Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

11 Ιουλίου 2019

Εδώ μπορείτε να διατυπώνετε ελεύθερα και να ανταλλάσσετε απόψεις για οποιοδήποτε θέμα. Προς διευκόλυνση τών συνομιλητών σας, δώστε έναν τίτλο στην εισαγωγική ανάρτηση τού θέματός σας (με κεφαλαία). Συζητήσεις παρελθόντος έτους 2020, βλ. εδώ…

ΣΧΟΛΙA 85
  1. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΠΟΣΟ «ΚΑΛΗ» ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ; Τί λέτε;

    12 Ιανουαρίου 2021, 14:59:12, Stoixos και Ανώνυμος, μετέφερα τη συζήτησή σας εδώ, γιατί ξεφύγατε από το θέμα τής ανάρτησης. Οι «φυλές» του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον αυτό που ανοίξατε…

  2. Να φύγει ο Μητσοτάκης; Προφανώς αλλά και ο Σαμαράς δεν έφυγε; Και μη ξεχνάμε πως και ο Τσίπρας έφυγε (καλά αυτός μπορεί και να γυρίσει); Και πιο πριν ο Παπανδρέου ή ο Καραμαλής δεν έφυγαν; Μας αρκεί κάθε φορά απλά να φεύγει ο κάθε Μητσοτάκης ή πρέπει από εδώ και πέρα να απαιτήσουμε και να διεκδικήσουμε πολύ περισσότερα; Όλες αυτές οι «διεργασίες» στον ΣΥΡΙΖΑ γίνονται για να φύγει απλά ο Μητσοτάκης και να επανέλθει στην εξουσία το κόμμα ή μιλάμε για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό;

  3. Σιγά μη φύγει ο «Μητσοτάκης» (προτιμώ το πτιΚούλης) από τις «διεργασίες» του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν σταματήσουμε εμείς να προσκυνάμε κάθε Σάββατο στο ναό του (ΑΒ Βασιλόπουλος ή Σκλαβενίτης ή ότι προτιμάει ο καθείς) μην περιμένεις «κάτι πολύ πιο ουσιαστικό». Έλα όμως που εκ των πραγμάτων δεν μπορούμε, είμαστε εγκλωβισμένοι.

  4. Συμπέρασμα. Δεν έχουμε υγεία γιατί έχουμε super market και ταυτόχρονα ποτέ δεν θα αποκτήσουμε γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι από τα super market.

  5. Άλλοι ανακαλύπτουν τη δική τους Αμερική μέσω της τέχνης, άλλοι με δοκίμια. Εγώ τη δική μου την ανακαλύπτω στην τέχνη. Διαβάζω π.χ. τους Ανθρώπους του δάσους της Άννυ Πρου και διαπιστώνω γιατί είμαστε εγκλωβισμένοι (παρεμπιπτόντως, η σωστή ερώτηση δεν είναι «τι δεν καταλαβαίνεις», είναι «γιατί δεν καταλαβαίνεις»). Η Αντιγόνη με διαμορφώνει πολιτικά και η θέση μου αυτή εδραιώνεται με βιντεάκια, βλ. εδώ…

  6. Δεν έχουμε, Stoixos, ανθρώπινη κοινωνία γιατί έχουμε σουπερμάρκετ. Και δεν μπορούμε να έχουμε κοινωνία γιατί, αν πάψουν να υπάρχουν σουπερμάρκετ, από τα σχεδόν 8 δισεκατομμύρια θα μείνουν μερικά μίζερα εκατομμυριάκια. Προσπάθησε να φανταστείς την καθημερινότητά σου χωρίς το χονδρεμπόριο και το λιανεμπόριο, που είναι χτισμένα αποκλειστικά πάνω στο κέρδος. Χωρίς το κέρδος εξαφανίζεται η σημερινή ανθρωπότητα. Δεν έχουμε υγεία, δημόσια υγεία, γιατί δεν επιφέρει κέρδος στον ιδιώτη. Για να έχουμε ελπίδες, για να αλλάξουμε το παγκόσμιο στάτους κβο πρέπει να βγάλουμε από τη νοοτροπία μας την έννοια του κέρδους. Πόσοι είναι διατεθειμένοι να το καταλάβουν και να το κάνουν;

  7. Το θέμα κατά την άποψη μου κατ’ ουσίαν είναι βαθιά πολιτικό και όχι οικονομικό. Όποιο μοντέλο οικονομίας και αν επιλέγουμε, αν δεν επιβάλουμε εμείς οι πολίτες με τους αγώνες μας και τις πολιτικές μας επιλογές την εξαφάνιση της απληστίας (βλέπε στην σημερινή της μορφή τον νεοφιλελευθερισμό) γιατί περί αυτού πρόκειται, τότε ότι και να λέμε είναι απλά λόγια του αέρα. Το παράδειγμα της υγείας χωρίς κέρδος π.χ. στη Κούβα δεν μας λέει τίποτα; Και δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να δεχτώ πως το μοναδικό μοντέλο παραγωγής και διάθεσης προϊόντων είναι αυτό που ζούμε σήμερα. Τι διάολο, στα super market εξαντλήθηκε ολόκληρη η ανθρώπινη ευφυΐα;

  8. Το κέρδος που το φοβόμαστε ως σαν να είναι μια θεότητα είναι προϊόν ανθρώπινης έμπνευσης. Όπως τόσες και τόσες ανθρώπινες εμπνεύσεις που στραφήκαν ενάντια στον δημιουργό τους έτσι και αυτό θα αλλάξει μορφή ή θα καταργηθεί τελείως. Κλασικά παραδείγματα οι θεοποιημένοι βασιλιάδες της αρχαιότητας ή οι Ελέω Θεού βασιλείς του σήμερα είτε έχουν εξαφανιστεί είτε τείνουν να εξαφανιστούν. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς το κέρδος περίπου όπως δεν μπορούσαν κάποτε οι άνθρωποι να φανταστούν τη ζωή τους σε μια στρογγυλή γη.

  9. Φίλε Stoixos, το θέμα (αναφέρομαι στο πρώτο σου κείμενο) αφορά κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας, κοινωνικής αλλά και ατομικής. Πολιτική, οικονομική, ψυχολογική, τα πάντα. Και έχει διαμορφωθεί στους αιώνες ένα modus vivendi, που δεν αλλάζει εύκολα και κυρίως από τη μια στιγμή στην άλλη, στο οποίο έχει πρωτεύοντα λόγο η εκάστοτε εξουσία. Αυτή δίνει τις κατευθύνσεις με γνώμονα το στενό της συμφέρον και όχι το γενικότερο. Εμείς οι αποκάτω λίγα μπορούμε να κάνουμε, με μεγάλο κόστος. Όλη η ανθρώπινη ιστορία περιγράφει ακριβώς αυτή την πάλη. Με ποιο στόχο; Άλλα θέλει ο ένας, άλλα ο άλλος, η εξουσία ελίσσεται, διασπά, εξαγοράζει, ρίχνει λίγα ψίχουλα και πλανεύει. Ποιον κοινό στόχο έχουμε; Δεν είμαι μοιρολάτρης ούτε ικανοποιημένος από την κρατούσα κατάσταση, δεν βλέπω όμως με ποιο τρόπο θα πετύχω τα ιδεώδη μου. Μιλάς για το κέρδος. Ποιος είπε ότι το κέρδος είναι μια αφηρημένη έννοια, είναι το κίνητρο, η βαθύτερη σκέψη πίσω από τις πράξεις μας. Προσωπικά έχω ανοσία στο κέρδος (φαίνεται), το μεγαλύτερο μέρος των πράξεών μου δεν υπαγορεύεται από την αναζήτηση κέρδους, αν όμως αυτό γίνει κανόνας, η κοινωνία μας, που είναι υποχρεωμένη/οργανωμένη να δρα με τον συγκεκριμένο σημερινό τρόπο, θα τιναχτεί στον αέρα. Θα πεθάνουμε της πείνας αν εκείνοι που σήμερα καλλιεργούν πατάτες δεν βγάζουν τα προς το ζην. Θα ήμουν έτοιμος, χωρίς χρηματική αμοιβή, να προσφέρω στη συλλογικότητα ό,τι μπορώ (άχρηστος είμαι, λίγα και όχι ευχάριστα μπορώ) με τη συλλογικότητα να μου εξασφαλίζει την κάλυψη των αναγκών μου. Μια ιδανική κοινωνική οργάνωση. Πες το έξω, να δω τι θα σου απαντήσουν.

  10. Πολύ σωστά τα περιγράφεις, φίλε Omnia sunt communia. Για να μιλάμε πιο συγκεκριμένα και να βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά υποθέτω πως όταν μιλάς σήμερα για εξουσία, αναφέρεσαι στην εξουσία που ασκεί η οικονομική ελίτ της κάθε χώρας στους πολίτες της χώρας αυτής σωστά; Παλιότερα είχαμε ταύτιση της οικονομικής ελίτ και της πολιτικής εξουσίας, ταύτιση δηλαδή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας με την μορφή των Αυτοκρατόρων, Βασιλιάδων, Τσάρων κτλ. που κυβερνούσαν τις χώρες τους. Σήμερα θεωρητικά αυτό θα έπρεπε να είχε αλλάξει. Δηλαδή η πολιτική εξουσία που πηγάζει από τους πολίτες να λειτουργεί με γνώμονα το συμφέρον του συνόλου των Πολιτών και όχι μόνο μιας μικρής ομάδας, της οικονομικής ελίτ της χώρας. (Τουλάχιστον σε δημοκρατικές χώρες γιατί για παράδειγμα στη Σαουδική Αραβία τίποτα από τα πιο πάνω δεν έχει αλλάξει.) Πρακτικά η Πολιτική εξουσία δεν λειτούργησε όπως θα έπρεπε, υπερ δηλαδή των Πολιτών. Και όχι μόνο αυτό! Σήμερα έχουμε σε εξαιρετικά ανησυχητικό βαθμό το φαινόμενο σε πολλές χώρες η πολιτική εξουσία να αποτελείται από μέλη της οικονομικής ελίτ της κάθε χώρας. Βλέπε: Τράμπ, Μπόρις Τζόνσον, Μπερλουσκόνι, Ιβανισβίλι, Μητσοτάκης και άλλοι άλλοι πολλοί. Τα αποτελέσματα αυτού του καρκινώματος τα βιώνουμε όλοι μας καθημερινά. Ποιος πιστεύει πως σήμερα έχουμε δημοκρατία με τον έννοια που η ίδια η λέξη προσδίδει; Το ξαναέγραψα, το πρόβλημα είναι κατά βάση βαθιά πολιτικό. Η εναλλαγή στη εξουσία κομμάτων που εκτελούν απλά τις εντολές της κάθε οικονομικής ελίτ δεν πρόκειται ποτέ να φέρει ευημερία στους πολίτες. Καταστρέφουμε το μέλλον των παιδιών μας επειδή δεν τολμούμε ακόμα και αν έχουμε δει τη πραγματικότητα κατάματα, να δράσουμε. Τα πράγματα είναι απλά. Πολύ απλά θα έλεγα. Τα ΜΜΕ τυφλώνουν κατ εντολή των ελίτ και κατ εξακολούθησή τους Πολίτες. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Σαν πρώτο βήμα αρκεί να ακουστεί μια διαφορετική άποψη. Αλλά να ακουστεί! Αυτό είναι κατά την άποψη μου ο πρώτος στόχος που πρέπει να θέσουμε.

  11. ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ - Για σκέψου να ζούσε ο Μαρκούζε. Άνοιξε την τηλεόραση. Ορκίζεται ο Τζο Μπάιντεν! Μεταδίδεται ο ξυλοδαρμός αστυνομικού από 55χρονο στην Κέρκυρα, μαζί με τις τελευταίες εξελίξεις της υπόθεσης Μπεκατώρου. Το ξέρεις ότι το φόρεμα της Καμάλα Χάρις το έχουν ράψει δύο αφροαμερικανοί μόδιστροι; Και ότι τον εθνικό ύμνο της υπερδύναμης τον τραγούδησε η Λέιντι Γκαγκά; Αν βρούμε λίγο χρόνο, ίσως ασχοληθούμε και με τις διαφορετικές απόψεις, τώρα δεν ευκαιρούμε, ακούμε την Τζένιφερ Λόπεζ.

  12. ΑΣΤΥΝΟΜΟΚΡΑΤΙΑ - Άντε τώρα να εκφράσεις τη διαμαρτυρία σου, γενικά την αντίθεσή σου σε κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Τελειώσατε. Κάτω το κεφάλι στη δημόσια ζωή προς το παρόν μπορείτε να συζητάτε με φίλους και γνωστούς, τους οποίους όμως θα έχετε ελέγξει, μέχρι να βρουν τρόπο να καταστέλλουν και τις prive συζητήσεις. Τρέξτε να προλάβετε! (αν και δεν πρόκειται να πετύχετε τίποτα, οι απλές συζητήσεις δεν ρίχνουν καθεστώτα).

  13. KOΥΡΤΟΒΙΚΟΕΙΔΕΣ - «Η Ιωάννα Κούρτοβικ είναι εμβληματική μορφή στο χώρο της αριστεράντζικης δικηγορίας. Προστρέχει ακάματα, ίσως και αφιλοκερδώς ενίοτε, σε βοήθεια πάσης φύσεως αθώων αριστεροειδών που διώκονται για τις ιδέες τους. Έγινε γνωστή κυρίως από τη Δίκη της 17Ν, όπου εκπροσωπούσε Κουφοδίνα-Σωτηροπούλου. Το όνομά της είναι πλέον συνώνυμο μιας ορισμένης μορφής δικηγορίας και ενός ορισμένου τύπου δικηγόρου, ειδικευόμενου στην υπεράσπιση παντοειδών αριστεριστών και κοινωνικών αγωνιστών, που διώκονται για τις ιδέες τους και μόνο. Τα κουρτοβικοειδή ντικηγκόρια (έτσι λέει τους δικηγόρους ένας αλβανός φίλος μου) είναι ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Εγγενώς φλώροι (όπως άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία όσων πέρασαν το κατώφλι του κτιρίου της οδού Σόλωνος) διαπράττουν φαντασιακώ τω τρόπω τα αδικήματα που ποτέ δεν διέπραξαν και εγκολπώνονται την επανάσταση που ποτέ δεν τόλμησαν, μέσα από τους «πελάτες» τους. Βάζω τη λ. σε εισαγωγικά διότι ένα κουρτοβικοειδές που σέβεται τον εαυτό του ποτέ δεν έχει «πελάτες», έχει μόνο «συντρόφους» ή έστω «φίλους», ανάλογα το βαθμό της αριστεροπληξίας του. Τα κουρτοβικοειδή συχνάζουν σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια και γενικώς βαυκαλίζονται πως ακολουθούν έναν εναλλακτικό, αλτερνιάρικο τρόπο ζωής –σε αντίθεση με τη mainstream δικηγορίλα που συχνάζει Σκουφά ή Βαλαωρίτου. Αποφεύγουν την κουστουμιά, φορούν συνήθως τζινάκι με σακάκι (μέγας διδάξας ο Λυκουρέντζος της δίκης Νάσιουτζικ) και κυριλέ αθλητικοειδές πατούμενο (μη μας πουν και γύφτους). Αφήνουν γένια τριών ημερών (μπορεί και τεσσάρων, θα σας γελάσω και δεν το θέλω) και μαλλάκι από ημίμακρο έως και κοτσίδα (σε πιο σκληροπυρηνικές περιπτώσεις). Η πληρωμή τους, όταν υπάρχει, γίνεται ενίοτε με τη μέθοδο του περιφερόμενου κράνους. Ορισμένοι είναι μπατίρηδες και περιμένουν πώς και πώς αυτά τα ψιλικά, άλλοι είναι σχετικώς βολεμένοι εκ του μπαμπά τους και έχουν την πολυτέλεια να διακονούν την ιδεολογία τους αμισθί. Εν ευρεία εννοία, το κουρτοβικοειδές δεν αναφέρεται μόνο σε ντικηγκόρια αλλά και σε παντοειδείς αυτόκλητους εργολάβους υπερασπιστές κατατρεγμένων και κοινωνικών αγωνιστών.» Σας αρέσει; Υψηλού επιπέδου δημόσια συζήτηση, με αξιόλογη επιχειρηματολογία περί αριστεράς. Αν κάποιος γκουγκλάρει «Ιωάννα Κούρτοβικ» πέφτει σε τέτοια κείμενα που θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί από ένα τιτάνα της παγκόσμιας δημοσιογραφίας όπως ο Πάσχος Μ.
    Και γιατί μου ήρθε η ιδέα να ψάξω για την Κούρτοβικ στο διαδίκτυο; Αναρωτιόμουν ποια δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα διατηρούν μια αξιοπρεπή στάση και τιμούν τη χώρα; Και το όνομά της ήταν ανάμεσα στα πρώτα που σκέφτηκα. Αγαθό εν ανεπαρκεία η αξιοπρέπεια.

  14. ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ! - Ανενεργέ αριστερέ, Omnia sunt commounia, Stoixos, μεταφέραμε εδώ την ενδιαφέρουσα συζήτησή σας από την ανάρτηση Έξι χρόνια πριν…, επειδή παίρνει διαστάσεις και εκεί ο χώρος δεν επιτρέπει εκτεταμένα σχόλια…

  15. Χτες βράδυ, στη RAI3 προβλήθηκε ένα φιλμ - ντοκιμαντέρ για την επέτειο των εκατό χρόνων της ίδρυσης του PCI μέσα από τη διάσπαση του PSI, του Σοσιαλιστικού Ιταλικού κόμματος. Αναφέρθηκαν οι τρεις τάσεις στο συνέδριο του PSI 15 με 21 Γενάρη του 1921 στο Λιβόρνο, οι ρεφορμιστές του Τουράτι, οι μαξιμαλιστές του Μενόττι και οι επαναστάτες του Γκράμσι, συνέδριο που έκλεισε με την αποχώρηση των κομμουνιστών. Έγινε μνεία της παρέμβασης της Μόσχας, της Κομιντέρν, που καπέλωσε το ιταλικό κομμουνιστικό κίνημα με το τελεσίγραφο που συνεισέφερε στη διάσπαση των τάσεων του σοσιαλιστικού κόμματος. Διάσπαση, η κατάρα της Αριστεράς, η μεταμόρφωση των συντρόφων στον πιο μισητό, θανάσιμο εχθρό, των προσδιορισμών (ρεφορμιστής) σε βρισιά. Αν η γιαγιά μου (που ευτυχώς πέθανε νωρίς) είχε καρούλια θα ήταν τραμ. Με τα «αν» το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να βυθιζόμαστε στην κατάθλιψη.

    Και γιατί το ανάρτησα εδώ; Για να υπογραμμίσω, λες και υπήρχε ανάγκη, σε ποια άθλια κατάσταση είμαστε, με ποιους έχουμε να κάνουμε.

  16. Μπορεί κάποιους να τους στενοχωρήσω, αλλά πρέπει να θυμίσω πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη, κατά την άποψη μου, από το 2012 έδειχνε σημάδια Πασοκοποιήσεις. Δηλαδή από Αριστερό Ριζοσπαστικό κόμμα μετεξελισσόταν γοργά σε τυπικό Αστικό. Αυτό φαινόταν π.χ. όταν δεν έλεγε με ξεκάθαρο τρόπο αν έπαιρνε την διακυβέρνηση της χωράς τι θα έκανε στις διαπραγματεύσεις με τους Οικονομικούς μας δολοφόνους. Το ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ποτέ δεν μιλήσει με ξεκάθαρο τρόπο για αποχώριση μας από το ΕΥΡΩ και στάση πληρωμών στο κατασκευασμένο χρέος της Ελλάδας έδωσε στην άνεση στους Ευρωπαίους “εταίρους” μας να μας πατήσουν στον λαιμό το καλοκαίρι του 2015. Ακόμα και όταν φτάσαμε στο δημοψήφισμα μασούσαν τα λόγια τους. Ρωτήσαν τον Ελληνικό Λαό Ναι ή Όχι σε νέο μνημόνιο. Ουσιαστικά ήταν μια μπλόφα και αυτό ήταν εύκολα αντιληπτό από τα γατρόνια σε τέτοια θέματα Γερμανούς. Κατά την άποψη μου έπρεπε να ήταν ξεκάθαρο το δημοψήφισμα: Ναι σε νέο μνημόνιο και παραμονή στο Ευρώ ή Όχι και έξοδος από το Ευρώ μαζί με στάση πληρωμών. Αν γινόταν έτσι το δημοψήφισμα και οι Ευρωπαίοι θα έπαιρναν ένα σαφές μήνυμα των προθέσεων της Ελληνικής πλευράς και η βούληση του Ελληνικού Λαού θα ήταν ξεκάθαρη για να πράξη τα ανάλογα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ότι έκαναν δηλαδή με το δικό τους δημοψήφισμα και οι Ισλανδοί (αυτοί ψήφισαν αν θα αναλάβουν οι πολίτες το χρέος των ιδιωτικών τραπεζών τους, έτσι διέσωσαν την οικονομία τους και αφήσαν στα κρύα του λουτρού Ευρωπαίου κερδοσκόπους). Και για να μην κοροιδευόμαστε σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα το αποτέλεσμα υπέρ του Όχι μπορεί να ήταν ίσως και μικρότερο του Ναι. Η τύφλωση που έχουν επιφέρει στην Ελλάδα τα ΜΜΕ είναι για σεμινάρια της Goldman Sachs. Αν κάνω κάπου λάθος το συζητάμε.

  17. Κατάλαβες φίλε γιατί μιλάμε εδώ; Μπορείς να διακρίνεις το ένα από το άλλο ή όχι; Ιδιαίτερα αν είσαι αριστερός. «Τί Πλαστήρας τί Παπάγος»;

  18. Εκατό χρόνια μετά και μέσα από πολλές μεταμορφώσεις το PCI δεν υπάρχει πια. Διαλύθηκε το 1991 (σε λίγες μέρες η επέτειος του τελευταίου συνεδρίου του στο Ρίμινι), με γενικό γραμματέα τον Οκιέτο, αφήνοντας άστεγους πάνω από ένα εκατομμύριο διακόσιες εξήντα χιλιάδες μέλη. Διαβάζω στο ΤΒΧΣ το άρθρο του Γ. Τεκίδη «Το σύνδρομο του Παναγιώτη» και τη συνέντευξη Μαραντζίδη για τη πορεία «σοσιαλδημοκρατικοποίησης» του Σύριζα, αναλογίζομαι τον ιστορικό συμβιβασμό του Μπερλινγκουέρ και βλέπω βίους παράλληλους (καταναγκασμούς), τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Μια επανάσταση μπορεί να ανατρέψει την καθεστηκυία τάξη μόνο όταν το ποσοστό κοινωνικής εξαθλίωσης είναι πολύ υψηλό (όμως κι εδώ υπάρχουν ορισμένα «ναι μεν, αλλά», κοινωνίες εντελώς εξαρθρωμένες όπως σε μερικές αφρικανικές χώρες δεν μπορούν ούτε να εξεγερθούν). Τίποτα στον κόσμο δεν ανατρέπεται από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς τρομακτικές επιπτώσεις και φοβάμαι τις επαναστάσεις που δεν παίρνουν υπόψη τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου ή (ας μην το προσωποποιώ) της μάνας μου. Μήπως είμαι ρεφορμιστής; Ποιες επαναστάσεις επέφεραν θετικές αλλαγές για την πλειοψηφία (για το σύνολο της κοινωνίας δεν το συζητάμε, μην ξεχνάμε την Ούρσουλα Λε Γκεν και το «Αυτοί που φεύγουν από την Ομέλας»); Η Γαλλική επανάσταση άφησε αποτελέσματα που επηρέασαν όλο τον κόσμο (η πρώτη εκδήλωση παγκοσμιοποίησης). Η Ρωσική το ίδιο. Κορυφαία τα αποτελέσματά τους στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά με τι κόστος; Σήμερα ευχαριστούμε τα θύματα, τους ανθρώπους που τις έζησαν, θα θέλαμε όμως να ζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις; Είπαμε, «αν η γιαγιά μου είχε…». (Παλεύω να πείσω κάποιους φίλους εκδότες να μεταφράσουν και να εκδώσουν στα ελληνικά το ρομάντζο του Antonio Skarmeta «La chica del trombon», αυτός έχει γράψει και «Ο ταχυδρόμος του Νερούδα», που τελειώνει με την εκλογική νίκη του Σαλβαδόρ Αλιέντε). Venceremos!

  19. Μακάρι να βγω ψεύτης αλλά αυτό που δείχνουν οι στόχοι και οι προθέσεις των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων σε παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο είναι η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης. Είμαστε πια στην 4η δεκαετία που το χάσμα πλουσίων και φτωχών διευρύνεται. Ο covid επιτάχυνε την διεύρυνση αυτού του χάσματος. Οι οικονομικές ελίτ αλαζονικά θεωρούν τους εαυτούς καλά θωρακισμένους. Πώς αρκούν δηλαδή τα σημερινά όπλα τους, πως είναι ασφαλείς πίσω από τις ανοησίες που προωθούν τα ΜΜΕ και το ότι έχουν τον έλεγχο των social. Αυτό κατά την άποψη μου δεν θα κρατήσει πολύ ακόμα. Η φτώχια δεν ξεπερνιέται με χαζοχαρούμενες φάτσες σε τηλεοπτικό πάνελ & μπόλικα like! Στα δικά μας τώρα. Πραγματικά αναμένω με αγωνία και μεγάλη περιέργεια το φετινό πολιτικό καλοκαίρι. Ο «γκόμενος» θέλει να ξεφορτωθεί την απλή αναλογική. Τα αποτελέσματα των γκάλοπ που ανακοινώνονται είναι κατά την άποψη μου γελοία! Ας ελπίσουμε πως η Ελληνική Αριστερά θα είναι προετοιμασμένη σωστά αυτήν τη φορά. Με ξεκάθαρες θέσεις και προτάσεις. Από την μεριά μας όμως σαν απλοί πολίτες πια θα πρέπει να είναι η στάση μας σε όλα αυτά που εξελίσσονται;

  20. Οι μικροαστοί, που βαυκαλίζονταν πως είναι τα θεμέλια της κοινωνίας, που στήριζαν τα συντηρητικά κόμματα και συνεχίζουν να τα στηρίζουν για να μη χάσουν το βιοτικό τους επίπεδο, οι κυρ Παντελήδες ανά τον κόσμο, ακόμα δεν το ’χουν πάρει χαμπάρι ότι μετά την εξολόθρευση της εργατικής τάξης είναι ο στόχος των ελίτ, η τάξη που έχει ακόμα «λίπος» για τους μεγαλοκαρχαρίες. Ή μπορεί και να το υποπτεύονται και κυριευμένοι από πανικό πάνε και ψηφίζουν Τραμπ ή Κούλη! Είναι πάνω από είκοσι χρόνια (από το 1992) που λέω ότι η ανθρωπότητα, με την πορεία που έχει πάρει, οδηγείται σε μία κατάσταση στην οποία θα υπάρχουν ελάχιστοι, κυριολεκτικά ελάχιστοι, που θα ζουν στη χλιδή, ένα μικρό ποσοστό εξειδικευμένων σκλάβων για να τους υπηρετούν και ένας ωκεανός υπάρξεων που θα τρώνε ο ένας τον άλλο. Η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας απλά δεν χρειάζεται, είναι ανώφελη. Πόσες φορές να το πω; Προς το παρόν οι κυβερνήσεις μοιράζουν επιδόματα με τα οποία προσπαθούν να κοιμίσουν τις αναστατωμένες μάζες προωθώντας συγχρόνως τα συμφέροντα των ελίτ για τη μεταμόρφωση του ανθρώπου, όντας επιεικής προσθέτω: ορισμένες κυβερνήσεις προσπαθούν να καθυστερήσουν την ταχύτητα αυτών των κοινωνικών μεταλλάξεων (είναι η περίπτωση του Σύριζα, γνώμη μου), η κατάληξη όμως είναι προδιαγεγραμμένη αν δεν αλλάξουμε πορεία. Είναι αμαρτία για τις χιλιετίες ανθρώπινης ιστορίας ένα τέτοιο άδοξο τέλος. Εξετάστε την κοινωνική εξέλιξη με όρους βιολογίας, πολλές κοινωνίες έχουν ήδη εκλείψει όπως έχει συμβεί σε διακριτά ζωικά και φυτικά είδη. Την εποχή της παγκοσμιοποίησης συνολικά η ανθρωπότητα αποτελεί ένα μοναδικό είδος που κινδυνεύει να εξαφανιστεί (τα λέει και η Naomi Klein, μου κλέβει τις σκέψεις). Venceremos!

  21. Μας αρκεί, Omnia sunt communia, που ο ΣΥΡΙΖΑ απλά καθυστέρησε τη καταστροφή των μικροαστών; Για αυτό μιλούσε ολόκληρη την περίοδο πριν αναλάβει την εξουσία; Τους Eκτελεσθέντες της Καισαριανής τους τιμούμε απλά καθυστερώντας τη καταστροφή της κοινωνίας ή με ανατροπή αυτού του εγκλήματος; Τα λουλούδια συμβόλιζαν την πρώτη ή για την δεύτερη εκδοχή; Η ανθρωπότητα για να φτάσει στο σημείο οι Εργάτες και οι Μικροαστοί να ζουν κάπως ανθρωπινά έπρεπε να δει πρώτα την Οκτωβριανή Επανάσταση και τα εκατομμύρια των νεκρών του 1ου και 2ου παγκοσμίου πολέμου. (Μην ξεχνάμε πως για τα εκατομμύρια των νεκρών ευθύνονται αποκλειστικά οι διάφορες οικονόμικες ελίτ που αναζητούσαν αύξηση της κερδοφορίας τους. Αυτό είναι ο κλασικός καπιταλισμός.) Μόνο μετά την Οκτωβριανή επανάσταση και τα εκατομμύρια των νεκρών και για 2-3 δεκαετίες οι οικονομίες ελίτ σαστισμένες από τις εξελίξεις και τις καταστροφές που δημιούργησαν έδωσαν την δυνατότητα σε εργάτες και μικροαστούς να ζούσαν μια βελτιωμένη ζωή. Ο Νεοφιλελευθερισμός είναι η τεσσάρων δεκαετιών αντεπίθεσή σε αυτό το έκτρωμα, όπως το βλέπουν αυτές οι ελιτ, το να ζουν δηλαδή οι Άνθρωποι, οι Εργάτες, οι Πολίτες μια ανθρώπινη ζωή. Οι φιλελε παρωπίδες που καλλιεργούν τόσα χρονιά οι οικονομικές ελίτ αφήνουν τους Πολίτες να βλέπουν μόνο το περιτύλιγμα και όχι το περιεχόμενο, όχι την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι πως το χάσμα πλουσίων φτωχών μεγαλώνει, βαθαίνει όλο και πιο πολύ. Οι Φιλελές βλέπουν τους ουρανοξύστες και όχι τους αστέγους, βλέπει την λάμψη των φλας και όχι την λάμψη των οπλών που σκοτώνουν λόγο πλούσιου υπεδάφους! Βλέπουν με θαυμασμό το iPhone και όχι με τρόμο τα εγκλήματα που συντελούνται π.χ. στο Κονγκό για να έχει η κατασκευάστρια εταιρία υπερκέρδη! Και εμείς, οι Αριστεροί, μένουμε σε διαπιστώσεις. Χωρίς προτάσεις, στόχους και αγώνες δεν γίνεται τίποτα. Τίποτα δεν μας χαρίζεται σε αυτήν την ζωή, ούτε πολλές φορές αυτή ακόμα η ζωή μας.

  22. Δεν μας αρκεί, φίλε Stoixos, θέλουμε περισσότερα. Αλλά το τί θέλουμε δεν έχει σημασία. Μπορεί να είμαστε πολλοί με ανύπαρκτο ειδικό βάρος όμως. Venceremos!

  23. Καλά τα λες φίλε Omnia sunt communia, αλλά δεν επικεντρώνεις στην Αριστερά, αυτό μας ενδιαφέρει εδώ…

  24. Θα διαφωνήσω μαζί σου, Omnia sunt communia, ως προς το ειδικό βάρος. Το γεγονός ότι οι Οικονομικές Ελίτ κινούνται τάχιστα στην επιλογή και επιβολή αυταρχικών καθεστώτων μας δείχνει ξεκάθαρα πως τους έχουν ζώσει τα φίδια. Και λογικό είναι. Η φτώχια και η πείνα δεν παλεύεται και αυτό το γνωρίζουν καλά, Ταυτόχρονα ο covid ισοπέδωσε τις όποιες εναπομείνασες ανοησίες έλεγαν οι Νεοφιλελεύθεροι τσαρλατάνοι τόσα χρόνια σε εμάς τους απλούς Πολίτες. Το ειδικό βάρος των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχια είναι ασύλληπτο. Μια μικρή λεπτομέρεια λείπει. Η πληροφόρησή. Όταν τα δισεκατομμύρια των Πολιτών έρθουν σε επαφή με την πληροφορία, με την πραγματικότητα, τότε τα πάντα θα αλλάξουν σε δευτερόλεπτα. Προφανώς δεν αναφέρομαι μόνο πραγματικότητα που ζουν, αυτήν την γνωρίζουν, την βιώνουν, αλλά στην πραγματικότητα στο σύνολο της. Οι Πολίτες έχουν αποκλειστεί από τη πληροφόρηση μιας διαφορετικής ανάλυσης, μια διαφορετικής προοπτικής, ενός διαφορετικού στόχου, ενός διαφορετικού μέλλοντος. Ολόκληρος ο πλανήτης τρώει ένα μόνο φαγητό, ακούει ένα μόνο τραγούδι, βλέπει μια μόνο ταινία, μυρίζει ένα μόνο λουλούδι, αγγίζει ένα μόνο αντικείμενο. Τον νεοφιλελευθερισμό. Για δισεκατομμύρια Πολίτες είναι σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Το κέρδος είναι η μοναδική θεότητα, ο μοναδικός στόχος, η μοναδική πραγματικότητα. Τα πάντα συντηρούν και αναπαράγουν τον νεοφιλελευθερισμό, το κέρδος χωρίς κανέναν περιορισμό, την απληστία σαν να είναι κάτι φυσιολογικό, κάτι ανθρώπινο, κάτι μοναδικό, κάτι αναντικατάστατο. Όταν τα δισεκατομμύρια έρθουν σε επαφή με μια εντελώς διαφορική συλλογιστική θα δούμε το ειδικός βάρος των Πολιτών να φτάνει στα άκρα του σύμπαντος. Όταν οι Λαοί και οι Πολίτες πληροφορηθούν πως υπάρχουν πολλές προτάσεις που μιλούν και αναλύουν έναν εντελώς διαφορετικό επιμερισμό του οφέλους από την εργασία τους, πιο δίκαιο, ουσιαστικό, ανθρώπινο, με στόχο την προστασία των Λαών και του πλανήτη, τότε ο ανθρώπινος ιδρώτας θα χτίζει σχολεία, νοσοκομεία, τροφή για όλους, πολιτισμό και ευημερία και όχι όπως σήμερα ο Νεοφιλελευθερισμός που σπέρνει την φτώχια, την εξαθλίωση και τον θάνατο. Μπορούμε να σπάσουμε τα καθρεφτάκια του Νεοφιλελευθερισμού ρωτάω εδώ και καιρό εγώ; Προφανώς και μπορούμε. Όχι όμως όταν λειτουργούμε σαν μονάδες αλλά όταν λειτουργούμε σαν ενεργοί Πολίτες με απόψεις, προτάσεις και στόχους.

  25. Η εμμονή σας στην αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό, που είναι μια έκφανση του καπιταλισμού, σας βγάζει από τον στόχο. Αν συζητάτε ως αριστεροί, πρέπει να ξαναγυρίσετε στις ρίζες, όσο ρετρό και να ακούγεται αυτό. Να ξαναθέσετε ζήτημα «εσωτερικής» κοινωνικής πάλης (αν σας φαίνεται ότι η «ταξική» είναι παρωχημένη) και ύστερα να δείτε την «εξωτερική» αντίθεση, με τον «νεοφιλελεύθερο» καπιταλισμό και ιμπεριαλισμό, λαμβάνοντας ασφαλώς υπ’ όψη και τη «διεθνή κατάσταση», που έλεγε και ένας παλιός καθοδηγητής μου. Δηλαδή, Stoixos και Omnia sunt commounia, συζητείστε πρώτα, αν στην Ελλάδα υπάρχουν προϋποθέσες ανατροπής, ανατροπής γενικά, χωρίς που να πάρει ευχή να αναφέρετε σε κάθε σχόλιο τον νεοφιλελευθερισμό!

  26. Πολλά ζητήματα πέφτουν μαζί στη συζήτηση και οι ικανότητές μου επεξεργασίας είναι περιορισμένες. Είμαι αριστερός; Αν κάποιος προσδιορίζεται αριστερός επειδή θεωρεί ότι ανήκει σε ένα πολιτικό σχήμα που τοποθετείται στο αριστερό φάσμα της πολιτικής σκηνής, εγώ δεν είμαι αριστερός. Αν κάποιος θεωρεί αριστερά ιδέες που προτείνουν την κοινωνική αλλαγή με κριτήρια την ισότητα των ατόμων, την ικανοποίηση των αναγκών, τη δικαιοσύνη, μπορεί και να είμαι. Γιατί θεωρώ ότι όλοι είμαστε ίσοι, έχουμε ίδια δικαιώματα και ανάγκες και ότι με κοινή εργασία παλεύουμε να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής. Δεν είμαι συντηρητικός, γι’ αυτό είμαι σίγουρος (πριν λίγες μέρες κατανόησα τον όρο). Συντηρητικός είναι αυτός που αρκείται ή έχει συμφέρον να παραμείνουν τα πράγματα ως έχουν, και το αστείο είναι ότι αυτή τη στιγμή μεγάλο μέρος της κοινωνίας, η συντριπτική πλειοψηφία, από αυτή την άποψη είναι συντηρητική γιατί οι κοινωνικές αλλαγές που διαφαίνονται είναι καταστροφικές. Μπάχαλο. Η δεξιά, ο Κούλης, προωθεί αλλαγές και η αριστερά μετατρέπεται σε συντήρηση. Δεν στέκει, αλλά ας μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν στέκει. (Ρητορικό το ερώτημα και προβοκατόρικο, ξέρω πολύ καλά τι επιδιώκει η δεξιά. Να πάρει πίσω στο πολλαπλάσιο παραχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει τις προηγούμενες δεκαετίες.) Πολλοί έχουν θίξει το θέμα τι είναι η αριστερά και εγώ, που διαβάζω σχεδόν μόνο παραμυθάκια, είχα δοκιμάσει κάποτε να διαβάσω και το βιβλιαράκι του Μπόμπιο και η εντύπωση που μου έμεινε είναι ότι πρόκειται για δύσκολο ζήτημα ακόμα και για τους φιλόσοφους, δεν θα το λύσω εγώ. Αυτά όσον αφορά την πρόσκληση να ξαναγυρίσουμε στις ρίζες.
    Τώρα, γιατί οι ελίτ είχαν υποχρεωθεί να κάνουν παραχωρήσεις παλιότερα και γιατί σήμερα μπορούν και τις παίρνουν πίσω σε πλανητική διάσταση; Η εξήγησή μου είναι επειδή εμείς δεν είμαστε ίδιοι με εκείνους. Γιατί οι ελίτ δεν μας φοβούνται όπως φοβόντουσαν τους παλαιότερους. Θεωρούνται ανίκητες και παντοδύναμες (εκεί αναφέρεται το ασήμαντο ειδικό βάρος μας). Η πληροφόρηση, εγώ θα το έλεγα «συνειδητοποίηση», είναι μια πολύ μεγάλη λεπτομέρεια. Υπάρχουν κι άλλες. Μία είναι ο ολοκληρωτικός έλεγχος της ζωής μας. Ελέγχουν τα πάντα. Και μία άλλη είναι ότι δεν μας χρειάζονται για να συνεχίσουν το παιχνίδι τους. Δεν μια χρειάζονται, όπως μας χρειάζονταν τους προηγούμενους δύο-τρεις αιώνες. «Αν δεν σας αρέσει, άντε ψοφήστε», μας λένε. Οι ελίτ. Και οι πολιτικοί μας, όταν δεν παίζουν εκουσίως το παιχνίδι τους (όπως ο Κούλης), αναγκάζονται να παίξουν μόνο άμυνα. Δεν είναι μόνο ο Τσίπρας, και στην Πορτογαλία την ίδια τακτική ακολουθούν, και στην Ιταλία το ίδιο κάνει ο Κόντε (έκανε μέχρι που ο ανεκδιήγητος Ρέντσι τίναξε στον αέρα την κυβέρνησή του, ο Πρόντι χρόνια πριν, χριστιανοδημοκράτης, όχι σοσιαλδημοκράτης ή αριστερός, το ίδιο έκανε. Κλείστε τις τηλεοράσεις, πάψτε να ανάβετε κεράκι στους ναούς της ελεύθερης αγοράς και ίσως αρχίσουμε να ελπίζουμε (εγώ τουλάχιστον). Venceremos!

  27. Προσωπικά χρησιμοποιώ την λέξη νεοφιλελευθερισμό γιατί πέραν του ότι έτσι αυτοχαρακτηρίζεται ο σύγχρονος καπιταλισμός, με βοηθάει, πιστεύω, τα ερωτήματα ή οι σκέψεις που παραθέτω να γίνονται πιο εύκολα αντιληπτές από τους συνομιλητές μου ή τους αναγνώστες. Πραγματικά δεν κατάλαβα που υπάρχει το πρόβλημα στο να χρησιμοποιούμε τον όρο νεοφιλελευθερισμός; Να θέσω ένας ερώτημα για βοηθήσω την κουβέντα. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν διακυβέρνηση με τυπικά καπιταλιστικά οικονομικά χαρακτηριστικά ή, ακόμα χειρότερα, οικονομικά χαρακτηριστικά νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης; Υποθέτω πως αντιλαμβανόμαστε τις διαφορές. Η ανάλυση και η απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα, κατά την άποψη μου, δείχνουν τα τραγικά λάθη που δεν πρέπει να ξαναγίνουν από μια αυτοαποκαλούμενη Αριστερή κυβέρνηση. Και μια ακόμα ερώτηση. Πως θα ανέλυες φίλε Ανενεργέ αριστερέ της λέξη ανατροπή; Ή αλλιώς, τι θα ήταν για σένα ανατροπή;

  28. Φίλε Stoixos, ας είμαστε ειλικρινείς. Πιστεύεις πραγματικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε και έχει πρόθεση να εφαρμόσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές; Και μην αρχίσεις πάλι τα «αντικειμενικά» και τα λοιπά. Γι’ αυτό είπα ότι είναι ανάγκη να δούμε πρώτα τις αντικειμενικές συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη χώρα, ώστε όλοι μαζί, η Αριστερά, να δώσει τη μάχη της με τον διεθνή νεοφιλελευθερισμό, να μπορέσει. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, αν μπορεί. Όχι να κάθεται στη γωνία και να μην ανακατεύεται με τα σκ@τ@, όπως ίσως κατά τη γνώμη σου έπρεπε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να διασώσει την αριστερή μας συνείδηση…

  29. Η «Sυνειδητοποίηση», φίλε Omnia sunt communia, είναι το επόμενο μικρό βηματάκι που γίνεται μετά την «Πληροφόρηση». Ο «Έλεγχος» που λες, νομίζω πως το ίδιο έγραψα με άλλα λόγια. Τώρα όσο αναφορά αυτό που λες πως δεν μας χρειάζονται όπως μας χρειαζόντουσαν πριν 2 - 3 αιώνες. Δεν θα διαφωνήσω όμως θα πω κατά την άποψη μου, τι ακριβώς εκτιμώ πως συμβαίνει. Οι διάφορες οικονομικές ελίτ διαγκωνίζονται στο πια θα «αρμέξει» πιο γρηγορά και περισσότερο τους φυσικούς πόρους, τον δημόσιο πλούτο και τα δισεκατομμύρια των πολίτων - καταναλωτών. Πιστεύω πως κυριαρχεί, κατά μια έννοια, η άποψη του νομπελίστα φυσικού Richard P. Feynman.Ο Feynman όταν τον ρώτησαν για την κατασκευή της ατομικής βόμβας είπε (το άθλιο κατά την άποψη μου) πως αν δεν την φτιάχναμε εμείς πρώτοι θα την έφτιαχναν κάποιοι άλλοι! Στην ίδια λοιπόν συλλογιστική κατά την άποψη μου λειτουργούν σήμερα και οι οικονομικές ελίτ! Αν δεν «αρμέξω» εγώ αυτά ή αυτούς που μπορώ πρώτος, θα έρθει κάποιος άλλος να το κάνει! Έχουν μέχρι τώρα και την δύναμη και τα εργαλεία για να λειτουργούν με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο.

  30. Δεν είναι θέμα προθέσεως, φίλε Ανενεργέ αριστερέ, αλλά αποτελέσματος. Θα το δώσω με ένα παράδειγμα. Ας φανταστούμε την χώρα ως μια παρέα που πάει για μπάνιο με ένα αυτοκίνητο. Οδηγούμε εναλλάξ το αυτοκίνητο όμως οι δυο πρώτοι οδηγοί από επιπολαιότητας, ανικανότητα, ηλιθιότητας ή εγκληματική διάθεση έχουν προκαλέσει διάφορα ατυχήματα στην πορεία μας προς τη θάλασσα. Μετά από αυτά έρχεται η σειρά μου να αναλάβω το τιμόνι του αυτοκινήτου. Μπορεί εγώ να έχω πραγματικά όλη την καλή πρόθεση να πάω με την παρέα μου για μπάνιο και να θέλω να αποφύγω να επαναλάβω τα λάθη των προηγουμένων. Όμως στην πραγματικότητα δεν έχω ένα ξεκάθαρο πλάνο στο πως θα οδηγήσω ένα ήδη τρακαρισμένο αυτοκίνητο. Το αποτέλεσμα είναι να προκαλέσω και εγώ με την σειρά μου παρόμοια ατυχήματα. Όπως καταλαβαίνουμε όλοι το αποτέλεσμα μετράει όχι η πρόθεση. Η καλή πρόθεση του Σύριζα πιστεύω πως υπήρχε (δεν θέλω να σκεφτώ πως ήταν προσχεδιασμένη η υποταγή της ηγεσίας του Σύριζα στις εντολές των δανειστών μας), όμως η ηγεσία του, εκ του αποτελέσματος βλέπουμε πως δεν είχε ένα ξεκάθαρο, μελετημένο σχέδιο στο τι θα έκανε με τους δανειστές μας όταν θα ερχόταν στην εξουσία. Όταν έχεις να διαχειριστείς τόσο σοβαρά ζήτημα όπως είναι οι διαπραγματεύσεις με τους οικονομικούς μας δολοφόνους η επιδερμική προετοιμασία μιας κυβέρνησης είναι έγκλημα. Αν δεν είσαι σίγουρος, τώρα, για αυτό που πας να κάνει, να προετοιμαστείς κατάλληλα, για να το κάνει σωστά, όχι όπως ο Σύριζα το 2015, πάμε βλέποντας και κάνοντας! Ποιες θα είναι οι κατάλληλες συνθήκες για να λειτουργήσει σαν Αριστερό κόμμα ο Σύριζα; Σήμερα αν γίνουν εκλογές δηλαδή είναι κατάλληλες ή ακατάλληλες οι συνθήκες για έναν Αριστερό Σύριζα;
    Και προφανώς δεν είναι θέμα συνείδησης! Εδώ μιλάμε για νεοφιλελεύθερα - καπιταλιστικά εγκλήματα και για την εξαθλίωση ενός λαού, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πάνω από αυτό! Ούτε αριστερές συνειδήσεις, ούτε ηλίθιοι εγωισμοί, ούτε άλλες βλακείες.

  31. Το πλαίσιο λειτουργίας της κοινωνίας το έχει διαμορφώσει ο καπιταλισμός. Είναι στα γονίδιά μας από τη βιομηχανική επανάσταση και συνεχώς μεταλλάσσεται προς το χειρότερο. Ο νεοφιλελευθερισμός του Χάγιεκ (Φρίντριχ Άουγκουστ φον Χάγιεκ) και της σχολής του Σικάγου είναι η τελευταία του μετάλλαξη και η παγκοσμιοποίηση το στάτους του σήμερα. Κάπου έγραφα ότι η ανθρώπινη κοινωνία είναι εκτεθειμένη στον κίνδυνο της εξαφάνισης συνολικά ακριβώς γιατί αποτελεί ένα μονοείδος με βιολογικούς όρους, σε σχέση με τις διαφορετικές κοινωνικές ποικιλίες που υπήρχαν πριν από την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης. Μπορούμε να στήσουμε ένα διαφορετικό πλαίσιο, κάτι σαν τις Τ.Α.Ζ. του Χακίμ Μπέι, που πρακτικά είναι μια προσπάθεια επιβίωσης από την πανδημία; Θα πρέπει να γίνουμε αυτάρκεις. Είναι εφικτό αυτό για δισεκατομμύρια ανθρώπων διατηρώντας συγχρόνως την ιστορία και τον πολιτισμό μας; Μας χρειάζεται μια νέα κιβωτός του Νώε.

  32. Φίλε Stoixos. Και μόνο ότι υποστηρίζεις πως είναι «θέμα αποτελέσματος» μαρτυράς πόσο σε έχει παρασύρει η νεοφιλελεύθερη (θετικιστική) λογική, την οποία υποτίθεται ότι πολεμάς! Αλοίμονο, αν ο αριστερός κρίνει τα πράγματα εκ του αποτελέσματος, το οποίο μπορεί να προκύψει με τη «συνδρομή» άπειρων παραγόντων. Η αριστερά δεν εμφανίστηκε για να κρίνει τα αποτελέσματα, αλλά για να τα επηρεάσει! Κάπως έτσι δεν το έχει πει και ο Μαρξ; Ή εκ του αποτελέσματος «αποδεικνύεται» παρωχημένος;

  33. Δεν ξέρω αν έχω επηρεαστεί από την θετικιστική λογική αλλά όποιος μείνει 10 μήνες ή 7 χρόνια χωρίς μεροκάματο είμαι σίγουρος πως λίγο θα τον πειράξει μια τέτοια «εκτροπή». Και η Δημοκρατία για πάρα πολλούς αιώνες ήταν ξεχασμένη, κανένας όμως δεν είπε ότι ήταν παρωχημένη. Και αυτό το γνωρίζουμε σήμερα εκ του αποτελέσματος, όσο θετικιστική λογική και αν έχει αυτή η διαπίστωση. Το ίδιο ισχύει προφανώς και με το έργο του Μαρξ. Μου βάζεις λόγια λοιπόν που ποτέ μου δεν είπα ή εννόησα. Θα ήθελα την άποψη σου σχετικά με το ερώτημα για τις κατάλληλες συνθήκες διακυβέρνησης του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ.

  34. Εκτιμώ, Omnia sunt communia, πως και μπορούμε μιλάμε, αλλά και πως η πραγματικότητα που βιώνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι μας επιβάλει να στήσουμε ένα διαφορετικό πλαίσιο αν θέλουμε να προχωρήσουμε σαν ανθρωπότητα. Τώρα που ο καπιταλισμός πολτοποιεί και τους μικροαστούς θα υπάρξουν γενικευμένη αντίδρασή από τεράστια μερίδα πολιτών ειδικού βάρους.

  35. Αυτό περί «παρωχημένης δημοκρατίας», Stoixos, δεν το κατάλαβα, αλλά άσ’ το. Τα λόγια σου δεν έχει τόσο σημασία πώς εσύ τα εννοείς, όσο πώς τα εννοούν οι άλλοι! Όσον αφορά το ερώτημά σου, δεν θα σου απαντήσω, γιατί μου το απευθύνεις σαν να είμαι απολογητής του ΣΥΡΙΖΑ… Δεν έχω καμιά τέτοια ανάγκη, για την ελληνική Αριστερά (και τους Αριστερούς) εν γένει μιλάω. Και επ’ αυτού δεν απαντάς. Τί πρέπει να κάνουμε…

  36. Ερμήνευσα το «Ή εκ του αποτελέσματος «αποδεικνύεται» παρωχημένος;» πως αναφερόσουν στο γεγονός την αλλαγής των Κομμουνιστικών οικονομίων σε καπιταλιστικές, και πως έθεσες το ερώτημα: αν εκ του αποτελέσματος αυτού είναι και Μαρξ «παρωχημένος». Σωστά δεν το κατανόησα; Πάνω σε αυτό συμπλήρωσα πως και η Δημοκρατία για αιώνες ήταν ξεχασμένη, αναφερόμενος στην Αρχαιά Αθηναϊκή δημοκρατία και πως με τη λέξη «αιώνες» θα ήταν σαφές σε ποιά αναφερόμουν. Η παρατήρηση σου όμως είναι σωστή. Θα προσπαθήσω να είμαι πιο προσεχτικό από εδώ και πέρα.

    Και δεν ρωτώ ως σαν να είσαι απολογητής του Σύριζα! Προσπαθώντας να βοηθήσω την συζήτηση επέκτεινα το δικό σου ερώτημα: «είναι ανάγκη να δούμε πρώτα τις αντικειμενικές συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη χώρα, ώστε όλοι μαζί, η Αριστερά, να δώσει τη μάχη της με τον διεθνή νεοφιλελευθερισμό, να μπορέσει. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, αν μπορεί.» με το «σήμερα… είναι κατάλληλες ή ακατάλληλες οι συνθήκες για έναν Αριστερό Σύριζα;» Και απαντώ. Κατά την άποψη μου και το 2015 και σήμερα ο Σύριζα πράγματι θα μπορούσε να δώσει μια επιτυχημένη μάχη ενάντια στο διεθνή νεοφιλελευθερισμό. Επίσης σχολίασα ήδη γιατί κατά την γνώμη μου δεν το έκανε αυτό το 2015. Ταυτόχρονα όλα αυτά έχουν και μια αξία για τον Σύριζα καθώς από όσο ξέρω βρίσκεται σε περίοδο διεργασιών.

  37. Τι πρέπει να κάνουμε; Να διδαχτούμε, Ανενεργέ Αριστερέ, από τα λάθη μας για να μην τα επαναλάβουνε. Αν περνάει π.χ. στο ντουκου το γεγονός ότι ο Σύριζα ήταν απροετοίμαστος στις διαπραγματεύσεις (αν υπάρχει άλλη ερμηνεία ας την συζητήσουμε) με τους Δανειστές μας τότε τις συζητάμε και από εκεί και πέρα τι να προτείνουμε; Δεν θα πρέπει να βάλουμε κάτω τα δεδομένα που έχουμε και τι πρέπει να αποφύγουμε; Αποσαφηνίζοντας τα εξαιρετικά σημαντικά δεδομένα της διακυβέρνησης Σύριζα θα δούμε τα λάθη και συζητήσουμε το επόμενο βήμα. Στην αριστερά έχουμε συνηθίσει να μιλάμε γενικά, θεωρητικά, σε χρόνο αφηρημένο. Με άνεση κρίνουμε τους αλλά, δυσκολευόμαστε όμως να κρίνουμε τους εαυτούς μας. Ήδη από τις παρατηρήσεις μου κάποιος μπορεί να κατανοήσει και τις προτάσεις μου. Πληροφόρηση των Πολίτων προτείνω. Αυτό που κάνει δηλαδή π.χ. με μεγάλη προσπάθεια και ο φιλόξενος ΤριΠολίτης.

  38. Πραγματικά, Stoixos, επειδή βλέπω ότι θέλεις να κάνεις συζήτηση, θα εκτιμούσα αν μια φορά στα σχόλια σου δεν ανέφερες τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ το πρόβλημά μας. Και αν είναι επικεντρωμένη η συζήτηση σ’ αυτόν, δεν με ενδιαφέρει…

  39. Η συγκεκριμένη συζήτηση ξεκίνησε από το 6 χρόνια από την 25 Ιανουάριου 2015. Όχι ο Σύριζα δεν είναι το πρόβλημα, όμως η διακυβέρνηση του μας δίνει ένα ουσιαστικό βοήθημα στην συζήτηση για αυτό και τον βάζουμε τόσο έντονα. Υποθέτω πως κάθε Αριστερό κόμμα δεν θα έχει πρόβλημα σε κάθε καλοπροαίρετη κριτική που πιθανόν να του ασκείται. Επίσης μη ξεχνάμε πως ο Σύριζα έχει την δυναμική να ξανακυβερνήσει, αρά οι συζητήσεις θέλοντας και μη πάνε από μόνες τους προς τον Σύριζα. Επιστρέφοντας αν θες στο δικό σου αρχικό ερώτημα πάλι θα απαντήσω πως πράγματι η Αριστερά ανά πάσα στιγμή μπορεί να κυβερνήσει επιτυχημένα. Η άποψη μου είναι πως δεν τίθεται θέμα συνθήκων, αλλά στόχων και προετοιμασίας υλοποίησης. Ποια είναι η δική σου απάντηση στο ερώτημά σου;

  40. Δεν σε αγνοώ, Stoixos, εργάζομαι με τηλεργασία από το σπίτι και το νεοφιλελεύθερο ηλεκτρονικό αφεντικό μάλλον πήρε χαμπάρι ότι το υπονομεύω συζητώντας μαζί σου και μου φόρτωσε δουλειά. Αν θέλεις συνεχίζουμε αύριο. Νομίζω και εγώ ότι, ναι, είναι «θέμα στόχων», θα το έλεγα «αριστερών προταγμάτων», και εδώ είναι που μάλλον διαφωνούμε, όχι μόνο εσύ και εγώ, αλλά και πολλοί άλλοι. Καλό βράδυ, θα τα πούμε αύριο…

  41. Καταλαβαίνω! Όποιος έχει καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι ε; Ή κάνω λάθος; Αναφέρομαι στις διαφωνίες που ταλαιπωρούν μια ζωή τους Αριστερούς. Από μέρους μου δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεση διαφωνίας σε προτάσεις, να είσαι σίγουρος. Η αγωνία για το αύριο και η αδράνεια της Αριστεράς και των πολιτών είναι που μου δημιουργούν έναν μικρό εκνευρισμό. Φύση αισιόδοξος όμως, παρόλο τα προβλήματα υγείας, με βρίσκετε με διάθεση για συζητήσεις με ουσιαστικές προτάσεις και ρεαλιστικούς στόχους, πάντα έξω και πέρα από κόμματα και σκοπιμότητες. Καλό βράδυ…

  42. Επιστρέφοντας στη σοβαρότητα, Stoixos, όταν μιλάς για την αδράνεια της Αριστεράς, σε ποια σχήματα αναφέρεσαι; Θα ήθελα όμως, για να έχουμε μια κοινή βάση, έναν ορισμό της Aριστεράς, εγώ εξέφρασα πιο πάνω τη δική μου προσωπική αντίληψη.

  43. Μίλησα για αδράνεια Αριστεράς και Πολιτών. Όχι δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένα σχήματα. Η Αριστερά, σε παγκόσμιο επίπεδο μάλιστα, δεν έχει βρει τον βηματισμός της κατά την άποψη μου μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής ένωσης. Ας θυμηθούμε τις διεκδικήσεις, τους αγώνες, τις θυσίες και τις αλλαγές, που ζήσαμε μέχρι την δεκαετία του 80 και ας τις συγκρίνουμε με το σήμερα. Υπάρχει ένα αδικαιολόγητο μούδιασμα, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται, και στην Αριστερά και στους Πολίτες. Σε αυτό αναφέρομαι. Ορισμός της Αριστεράς ε; Βλ. εδώ…

  44. Διάλειμμα, γιατί δεν υπάρχει μόνο η πολιτική. L’Arpeggiata & Lucilla Galeazzi - Diridindin, Voglio Una Casa…

    Voglio una casa, la voglio bella  / Piena di luce come una stella  / Piena di sole e di fortuna  / E sopra il tetto spunti la luna  / Piena di riso, piena di pianto  / Casa ti sogno, ti sogno tanto  / Diridindindin, Diridindin…

    Voglio una casa, per tanta gente  / La voglio solida ed accogliente  / Robusta e calda, semplice e vera  / Per farci musica matina e sera  / E la poesia abbia il suo letto  / Voglio abitare sotto a quel tetto / Diridindindin, Diridindin…

    Voglio ogni casa, che sia abitata  / E più nessuno dorma per strada  / Come un cane a mendicare  / Perchè non ha più dove andare  / Come una bestia trattato a sputi  / E mai nessuno, nessuno lo aiuti  / Diridindindin, Diridindin…

    Voglio una casa per i ragazzi  / che non sanno mai dove incontrarsi  /  e per i vecchi, case capienti  / che possano vivere con i parenti  / case non care, per le famiglie  / e che ci nascano figli e figlie.
    Diridindindin, Diridindin… Άκουσέ το εδώ…

  45. Μάλλον βρήκα γιατί είμαι ίσως αριστερός. Γιατί με συγκλονίζει η Συμφωνία Νο 11, ονομαζόμενη «1905» του Σοστακόβιτς, όπως και το τραγούδι της Lucilla Galeazzi και αυτά του Πάνου Τζαβέλλα. Μου αρκεί. Η ένταξη στις ιδέες της αριστεράς είναι πολιτισμική.

  46. Ένα τραγούδι για μια γενοκτονία εκατομμύριων ανθρώπων …στη γλώσσα των οικονομολόγων μεταφράζετε ως πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου. Ίσως η γενοκτονία αυτό να μας δίνει την δυνατότητα να καταλάβουμε τη μήτρα που γεννά τον σύγχρονο καπιταλιστικό τρόπο σκέψεις, εκμετάλλευσης και απληστίας. Άκουσέ το εδώ…

  47. Όμως, αν δεχτούμε ότι η διαμόρφωση των πολιτικών προτιμήσεων εξαρτάται από την προσωπική παιδεία του ατόμου και το πολιτισμικό επίπεδο της κοινότητας, η επικρατούσα τάση φανερώνει την κουλτούρα κάθε λαού. Εξηγεί και διάφορες στρεβλώσεις που έχουν σημαδέψει την Ιστορία. Εννοώ ότι ο σταλινισμός εμπεριέχει και το πολιτισμικό επίπεδο του Στάλιν (ο ναζισμός, αν αναλογιστούμε την τεράστια συνεισφορά της Γερμανίας στη φιλοσοφία, αποτελεί μυστήριο που θα μπορούσε να εξηγηθεί με όρους παθοψυχολογίας).

  48. Χρωστάω τη μετάφραση του τραγουδιού της Lucilla Galeazzi (βλ. παραπάνω)…

    Θέλω ένα σπίτι, το θέλω ωραίο / Γεμάτο φως σαν ένα αστέρι / Γεμάτο ήλιο κι ευτυχισμένο / Πάνω απ’ τη στέγη βγαίνει η σελήνη / Γεμάτη γέλιο, γεμάτη δάκρυ / Σε λαχταράω σπίτι, σε θέλω πολύ / Diridindindin…

    Θέλω ένα σπίτι με πολύ κόσμο / Το θέλω γερό και φιλόξενο / Στέρεο και ζεστό, απλό και αληθινό / Να παίζω μουσική πρωί-βράδυ
    Και η ποίηση να έχει την κλίνη της / Θέλω να ζω κάτω από τέτοια στέγη / Diridindindin…

    Θέλω κάθε σπίτι να κατοικείται / Και κανείς πια να μην κοιμάται στο δρόμο / Σαν σκυλί να ζητιανεύει / Γιατί δεν έχει πού να πάει / Σαν ζώο να μαζεύει φτυσιές / Και κανείς, κανείς να τον βοηθάει / Diridindindin…

    Θέλω ένα σπίτι για τους νέους / Που δεν ξέρουν ποτέ πού να ανταμώνουν / Και για τους γέρους μεγάλα σπίτια / Που να μπορούν να ζήσουν με τους δικούς τους / Σπίτια φτηνά, για οικογένειες / Για να γεννιούνται αγόρια και κορίτσια / Diridindindin, Diridindin…

  49. ΨΗΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ - 1. «Το συμφέρον είναι ατομική επιλογή που καθοδηγείται από την υποκειμενική βούληση» (από το άρθρο του Κώστα Δουζίνα στο Tvxs.gr σήμερα, ολόκληρη η φράση είναι «Για τον ωφελιμισμό, ο ορθολογισμός του διαφωτισμού και τα δικαιώματα υποχωρούν καθώς το συμφέρον είναι ατομική επιλογή που καθοδηγείται από την υποκειμενική βούληση. Ελευθερία είναι η δυνατότητα των υπηκόων να ακολουθούν τα συμφέροντα τους στην αγορά, υπηρετώντας έτσι και το συμφέρον του κράτους.»). Αν επεκτείνουμε το νόημα του αποσπάσματος πέραν του ωφελιμισμού, αν το γενικεύσουμε, προκύπτει ο κεντρικός ρόλος της βούλησης του ατόμου καθώς και το ανώφελο των συζητήσεων για το «αντικειμενικό». Η αντικειμενικότητα απαιτείται σε θέματα επιστήμης, δεν αφορά τα ανθρώπινα ζητήματα, στην πράξη όλα συζητήσιμα και αμφισβητήσιμα (εκτός από το θάνατο).
    2. «Η πλειοψηφία των πολιτών (καλύτερα των τηλεθεατών) έχει σχηματίσει την εντύπωση ότι…» (από άρθρο του Στέλιου Κούλογλου στο Tvxs.gr πάλι σήμερα). Όπως υποστηρίζω από καιρό η ιδιότητα του Πολίτη είναι ανύπαρκτη, ίσως πρόκειται για ουτοπία, είμαστε καταναλωτές και τηλεθεατές, επομένως ούτε η υποκειμενική βούληση μάς ανήκει, την πλάθουν οι επικοινωνιολόγοι κατά το συμφέρον των χρηματοδοτών τους. Η ατομική επιλογή είναι ανέκδοτο.

  50. Άρα, αυτό που λέμε «αντικειμενικό» είναι απλά η έκφραση της υποκειμενικής βούλησης και το κατά πόσο η συνισταμένη των ατομικών επιλογών προάγει το συμφέρον της συλλογικότητας εξαρτάται από το πόσο τσιμπάμε στις μεθόδους χειραγώγησης της κοινής γνώμης και από το επίπεδο πολιτισμού της κοινωνίας.

  51. Άρα είμαστε όλοι μας μόνο καταναλωτές και τηλεθεατές; Αρά είμαστε όλοι μας άβουλα πλάσματα;

  52. «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία». Παράφρασέ το κατά βούληση. Πάντως, μπορεί να είμαστε και πολλά άλλα πράγματα, αλλά και άβουλοι καταναλωτές και τηλεθεατές. Όχι όλοι, ΔΕΝ είναι π.χ. αυτοί που περιφέρονται με όλα τους τα υπάρχοντά σε πλαστικές σακούλες και τρώνε στα συσσίτια των φιλανθρωπικών οργανώσεων. Μυρίζουν λιγάκι άσχημα και δεν πάνε συχνά στους μπαρμπέρηδες αλλά και ποιος δεν έχει προβλήματα; Γλιτώνουν από πιεστικά διλήμματα που καταδυναστεύουν τους νορμάλ (σε ποια εκκλησία της ελεύθερης αγοράς να αφήσουν τον όβολό τους, στο ΑΒ Βασιλόπουλος; στο Ελληνικές Υπεραγορές Σκλαβενίτης; στο Γαλαξία που είναι ελληνικό σουπερμάρκετ ή στο Μπακαλικατέσεν; και ποιο φρέσκο γάλα πλήρες να προτιμήσουν το Δέλτα; το Όλυμπος; αυτά είναι διλήμματα!).

  53. Πέρα από αυτούς που περιφέρονται με όλα τους τα υπάρχοντά σε πλαστικές σακούλες, υπάρχουν άλλοι που δεν είναι άβουλοι καταναλωτές και τηλεθεατές; Π.χ. το 62% των πολίτων που ψήφισαν Όχι στο δημοψήφισμα είναι όλοι τους άβουλοι καταναλωτές και τηλεθεατές;

  54. Το 62% είναι μία εξαίρεση της ιστορίας. Συμβαίνουν πού και πού. Μπροστά σε τέτοια «ατυχήματα» οι «υπεύθυνες» ελίτ σηκώνουν τα μανίκια και μοχθούν να ξαναπάρουν τον έλεγχο, να μας γυρίσουν στο μαντρί. Αυτές οι ανεξέλεγκτες κοινωνικές κινήσεις, πρώτον είναι επικίνδυνες γιατί δεν ξέρεις πού θα φτάσουν και, δεύτερον εντελώς άχρηστες διότι αδέσποτες, κανένας δεν κερδίζει κάτι, και όταν λέω «κανένας» εννοώ οι διάφορες αντιμαχόμενες τάσεις της εξουσίας. Πάντως, από μια άποψη έχεις δίκιο, αν και άβουλοι καταναλωτές και τηλεθεατές, αυτοί που ψήφισαν Όχι το 2015 έκαναν κάτι απροσδόκητο. Ας ελπίσουμε ότι άφησαν παρακαταθήκες, ότι θα το επαναλάβουν. Αλλά, όπως λέω παραπάνω, υπάρχουν κίνδυνοι, δεν ξέρεις πού θα φτάσουν και τι κατεύθυνση θα πάρουν. Μπορεί να μη μας αρέσει καθόλου.
    Στις υπεύθυνες ελίτ δεν συμπεριλαμβάνονται οντότητες όπως οι νοικάρηδες του Μαξίμου την τετραετία 2015 - 2019. Μιλάμε για τους ιδιοκτήτες…

  55. Άρα έχουμε ένα τεράστιο 62% (κατά την γνώμη μου είναι πολύ περισσότερο) που ούτε άβουλοι καταναλωτές-τηλεθεατές είναι, ούτε άβουλα πλάσματα. Αυτή είναι μια εξαιρετική διαπίστωσή. Πάμε παρακάτω. Αυτό το ποσοστό δεν το θεωρώ ούτε εν δυνάμει επικίνδυνο, ούτε φυσικά άχρηστο. Και μάλιστα πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Ιδίως μετά και την καταδίκη της Χρυσής Αυγής. Στις δικές μου σκέψεις θεωρώ πως οι Πολίτες δεν έχουν ροπή προς το επικίνδυνο ή το άχρηστο. Η φαινομενική αδράνειά μας πιθανότατα να δίνει μια εσφαλμένη εντύπωση, ας δούμε όμως τα ποσοστά στο δημοψήφισμα, ας θυμηθούμε την λυσσαλέα μάχη υπερ του ΝΑΙ από την Οικονομική Ελίτ Ελληνική και Ευρωπαϊκή και ας ξαναθυμηθούμε την αρχική μας έκπληξη με το ποσοστό που πήρε το ΟΧΙ. Προφανώς οι Ελιτ έχουν επιλέξει οι Πολίτες να γίνουν είτε επικίνδυνοι, είτε άχρηστοι, αλλά εμείς πρέπει από την μεριά μας να μην αφήσουμε τους εαυτούς μας να τους πάρει απλά το ποτάμι των εξελίξεων. Πρέπει να θέσουμε σαν στόχο αυτό το τεράστιο ποσοστό να πάει κόντρα στα σχέδια των Ελιτ. Και αυτό κατά την άποψη μου μπορεί να επιτευχθεί με πραγματικά ελάχιστη προσπάθεια, πάντα αναφερόμενος σε δράσεις σε τοπικό επίπεδο. Απλά πρέπει να είναι ουσιαστικές και στοχευμένες. Ούτε θεωρίες, ούτε φόβους, μόνο ουσιαστική και στοχευμένη προσπάθεια χρειάζεται.

  56. Σύγκρινε το 62% του Ιουλίου 2015 με τις εκλογές του 2019 αλλά και με τις δημοσκοπήσεις. παλιότερες και πρόσφατες. Αλλά, άσε τις δημοσκοπήσεις, είναι στημένες. Μελέτησε την ακροαματικότητα των τσοντοκάναλων, τις εκπομπές διασκέδασης, όχι τις ειδήσεις. Στη συνέχεια εξέτασε τα ατυχήματα της ιστορίας. Ατυχήματα, όχι για τους λαούς αλλά για τις κυρίαρχες ελίτ, θεωρώ τις αυθόρμητες αντιδράσεις των λαών, που δηλαδή δεν είναι υποκινούμενες. Κάποια απ΄ αυτά εμπεριέχουν ελπίδα (ο Μάης του ’68, π.χ.), άλλα γεννιούνται από την απελπισία. Και υπάρχουν εκείνοι που περιμένουν στη γωνία να τα εκμεταλλευτούν, συμβαίνει σχεδόν πάντα (μέχρι τώρα η εξέγερση στην Τσιάπας την έχει γλυτώσει). Θυμάσαι πολλά τέτοια ατυχήματα; Το ρωτάω γιατί η μνήμη μου είναι ασθενική. Και πώς κατέληξαν;

  57. Άρα, το ατύχημα είναι εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Και είναι απρόβλεπτο, ανεξέλεγκτο. Δεν μπορείς να στηριχτείς πάνω του για να χαράξεις μια στρατηγική ούτε να τρέφεις ελπίδες. Το πολύ - πολύ, ευσεβείς πόθους. Το πράγμα αλλάζει αν είσαι εσύ σε θέση να προκαλέσεις το ατύχημα, που δεν θα είναι πια ατύχημα αλλά κομπίνα. Οι κομπίνες δεν κάνουν καλό παρά μόνο σε αυτούς που τις διαπράττουν, όχι σε σένα κι εμένα. Όμως, σε ξαναρωτάω γιατί στ’ αλήθεια έχω κακή μνήμη, θυμάσαι πολλά απ’ αυτά που εγώ αποκαλώ ατυχήματα; Πέρα από την εξέγερση των Ζαπατίστας και τον Μάη του ’68;

  58. Όχι δεν θυμάμαι. Με ταλαιπωρεί και η μνήμη μου τελευταία αλλά θα το διορθώσω και αυτό. Άρα τι προτείνεις;

  59. Ποιος είμαι εγώ για να προτείνω; Τίποτα δεν προτείνω, απλά σου συνιστώ να μην τρέφεις «φρούδες» ελπίδες γιατί το ξεφούσκωμα, η κατάρρευση είναι οδυνηρή.

  60. Τρέφω φρούδες ελπίδες ε; Χμμμ… Συμπέρασμα, ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Σε ευχαριστώ για την συζήτηση και τη βοήθεια.

  61. Βλέπω ότι υπάρχει ανάγκη εμβάθυνσης για να μην παρεξηγούμαι. Έχω την ατυχία να ανήκω στην άλλη άκρη του ουρανίου τόξου που λέει πως ή θα σωθούμε όλοι μαζί ή δεν μου φτάνει η σκέψη ότι κάποιοι είναι πιο «τυχεροί» από τους άλλους και πως αυτό είναι το πρέπον. Οι φρούδες ελπίδες αναφέρονται στη λανθασμένη άποψη ότι ακαπέλωτες κινήσεις της κοινωνίας είναι συχνό φαινόμενο. Γιατί δεν καταλαβαίνεις; Έγραφα και κάτι άλλο, νόμισα ότι το έστειλα αλλά δεν το βλέπω. Πολλοί φίλοι και γνωστοί, ενδεχομένως και εσύ, είναι ένα ζων δείγμα του πού μπορεί να οδηγήσει η απογοήτευση από την κατάρρευση των ελπίδων, αναφέρομαι στους αριστερούς που προσχώρησαν στο αντισύριζα μέτωπο. Όσο περισσότερο πίστεψαν τόσο πιο έντονο είναι το μίσος που νιώθουν σήμερα. Έτσι εξηγείται και η «αντικειμενική» (μια που σ’ αρέσει αυτός ο όρος) ταύτισή τους με σκυλιά όπως ο Άδωνις και ο Λοβέρδος. Όλα αυτά που γράφω δεν σημαίνουν ότι τα παρατάμε, ούτε όμως ότι υποστηρίζω το δόγμα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Στο τέλος θα σωθούμε όλοι ή θα εξαφανιστούμε όλοι (για σκέψου να ήμουν ο μόνος επιζών, δεν έχει γούστο). Venceremos!

  62. Φιλέ Omnia sunt communia τρέχουμε στην ίδια άκρη του ουράνιου τόξου όπως έχεις καταλάβει. Είχα γράψει παλιότερα πως πιο πιθανό για μένα είναι οι ουσιαστικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν στην Ελληνική κοινωνία και οικονομία να είναι εισαγόμενες. Δηλαδή οι επιτυχημένες ανατροπές και αλλαγές κάποιας άλλης χώρας θα γίνουν ο οδηγός αλλαγών στην Ελληνική κοινωνία και οικονομία. Αυτό δεν σημαίνει πως εμείς πρέπει να υπομένουμε παθητικά τα κοινωνικοοικονομικά εγκλήματα που πραγματοποιούνται στη χώρα μας. Έχω γράψει επίσης πως έχουμε περιοριστεί να είμαστε κουραστικοί γκρινιάρηδες. Δεν αρκεί να επισημαίνουμε τις αθλιότητες που γίνονται, αλλά να έχουμε τις δίκες μας προτάσεις και δράσεις. Δεν χρειάζεται λοιπόν είσαι, εγώ ή εμείς να είμαστε κάποιοι για να προτείνουμε ή να δράσουμε. Πάρε σαν παράδειγμα τον αείμνηστο τον Οδυσσέα Γιαννόπουλο, τον μικρότερο ηλικιακά κρατούμενο της χούντας. Αν κάνω λάθος σε αυτό διόρθωσε με. Για τον ΣΥΡΙΖΑ τώρα. Καμία κατάρρευση ελπίδων. Είναι λογικό να απογοητευτικά γιατί θα προτιμούσα να είχα κάνει λάθος στην εκτίμηση μου που ήταν πως ήδη από το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ κινείτο γοργά προς την μετεξέλιξη του σε αστικό κόμμα. Απλά το φοβόμουν, όταν λοιπόν το ζήσαμε δεν έπεσα από τα σύννεφα. Και δεν οφείλω τώρα να απολογηθώ εγώ γιατί ασκώ κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ με όλα όσα έχουν συμβεί επι διακυβέρνησης του. Ούτε ταυτιζόμαστε με τα σκυλιά, γιατί αυτά τον θέλουν πιο νεοφιλελεύθερο και εμείς Αριστερό. Venceremos!

  63. Τι μαθαίνει κανείς… Ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, γεννηθείς το 1929 (το σημειώνω γιατί τον είχα για πολύ νεότερο και φοβάμαι ότι γρήγορα θα τον χάσουμε, δικό του είναι και το πολύ γνωστό «Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας»), έγραψε το «Χάμερσταϊν, ή περί ιδιορρυθμίας» (2008) που, όπως αναφέρεται στο οπισθόφυλλο, κινείται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ μυθιστορήματος και ιστορικού ντοκουμέντου. Πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα, δίνει πληροφορίες για την περίοδο προ του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που όχι μόνο δεν γνώριζα αλλά ήταν και απίστευτες. Οι δύο στρατοί, ο γερμανικός και ο ρωσικός, από το τέλος του 1ου Π. Π. είχαν συνεργαστεί σε πολλά επίπεδα για να προετοιμαστούν απέναντι στους κοινούς εχθρούς, τους νικητές του Μεγάλου Πολέμου που στη Γερμανία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών είχαν επιβάλει εξοντωτικούς κανόνες και όσον αφορά τη νεογέννητη ΕΣΣΔ την είχαν κηρύξει παρία και «κόκκινο κίνδυνο». (ο Ψυχρός Πόλεμος άρχισε πολύ πριν την ομιλία του Τσώρτσιλ στο Φούλτον). Μέσα από την ιστορία της οικογένειας Χάμερσταϊν μαθαίνουμε πολλά για τις συγκυρίες που έφεραν τον Χίτλερ στην εξουσία, για τα λάθη και τις χαμένες ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας. Ένα μικρό απόσπασμα αναφερόμενο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης: «Οι πολιτικοί του μέσου όρου δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν. Φάνταζαν χλωμοί και αμήχανοι. Η ικανότητα να μπορεί κανείς να κινητοποιήσει τους φόβους, τις αντιπαραθέσεις, τη ροπή προς τον ενθουσιασμό και την καταστροφική ενέργεια των μαζών τούς έλειπε παντελώς. Και γι’ αυτόν τον λόγο υποτίμησαν όλοι τους ανεξαιρέτως τον Χίτλερ, που σε αυτόν τον τομέα τα κατάφερνε καλύτερα από κάθε άλλον. (…) Το αίσθημα της απόλυτης αδυναμίας παρέσυρε τους περισσότερους στη φυγή προς τα άκρα. Ο κόσμος πίστευε ότι προστασία και ασφάλεια θα μπορούσε να βρει κανείς μονάχα σε οργανώσεις όπως το KPD, οι εθνικοσοσιαλιστές, ο σύνδεσμος του Ράιχ ή τα Τάγματα Εφόδου. Οι μάζες παλινδρομούσαν μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, η διαρροή ανάμεσα στους δύο πόλους πήρε επιδημικές διαστάσεις. Από τον φόβο της απομόνωσης, οι άνθρωποι αναζητούσαν το συλλογικό, κατέφευγαν στον λαϊκότροπο ή στον σοβιετικό κομμουνισμό. Κατά παράδοξο τρόπο, η φυγή αυτή κατέληξε για πολλούς που την ακολούθησαν στην απόλυτη μοναξιά: στην αυτοεξορία, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εκκαθαρίσεις, στα γκουλάγκ ή στους διωγμούς» (σελ. 36). Αυτά είναι εν ολίγοις γνωστά. Το άγνωστο είναι αυτό που γράφει αργότερα για τους γερμανούς και τους ρώσους αξιωματικούς που συγκρούονταν στα πεδία του πολέμου γνωρίζοντας οι μεν την τακτική των δε αφού είχαν κάνει κοινές ασκήσεις και σπουδές από το 1922 μέχρι την άνοδο του Χίτλερ (πολλοί ήταν και φίλοι και πριν τον πόλεμο αντάλλασσαν ευχές και δώρα), το άγνωστο για μένα ήταν ότι ο Αλέξανδρος Παπάγος ήταν ένας από τους επιφανείς ομήρους που ο Χίμλερ ήθελε να χρησιμοποιήσει στις διαπραγματεύσεις του με τους αμερικανούς.

    Καστανιώτης, σειρά Συγγραφείς απ’ όλο τον κόσμο, Αθήνα 2010.

  64. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ - Stoixos και Omnia sunt commounia, η ανάρτηση για τον Καποδίστρια έχει σκοπό να επικεντρωθεί η συζήτηση γύρω από το πρόσωπο, αλλά και τις διαχρονικές συνέπειες της δολοφονίας του όσον αφορά τη δημιουργία ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους. Επειδή η συζήτησή σας, ενδιαφέρουσα, επικεντρώνεται στο σήμερα και παίρνει διαστάσεις, τη μεταφέρουμε εδώ…

  65. Τώρα που το σκέφτομαι δεν μου φαίνεται και εντελώς απίθανο, όλος αυτός ο χαμός, η βία, η κρατική καταστολή, οι υπερβολικές απαγορεύσεις της κυκλοφορίας, η ποινικοποίηση των διαδηλώσεων, η αστυνόμευση των πανεπιστήμιων και τελευταία το νέο φρούτο η ποινικοποίηση των μη αρεστών καλλιτεχνών να είναι η αγωνιώδεις προσπάθεια της ντόπιας οικονομικο-πολιτικής ελίτ να μην δώσει την δυνατότητα σε φωνές και σκέψεις που θα αναδείξουν τα τραγικά λάθη που έγιναν την περίοδο των πρώτων ετών της δημιουργίας του Ελληνικού κράτους, όπου ουσιαστικά καθόρισαν τις μετέπειτα οικονομικο-κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις της χώρας. Μιλάω ουσιαστικά για την χρεοκρατιά δια μέσω δανείων που μας έχει επιβληθεί εδώ και 200 χρόνια από τις τότε μεγάλες δυνάμεις σε συνεργασία με την ντόπια οικονομική και πολιτική ελίτ. Αυτά πληρώνουμε σήμερα και θα τα πληρώνουμε με τα νέα μνημόνια, νέα χρεοκρατία, για άλλα εκατό χρόνια αν η ιστορία δεν μας γίνει μάθημα. Αυτό το μάθημα ίσως πασχίζουν να μην γίνει στους Έλληνες Πολίτες, αυτά τα χρόνια με αφορμή τα 200 χρόνια από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Είναι και τυχεροί γιατί σήμερα έχουμε σε παγκόσμιο επίπεδο αντίστοιχη αύξηση της κρατική καταστολής και βίας, στροφή σε αυταρχικές «δημοκρατίες» συν τις απαγορεύσεις λόγο τον covid-19. Προφανώς το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία είναι σε απίστευτα τραγική κατάσταση μετρά από 10 χρόνια χρεοκοπίας και 1ος χρόνου covid και οι αντιδράσεις τα επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά έντονες από μια τεράστια πια μερίδα των Ελλήνων πολίτων, τους αναγκάζει να προετοιμαστούν και για αυτές τις εξελίξεις. Μη ξεχνάμε πως μέχρι τώρα πληρώναμε μόνο τους τόκους των μνημονίων, σε 2 - 3 χρόνια θα κληθούμε να αρχίσουμε να πληρώνουμε για δεκαετίες τα χοντρά, το κεφάλαιο, εκεί μας θέλω! Εκεί να δούμε που θα φτάσουν οι μισθοί, οι συντάξεις και η ανεργία! Να γιατί είναι πολύ καλή η πιο πάνω ιδέα. Είπαμε, ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες καιρούς.

  66. Εν μέσω lockdown; Για να κάνουν γυμναστική τα παιδάκια με τις μαύρες στολές που μου φέρνουν στο μυαλό τα SS;

  67. Έβαζα στοίχημα, Omnia sunt communia, πως αυτή θα ήταν η απάντηση σου! Θα στείλουμε τον ικαριώτικο κωδικό και όλα θα είναι μια χαρά

  68. Μπορώ να παρέμβω; Έχει δίκιο ο Τριπολίτης ότι η συζήτηση να έχει επίκεντρο τον Καποδίστρια και τις συνέπειες της δολοφονίας του, πιστεύω όμως ότι πράγματι η κατάσταση που ζούμε σήμερα στη χώρα, εννοώ πολλές δεκαετίες τώρα,  δεν είναι άσχετη, έχει σχέση με την αδυναμία του ελληνικού κεφαλαίου να στήσει ένα σωστό αστικό κράτος, το οποίο φαίνεται ότι είναι «απαραίτητο» για το επόμενο βήμα, της επανάστασης.

  69. Η πρόταση μπορεί να υλοποιηθεί και τον Σεπτέμβρη με τους εορτασμούς της απελευθέρωσης της Τριπολιτσάς. Τότε ας ελπίσουμε πως δεν θα υπάρχει το πρόβλημα του covid.

  70. Η πρόταση για δημόσιες συζητήσεις; Δεν είναι το πρόβλημα ο κορονοϊός, αλλά η πρωτοβουλία…

  71. Το θέμα είναι να υπάρχει και συμμετοχή από πολίτες. Γνώμη μου είναι να το κάνουμε όχι απλά για να πούμε ότι το κάνουμε, αλλά να θέσουμε ως στόχος τη προσέλκυσή όσο το δυνατόν περισσότερους συμπολίτες μας. Για να έχει επιτυχία πρέπει να μελετηθεί και ο χρόνος και ο χώρος και το τί ακριβώς μπορούμε να κάνουμε. Εννοώ απλά π.χ. πηγαδάκια ή καλούμε έναν ιστορικό να μας μιλήσει πάνω στα προβλήματα που γεννήθηκαν τότε και δεν έχουν λυθεί ακόμα; Ας ξεκινήσουμε με προτάσεις και το ποιοι είναι πρόθυμοί να στηρίζουν την πρωτοβουλία αυτή. Εγώ προφανώς στηρίζω την πρωτοβουλία και προτείνω μια εκδήλωση με έγκυρους ομιλητές (και μη τον πάμε τώρα ποιοι είναι οι έγκυροι, μετά αυτά).

  72. Θα ’θελα να ξαναφέρω τη συζήτηση στην αριστερά-δεξιά από μία προσωπική οπτική γωνία. Αναρωτιέμαι μέσω ποιων νοητικών μηχανισμών, με ποια λογική ένας ευφυής άνθρωπος με αυτοσεβασμό επιλέγει τη θέση του στο πολιτικό φάσμα. Τα δίκια υπάρχουν και από τις δυο πλευρές, γιατί σε τελική ανάλυση η «αντικειμενικότητα» είναι υποκειμενική έννοια για τα ανθρώπινα ζητήματα και καθένας τοποθετείται αναλόγως με τις δικές του κόκκινες γραμμές. Υπάρχουν οικουμενικές κόκκινες γραμμές; Και ποιες θα μπορούσαν να είναι;

  73. Οι 7 δις πολίτες του πλανήτη επιλέγουν την θέση τους με 7 δις διαφορετικά κριτήρια. Όχι δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Γιατί έθεσες αυτές τις ερωτήσεις; Που θα σε βοηθήσουν; Πέρα από ατέρμονες συζητήσεις θα τολμήσουμε να περάσουμε και σε προτάσεις ή το έχουμε σε κακό; Μη φοβάστε! Σας εγγυάμαι πως εγώ θα κάνω πάλι τη λάντζα.

  74. Βοηθάνε (οι ερωτήσεις που έθεσα) στην κατανόηση των πραγμάτων. Και βέβαια δεν υπάρχουν σταθερές «εξ ουρανού» στα ανθρώπινα πράγματα, ρητορική η ερώτηση, εμείς, οι κοινωνίες τις διαμορφώνουν, ούτε πολύ σταθερές είναι, αλλάζουν με τον καιρό, σήμερα δε, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, επικρατούν οι ίδιες «σταθερές» παντού, δεν υπάρχει ποικιλομορφία, έχουμε μονοκαλλιέργεια. Αλλά το θέμα μου είναι άλλο. Οι λόγοι που κάνουν ένα έξυπνο άτομο να πάρει συγκεκριμένες πολιτικές θέσεις, ιδίως δεξιές. Θα έχει τους λόγους του. Ποιοι είναι αυτοί; Πώς μπορεί ένας ευφυής άνθρωπος να ανήκει στη δεξιά. Πρέπει να ξεκινήσω προσπαθώντας να μάθω τι σημαίνει δεξιά γι’ αυτόν. Να μου παρουσιάσει, μέσα από τη συζήτηση, τους λόγους που τον σπρώχνουν να δηλώνει δεξιός. Αφού δεν υπάρχουν πανανθρώπινες «σταθερές», ο καθένας έχει τα δίκια του.

  75. «Για να βελτιωθεί η ανθρωπότητα, είναι αναγκαίο να βελτιωθεί ο άνθρωπος (άνω τελεία) για να βελτιωθεί ο άνθρωπος, πρέπει να διδαχτεί την ηθική με την πλέον πρωτογενή της σημασία, τουτέστιν την τέχνη του ζην κατά τρόπο που να προάγει το γενικό καλό (άνω τελεία) για να επιτευχθεί αυτό, είναι απαραίτητο να εξασθενήσει το δέρμα του, η στιβάδα εκείνη που περιορίζει την ευαισθησία και την ενσυναίσθησή του, καθιστώντας τον εγωκεντρικό και αδιάφορο σε οτιδήποτε πέραν του εαυτού του (άνω τελεία) κι ο πιο κατάλληλος χρόνος για κάτι τέτοιο είναι η πρώιμη εφηβεία, η εποχή που η ανυπεράσπιστη παιδικότητα ξεκινά να οικοδομεί το δέρμα που θα τη θωρακίζει σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής της.
    Μια τέτοια απόπειρα θα ήταν ημιτελής, αν δεν υποδείκνυε και τους άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται: μέσα από το παράδειγμα του Ντάνιελ, η ζωή προσεγγίζεται με τους όρους της τέχνης, ως μια σπουδή στο ελάχιστο, στο αντικειμενικά ασήμαντο, το οποίο όμως προεξέχει διαπλαστικά μέσα στον καμβά του άχρωμου χρόνου που προσφέρεται σε ποσότητες χονδρικής. Αρκεί απλώς να μάθουμε να το βλέπουμε και να το εκτιμούμε στην πραγματική του αξία, που είναι αδύνατο να αποτιμηθεί λογιστικά. Μια τόσο ρηξικέλευθη αξιακή ανατροπή συμπαρασύρει κάθε νηφάλια, κληροδοτημένη προσήλωση στα υλικά, μετρήσιμα και εξαργυρώσιμα, θέτει σε αμφισβήτηση κάθε παράδοση και κάθε άκριτα υιοθετημένη βεβαιότητα. Το κενό που αφήνει, συμπληρώνεται με τη δημιουργική αναζήτηση και αυτενέργεια μιας εκκολαπτόμενης προσωπικότητας, που διδάσκεται έτσι πως τη ζωή δεν την αντιγράφουμε, αλλά την αυτοσχεδιάζουμε ακόμη και στο ελάχιστο ψήγμα της.
    Ουσιαστικά δεν πρόκειται για κάποια καινούργια ιδέα (άνω τελεία) τα διδάγματα του Ντάνιελ καρπίζουν διότι δεν κηρύττονται εξ άμβωνος, αλλά υφαίνονται στον καμβά της καθημερινότητας ως ένας άμεσος, φυσικότερος τρόπος λειτουργίας των αισθήσεων και ως συμπεριφορικές επιλογές απελευθερωμένες από κάθε κομφορμισμό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο προάγονται από απλά λόγια -όπως θα ήταν αν διδάσκονταν από καθέδρας- σε ΄παραδείγματα΄, κι είναι σε αυτήν ακριβώς την προαγωγή που χρωστούν τη διαπλαστική τους ισχύ.(…)
    Ως ανθρωπότητα, έχουμε αναρριχηθεί στην υψηλότερη κορυφή της ιστορίας μας. Και είναι λόγω του ηθικού αναλφαβητισμού μας που η κορυφή αυτή, στα μάτια των πιο υποψιασμένων, φαντάζει λιγότερο ως Όλυμπος και περισσότερο ως κρημνός. Στο επείγον αίτημα αφύπνισης στρατολογούνται πολυάριθμες φωτισμένες φωνές, που ξαστοχούν όμως συχνά στο ύφος των επικλήσεών τους: επικαλούμενες τον ανθρωπισμό, περιγράφουν συνήθως την κόλαση της απουσίας του, γεγονός που προειδοποιεί μεν για τους κινδύνους, αποτυγχάνει όμως ως προς το καίριο ζητούμενο: την εναλλακτική πρόταση. Η Σμιθ, εντούτοις, μιλώντας για τον ανθρωπισμό, περιγράφει τον παράδεισο της καλλιέργειάς του, την καθημερινότητα του νάματος που τον μεστώνει.»
    Απόσπασμα από το Επίμετρο του Μιλτιάδη Αργυρόπουλου για το μυθιστόρημα «Φθινόπωρο» της Άλι Σμιθ. Κάπως μακρύ κείμενο αλλά εντός θέματος με τα παραπάνω.

  76. Η ηθική ως η τέχνη του ζην με τρόπο που προάγει το κοινό καλό. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια κόκκινη γραμμή, μια σταθερά καθορισμένη από εμάς τους ίδιους χρήσιμη στη συζήτηση, ένα κριτήριο για το τι επιτρέπεται και τι όχι ώστε να προσαρμόζουμε τις αποφάσεις και τις ενέργειές μας.

  77. Η ηθική, φίλε Omnia sunt communia, ναι, όχι όμως η ηθικολογία. Η Ηθική (με ήτα κεφαλαίο) είναι υπόθεση της Φιλοσοφίας, αλλά Ηθική και Φιλοσοφία δεν προκύπτουν εξ ουρανού, αλλά από τον «τρόπο του ζην». Έτσι βέβαια κινδυνεύουμε να περιπέσουμε σ’ ένα άλλο φιλοσοφικό ζήτημα ή σόφισμα τού τύπου, το διατυπώνω εδώ χυδαία φιλοσοφικά, «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;». Η χρήσιμη συζήτηση που προτείνεις έχει λοιπόν να κάνει στο πού ακριβώς θα σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο…

  78. Μεταξύ άλλων, και η λέξη «φιλοσοφία» έχει εξοστρακιστεί από την καθημερινότητα, φοβίζει τον κόσμο που τη θεωρεί κάτι με το οποίο ασχολούνται οι πολύ ειδικοί. Δεν ξέρω πού κολλάει η ηθικολογία. Η ηθική ασχολείται με την καθοδήγηση και την αξιολόγηση της ανθρώπινης διαγωγής (Λεξικό της Σύγχρονης Σκέψης, Alan Bullock - Stephen Trombley). Είναι ένα θέμα ατομικό και συνεπώς συλλογικό.

Το σχόλιό σας...

Η ηλεκτρονική σας διεύθυνση δεν δημοσιεύεται.