαρίτσι κάνοντάς με να σκεφτώ αν άρχισαν οι εχθροπραξίες) χτες, αφού είμαστε τόσο τυχεροί και σήμερα ξυπνήσαμε όπως πέσαμε να κοιμηθούμε χτες, μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τίποτα πιο σοβαρό;

    Σοβαρό θέμα για παράδειγμα είναι ο εγκλωβισμός, η ομηρία της ανθρωπότητας από το καπιταλιστικό σύστημα που, εκτός από τη δυστυχία που προκαλεί στο μεγαλύτερο μέρος των λαών, οδηγεί τον πλανήτη στην καταστροφή. Θυμάμαι ότι η σύσταση της ατμόσφαιρας, όπως μας τη δίδασκαν στο γυμνάσιο τη δεκαετία του ’70, ήταν 80% άζωτο, 20% οξυγόνο, κάτι ψιλά διοξείδιο του άνθρακα (γύρω στο 0,2 ή 0,02% δεν είμαι σίγουρος), δεν οδηγούσα (ήμουν και μικρός), στη γειτονιά (Αιγάλεω) δυο-τρεις οικογένειες είχαν αυτοκίνητο, οι άλλοι ήμασταν «φτωχοί», ποδήλατο, λεωφορείο, τραίνο, καράβι αναλόγως των αποστάσεων, το αεροπλάνο ήταν για τους σπάνιους παραλήδες. Το ’70. Σήμερα, δύο αυτοκίνητα, το αεροπλάνο πολύ πιο φτηνό από το καράβι (που παίρνουν σχεδόν αποκλειστικά φορτηγατζήδες) και το CO2, απ’ ό,τι ακούω, έχει διπλασιαστεί. Θα ήταν ένας παράδεισος για το φυτικό βασίλειο αν αφήναμε ήσυχα τα δάση (παλιά άναβα πάντα τσιγάρο μπαίνοντας σε ένα ανθοπωλείο ή φυτώριο), αλλά μας αρέσει η συντροφιά του τζακιού, οι πόλεις αναζητούν ζωτικό χώρο, οι φυτείες φοινικελαίου το ίδιο. Δεν το κάνουμε γιατί, μεταξύ άλλων, χρειαζόμαστε και χαρτί υγείας. Και οδηγούμε τον πλανήτη στην κλιματική κατάρρευση. Στα τέτοια του ο πλανήτης, εμείς θα καταρρεύσουμε, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα, λένε (βέβαια εμείς δεν έχουμε άμεση εμπειρία ή θύμηση, τότε δεν υπήρχαμε).

  2. Κλιματική κατάρρευση ή κλιματική αλλαγή. Πάνω κάτω σημαίνει το ίδιο αλλά το πρώτο μας ανησυχεί περισσότερο γιατί δηλώνει ξεκάθαρα ότι πρέπει να ξεχάσουμε την καθημερινότητά μας. Η λέξη «αλλαγή» αντίθετα είναι πιο αθώα (μπορεί να πάει και καλύτερα). Γράφει ο Τζ. Φράνζεν («Το τέλος του τέλους της Γης»): «Εάν είστε μικρότεροι από εξήντα ετών, έχετε βάσιμες ευκαιρίες να σταθείτε μάρτυρες της ριζικής αποσταθεροποίησης της ζωής στη Γη - εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες, ολέθριες πυρκαγιές, οικονομίες που καταρρέουν, εκατοντάδες εκατομμύρια πρόσφυγες που εγκαταλείπουν περιοχές οι οποίες έχουν καταστεί μη κατοικήσιμες από την ακραία ζέστη ή τη μόνιμη ανομβρία. Αν είστε κάτω των τριάντα ετών, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σταθείτε μάρτυρες όλων αυτών». Έχω περάσει τα εξήντα και δεν πρόκειται να ζήσω τις κοσμοϊστορικές μεταβολές που μας υπόσχονται οι επιστήμονες που δεν ψηφίζουν Τραμπ (είμαι περίεργος, γι’ αυτό διαβάζω Ε.Φ.). Η σημαντικότερη ερώτηση είναι «γιατί;» Γιατί όλα αυτά; Κι εδώ επανέρχεται η έννοια της ομηρίας. Μας έχουν, σχεδόν οχτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους σαν χαμστεράκια να κυνηγάμε το καρώτο, για όσους δείχνουν απροθυμία ή οκνηρία υπάρχει το μαστίγιο. Παντοδύναμο το καρώτο, η πειθώ του δηλαδή, αρκετοί προσφέρονται ως χειριστές, κερδίζουν κάτι παραπάνω, καλό και το μαστίγιο αλλά πιο κουραστικό. Ελάχιστοι οι κάτοχοι, πάσχουν από τάσεις υπέρβασης των ορίων της συνηθισμένης απληστίας, δεν μπορούν όμως να κάνουν αλλιώς, chi si ferma e’ perduto λένε οι ιταλοί και αυτοί οι λίγοι, οι ελάχιστοι δεν θέλουν να χαθούν. Υπάρχει εναλλακτική;

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.