Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Διαβάζουμε εδώ και εκεί, να παραιτηθεί η Μενδώνη. Αφήνουμε τά αντι­μη­τσοτακικά δεξιά έντυπα («Δημοκρατία», «Εστία»…), αλλά και άκρως φιλοκυβερνητικά αυτό υπονοούν και πιέζουν…

Το Σάββατο η «Καθημερινή» στη στήλη «Θεωρείο». «H συνέντευξη τής κυρίας Μενδώνη, όπως μού ανέφερε αξιόπιστη πηγή μου, έγινε κατόπιν ‛‛εντολής Μαξίμου’’. Προφανώς κρίθηκε απαραίτητο, στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο και με τις καταγγελίες εναντίον τού Δημήτρη Λιγνάδη να πληθαίνουν, να κοπεί κάθε γέφυρα με τον τέως καλλιτεχνικό διευθυντή τού Εθνικού Θεάτρου, έστω και αν από υπερβάλλοντα ζήλο η Μενδώνη το έκανε με άγαρμπο τρόπο, δυσκολεύοντας τή διαχείριση τού θέματος».

Την Κυριακή στο «Βήμα» ο «Βηματοδότης. «Η κυρία Μενδώνη, κατά τις πληροφορίες μας, δεν έδρασε μόνη, ούτε αυτοβούλως. Είχε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, προσυνεννοηθεί με τον πρωθυπουργό για τις δηλώσεις της. Το κόστος για την κυβέρνηση έτεινε να να καταντήσει δυσβάστακτο. Οπότε εξηγείται γιατί το άδειασμα τού άλλοτε εκλεκτού τής κυβέρνησης υπήρξε τόσο μεγαλοπρεπές χωρίς ενδοιασμούς │ Συνέχεια…

Σαν σήμερα 21 Φεβρουαρίου 1848, εν όψει τού διεθνούς συνεδρίου τής «Κομμουνιστικής Λίγκας», δημοσιεύεται στο Λονδίνο το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Συγγραφείς του ο Καρλ Μαρξ και ο Φρήντριχ Ένγκελς

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο πρωτοεμφανίζεται στην Ελλάδα μόλις το 1908 μεταφρασμένο από τον πρωτοπόρο κοινωνιστή συγγραφέα Κώστα Χατζόπουλο, δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα «Ο Εργάτης» τού Βόλου και το 1913 πλήρες σε φυλλάδιο από το Σοσιαλιστικό Κέντρο τής Αθήνας υπό τον τίτλο «Κοινωνιστικό Μανιφέστο».

Γραμμένο σε απλό, κατανοητό και προτρεπτικό ύφος είναι, μαζί με την Αγία Γραφή, το Κοράνι και το Κόκκινο Βιβλιαράκι τού Μάο, από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία στον κόσμο, ασκώντας τεράστια επίδραση στους κατα­πιεσμένους και όχι μόνο όλου τού κόσμου, από τον 19ο αιώνα ώς τις μέρες μας.

Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο είναι ένα πρόταγμα και σχέδιο δράσης για την ανατροπή τού καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας, την κατάργηση τής ιδιοκτησίας │ Συνέχεια…

Οι ζημιές και οι βλάβες από τη «Μήδεια» σιγά - σιγά «αποκαθίστανται». Ώρα για μπίζνες! Ιδιωτικοποιήσεις, τηλεκπαίδευση και τηλεργασία παντός καιρού και τόπου, απευθείας αναθέσεις…

Αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μάς άφησε στύλους για τη ΔΕΗ (!), θα αναθέσουμε σε ιδιώτες τη ΔΕΔΔΗΕ. Αφού η τηλεκπαίδευση θα επεκταθεί, η κυρία Κεραμέως παρήγγειλε ήδη με απευθείας ανάθεση σε ιδιώτες σειρά βιντεο­μαθημάτων 528.000 ευρώ, σε πρώτη δόση.

Μετά τα μνημόνια, που και οι φιλόσοφοι τα είπαν «ευλογία» (Ράμφος και λοιποί), μετά τον κορονοϊό, την απόλυτη «ευλογία», τώρα η «Μήδεια»! Για τη Νέα Δημοκρατία φυσικά και πάντοτε «ευλογία» και ό,τι και όσους αυτή δια­χρονικά εκπροσωπεί… Κυβερνητικοί βουλευτές έχουν ήδη υποστηρίξει ότι τα μικρά νησιά και τα ορεινά χωριά, των Κυκλάδων λόγου χάρη, δεν χρειάζονται σχολεία… Δεν χρειάζονται νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια. Μπορούν να βολευτούν με την τηλεκπαίδευση!

Το είχαμε από πέρυσι επισημάνει, όταν πρωτοεφαρμόστηκε αυτή η νέα μορφή │ Συνέχεια…

Η συνέντευξη τής υπουργού Πολιτισμού κυρίας Λίνας Μενδώνη για το θέμα Λιγνάδη αποτελεί μνημείο στρεψοδικίας, υποκρισίας και απεγνω­σμένης συγκάλυψης ευθυνών άλλου.

Στρεψοδικίας, επειδή ούτε λίγο ούτε πολύ ως υπεύθυνους τής όλης ιστο­ρίας κατηγόρησε τόν τομεάρχη και την πρώην υπουργό Πολιτισμού τού ΣΥΡΙΖΑ. Για την Κονιόρδου μάλιστα είπε. «Γνώριζε και δέχθηκε να παίξει μαζί του Οιδίποδα; Αν ναι, οι ευθύνες είναι αλλού»!

Υποκρισίας, διότι χωρίς να «είναι καλή ηθοποιός» αποπειράθηκε να δώσει μια παράσταση απόσεισης τών ευθυνών της, η οποία εξελίσσεται σε πανωλεθρία της. Θα χρειαστεί τη φίλη της κυρία Παναγιωταρέα, που έχει εμπειρία ως «εκπρόσωπος τού τάφου τής Αμφίπολης», να τή βγάλει από τη δύσκολη θέση στην οποία πλέον βρίσκεται.

Και συγκάλυψης ευθυνών άλλου, επειδή είναι πλέον απροκάλυπτη η απεγνωσμένη προσπάθειά της, μάταια, να μην αναγκασθεί να καλέσει επί σκηνής τον «παραγωγό (το χέρι μας πήγε να γράψει άλλη, παρεμφερή λέξη…) τής παράστασης». Τον πρωθυπουργό της! │ Συνέχεια…

Πιάνουμε κουβέντα, κόβεται στη μέση. Πάμε να χτίσουμε έναν τοίχο, δε μας αφήνουν να τελειώσουμε. Και το τραγούδι μας κομμένο…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ*, Πέτρινος χρόνος, 1949

Σαν σήμερα 19 Φεβρουαρίου 1947 η κυβέρνηση Μαξίμου (του Δημητρίου Μαξίμου, οι συνειρμοί επιτρέπονται…), μετά από εισήγηση τού Γενικού Επιτελείου Στρατού, «ανοίγει» τή Μακρόνησο. «Αποφασίζεται ο περιορι­σμός τών αριστερών στρατευσίμων, διά να υπο­στούν αποτοξίνωσιν. Όλαι αι στρατιω­τικαί μονάδες δέον όπως εκκαθαρισθούν από αριστερίζοντας ή υπόπτους αριστερισμού»

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης τής Μακρονήσου αποτέλεσε τόπο εξορίας χιλιάδων στρατιωτών και πολιτών, που οι «Αρχές» έκριναν ότι έχρηζαν κοινωνικής, πολιτικής ή εθνικής αναμόρφωσης. Χρησίμευσε ως τόπος μαρτυρίου και ηθικής εξόντωσης τών «αντιφρονούντων» Αριστερών πολιτών και όχι μόνο, σε κλίμακα πρωτοφανή για την ιστορία τής Ελλάδας. Για την αποτελεσματικότερη «διαχείρισή» του │ Συνέχεια…

Το βάλαμε σε εισαγωγικά, γιατί στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για το εμβόλιο κατά τού κορονοϊού, αλλά για τον «κίνδυνο» που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και η περίφημη Ένωσή της από μια «εισβολή» εξ Ανατολών. Εισβολή επιστημονική, πολιτική και ανθρωπιστική (κομμουνιστική!)…

Γράφαμε προ είκοσι ημερών. «Ο Σπούτνικ εκτοξεύεται στη Δύση…». Για την πιθανότητα δηλαδή το ρωσικό εμβόλιο Sputnik-V (δεν ξέρουμε πως λένε οι Κινέζοι το δικό τους) να σώσει τήν κατάσταση, του μαζικού εμ­βολιασμού τών ευρωπαίων πολιτών, αφού η «Ένωσή» τους τά έκανε θάλασσα στις συναλλαγές της με τις πολυ­εθνικές φαρμακευτικές εταιρείες τού «ελεύθερου κόσμου».

Σήμερα διαβάζουμε στο Tvxs.gr πως οι «μεγάλες» ευρωπαϊκές χώρες φαίνεται να φλερτάρουν με τα μη δυτικά εμβόλια, κυρίως το ρωσικό Sputnik-V και το κινεζικό τής εταιρίας Sinopharm. Αυτό υποδηλώνει, αν μη τι άλλο, η κίνηση τού γερμανού υπουργού Οικονομικών Υποθέσεων Πήτερ Αλτμάιερ να συγχαρεί τούς ρώσους επιστήμονες που παρα­σκεύασαν τό Sputnik-V! Είναι άλλωστε γνωστό │ Συνέχεια…

Επιστολή στον Δήμαρχο Τρίπολης, τον Αντιπεριφερειάρχη και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αρκαδίας απευθύνουν τέσσερις συμπολίτες, με την οποία προτείνουν να δημιουργηθούν κατάλληλες προσβάσεις στον ιστορικό τόπο τών Τρικόρφων.

Στην επιστολή επισημαίνουν ότι οι εορτασμοί για τα «200 Χρόνια μετά την Επανάσταση» αποτελούν μοναδική ευκαιρία να αναδειχθεί ο σημαντικός αυτός ιστορικός τόπος και η συμβολή του στην Άλωση τής Τριπολιτσάς, που επηρέασε καθοριστικά την εδραίωση και συνέχιση τού μεγάλου απελευθερωτικού Αγώνα.

Προϋπόθεση για την ανάδειξη τού σπουδαίου αυτού τοποσήμου και γενικότερα τής ιστορικότητας τής Τρίπολης, πέραν τών άλλων που μπορεί και πρέπει να γίνουν, είναι η δημιουργία κατάλληλων προσβάσεων στον ιστορικό τόπο. Η επιστολή συνοδεύεται από αναλυτική πρόταση, που υποδεικνύει τις πιθανές διαδρομές πρόσβασης, συν­δυάζοντάς τες με τους ιστορικούς δρόμους που διανύουν τήν περιοχή.

Την επιστολή υπογράφουν οι Βέμμος Παναγιώτης, Φρέντζος Κωνσταντίνος, Χαλκιάς │ Συνέχεια…

Όταν ο Βορίδης χαρακτήριζε τις ιδέες τής Αριστεράς «ελαττωματικές», δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτή η αποκλίνουσα δημοκρατικά αντί­ληψή του θα τού επεστρέφετο (μπούμεραγκ, ελληνιστί αυτεπίστροφον)…

Μια, ετήσια έρευνα τού περιοδικού Economist κατατάσσει τήν Ελλάδα στις ελαττωματικές Δημοκρατίες (flawed Democracies). 13 από τις 21 χώρες τής Δυτικής Ευρώπης κατατάσσονται στις πλήρεις Δημοκρατίες, ενώ οι γειτονικές μας Τουρκία και Βόρεια Μακεδονία χαρακτηρίζονται, μεταξύ άλλων, ως υβριδικές Δημοκρατίες. Στην εν λόγω κατάταξη, λαμβάνονται υπ’ όψη οι εξής παρά­μετροι. Λειτουργία τής κυβέρνησης, συμμετοχή τών πολιτών, πολιτικές συμπεριφορές, πολιτικές ελευθερίες. Εκείνο που χειροτέρεψε τήν κατάταξη τής χώρα μας, ώστε αν ελαμβάνετο υπ’ όψη μόνο αυτή η παράμετρος, να κατατάσσεται στις υβριδικές Δημοκρατίες, είναι η κυβερνητική λειτουργία.

Σύμφωνα με τον Economist, πρό οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα βρισκόταν στην πρώτη κατηγορία, της πλήρους Δημοκρατίας. Από το 2010, οι συνέπειες τής κρίσης │ Συνέχεια…

Μπορεί τα προβλήματα από μια συνηθισμένη κακοκαιρία στην Αττική και σε όλη τη χώρα να είναι «πολλά και μεγάλα» και η Πολιτική Προ­στασία να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, παρά τον χρόνο που είχε για να προετοιμαστεί, όμως η κυβέρνηση και σ’ αυτή τη δύσκολη συγκυρία δίνει …τη μάχη της επικοινωνίας.

Την ώρα δε που σχεδόν η μισή Αττική μένει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς μέσα μαζικής μεταφοράς, στο Κολωνάκι εμφανίστηκε εκχιονιστικό μηχάνημα! Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τους «φίλους» δημοσιογρά­φους τών «Παραπολιτικών» παίρνουν τόν καφέ τους με take away…

ΤΡ.

Η «Μήδεια» έφερε πολύ χιόνι. Καμία αντίρρηση. Η Ελλάδα ανήκει στην εύκρατη ζώνη, έχει πέντε μήνες καλο­καίρι και δύο μήνες, το πολύ, βαρύ χειμώνα. Δεν έχει λόγο να έχει εξοπλισμό χώρας τού Αρκτικού Κύκλου. Καμία αντίρρηση και σ’ αυτό. Αλλά μια εθνική οδό, τη μοναδική που διασχίζει │ Συνέχεια…

Παρ’ ότι είμαστε στο κλαρί για κάτι τέτοια, το ομολογούμε, δεν το πήραμε χαμπάρι. Ας είναι καλά ο Παντελής Μπουκάλας, που σ’ ένα άρθρο του στην Kathimerini.gr («Οι εθνικοί γλωσσικοί μας μύθοι καλά κρατούν», αξίζει να τό διαβάσετε και για τους λόγους που υπονοεί ο τίτλος, βλ. εδώ…), το είδε και το επεσήμανε…

Αρκάς υφυπουργός τής «αρίστου» κυβερνήσεώς μας δήλωσε στην επέτειο τής γεννήσεως τού εθνικού ποιητή (9 Φεβρουαρίου). «Διονύσιος Σολωμός, ο άνθρωπος που …έντυσε με λέξεις τόν Εθνικό μας Ύμνο»! Ο Νικόλαος Μάντζαρος «έντυσε» με μουσική το εκτενές, επαναστατικό και ρομαντικό, ποίημα τού Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», με σκοπό να τραγουδιέται απ’ όλα τα στόματα τών επαναστατημένων Ελλήνων.

Ο ποιητής συνέθεσε τό ποίημα το 1823, σε ηλικία 25 χρονών και αφιέρωσε σαράντα ολόκληρες στροφές (160 στίχους!) εις την αλωθείσα «αθλίαν Τριπολιτσάν»… Τώρα, αν ο Σολωμός θα συμφωνούσε που κάναμε ένα ποίημά του εθνικό ύμνο* και τον ανακηρύξαμε εθνικό ποιητή, δεν είμαστε σίγουροι │ Συνέχεια…

Ενώ η πανδημία είναι πάλι σε έξαρξη και δοκιμάζονται πάλι οι αντοχές τού εθνικού συστήματος υγείας, το «μέλημά» τους είναι να κλείσουν αυτο­­κινητόδρομους και οδικές αρτηρίες σε μια συνηθισμένη χιονόπτωση, με μόνη διαταγή τού Χρυσοχοΐδη («Εγώ έκλεισα τήν Εθνική»…).

Κατά την άποψή μας, είναι και αυτό μια «άσκηση» εφαρμογής τών απαγορεύσεων που επιβάλει η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση τού κυρίου Μητσοτάκη.

Στην πραγματικότητα, όπως διαβάζουμε στο παρακάτω άρθρο τής Efsyn.gr, παρά τις διακηρύξεις τού πρωθυ­πουργού για φιλελεύθερη πολιτική, πρόκειται για μια παλαιοκομματική κυβέρνηση, ένα σχήμα με ακροδεξιές αντιλήψεις, μεθόδους καταστολής και χρήση αλόγιστης αστυνομικής βίας, θρησκοληψία και εθνικισμό, ένα κράμα σκοταδιστικού συντηρητισμού πασπαλισμένου με κόνιν «εκσυγχρονισμού». Δηλαδή ακατανόητα πράγματα…

Ποιά θεωρούνται όπλα τού φιλελευθερισμού, απ’ αυτούς που υποτίθεται τόν γνωρίζουν και θέλουν να τόν εφαρ­μόσουν; Η ελευθερία της αγοράς, το λιγότερο κράτος │ Συνέχεια…

Αν η ορθόδοξος Εκκλησία μας ήτο έξυπνη ή ερωτική, θα είχε μαράνει από καιρό, προτού τά περιλάβει ο κορονοϊός, τά άνθη τού καθολικού Αγίου Βαλεντίνου. Καθολικού, με όλες τις σημασίες τού επιθέτου…

Το είχε επιχειρήσει ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δεν το κατάφερε. Ίσως διότι τόν είχε συνεπάρει ο εθνικισμός τής Ορθοδοξίας, πού να εύρει χώρον καρδίας ο Έρως; Σε μια απεγνωσμένη απόπειρα να προσελκύσει στην Εκκλησία τούς νέους και τας νέας μας, είχε προτείνει να γιορτάζουν ως ερωτευμένοι τόν έρωτά τους μια μέρα πριν, στις 13 Φεβρουαρίου! Στη μνήμη τού Αγίου Ακύλα και ερωτευμένου διά βίου, μετά τής αγαπημένης του Πρισκίλας, εκ Κορίνθου μάλιστα καταγομένων. Και συζύγων, στοιχείο που δεν θα εξέθετε τήν Εκκλησία με το φλέγον δογματικό ζήτημα, των προγαμιαίων σεξουαλικών σχέσεων.

Υπάρχει βέβαια μια λεπτομέρεια, που πιθανόν να προξενούσε αναστάτωση στις ψυχές τών ιεραρχών μας. Ο Ακύλας εχειροτονήθη επίσκοπος και εκοιμήθη (με την εκκλησιαστική έννοια) μετά τής συζύγου του Πρισίλας. Κατ’ άλλους, μαρτυρήσας ευτυχής στην αγκάλη της, στους διωγμούς τού αυτοκράτορος │ Συνέχεια…

Έτσι ή αλλιώς όλες οι ειδήσεις έχουν να κάνουν με τον κορονοϊό. Ας το διασκεδάσουμε…

Εμείς βέβαια το είχαμε επισημάνει από πέρυσι, αφ’ ότου ενέσκηψε για τα καλά και στη χώρα μας ο κορονοϊός, αλλά προχτές τό έκαναν θέμα και οι New York Times (διαβάζουμε στην Kathimerini.gr). «Αυτό που λες δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η βιβλιοθήκη πίσω σου»! Το πράγμα φαίνεται, προϊούσης τής πανδημίας, έχει πάρει διαστάσεις, διεθνώς.

Κλεισμένοι μέσα, επώνυμοι «ειδικοί» και μη, που καλούνται με το σκάιπ ή τη φορητή τηλεοπτική κάμερα να μάς μιλήσουν για τον κορονοϊό ή ό,τι άλλο, διαλέγουν σχεδόν πάντοτε ένα συγκεκριμένο σημείο τού σπιτιού τους να εμφανιστούν στις οθόνες μας. Μπροστά στην πλούσια βιβλιοθήκη τους! Θα πείτε και πού να σταθούν; Μπροστά στον νεροχύτη; Ή στην τουαλέτα, με φόντο τα σχετικά; Αν και εδώ που τα λέμε, ορισμένοι, πολλά απ’ αυτά που λένε είναι… (βάλτε εσείς τη λέξη που λείπει).

Πολιτικοί, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, διανοούμενοι, «περσόνες» και «διάσημοι» Συνέχεια…

Σαν σήμερα, 12 Φεβρουαρίου τού 1945, οι εκπρόσωποι τού ΕΑΜ, με την έγκριση τού Κομμουνιστικού Κόμματος, συνυπογράφουν στη Βάρκιζα τήν ομώνυμη «ιστορική» συμφωνία. Το περίμεναν, δεν το περίμεναν, η πρωτεύουσα και η Ελλάδα παραδίδονται ολοκληρωτικά στον Τσώρτσιλ και στον «ελεύθερο κόσμο».

Η συμφωνία τής Βάρκιζας υπήρξε ο επίλογος τής μάχης τής Αθήνας (που κράτησε τριάντα τρεις μέρες, Δεκεμβριανά τού ’44). Ταυτόχρονα, ήταν το προοίμιο τού εμφυλίου πολέμου (που κράτησε τρία χρόνια, 1946 - 49), αφού κανένας όρος της δεν τηρήθηκε, εκτός απ’ αυτόν που περιγράφει η φωτογραφία…

ΤΡ.

Ο καθηγητής Βερέμης, ως ακαδημαϊκός, θα γνωρίζει ασφαλώς την ιστορία τού ισπανού καθηγητή Μιγέλ ντε Ουναμούνο.

Τον Ουναμούνο «τρόμαζε» η δημοκρατία με τις «υπερβολές» της. Ώσπου ένιωσε στο ίδιο του τό πετσί τον τρόμο και και την υπερβολή τού φασι­στικού καθεστώτος. Και στον λόγο του επί τη ενάρξει τού ακαδημαϊκού έτους 1936 στο Πανεπιστήμιο τής Σαλαμάνκας (όπου κατείχε τήν έδρα τών Ελληνικών), εκφράζει τήν πίστη του στην ελευθερία. Παύεται, τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό και σε λίγο πεθαίνει. Δεν ευχόμαστε βέβαια στον καθηγητή Βερέμη να έχει την ίδια τύχη, αλλά αναρωτιόμαστε αν πράγματι κατανόησε τήν ιστορία τού Ουναμούνο.

Δεν ξέρουμε αν το άρθρο τής Efsyn.gr, με τίτλο «Από την καταστολή στον εκφασισμό», είναι απάντηση σ’ ένα άρθρο τού καθηγητή Βερέμη στο Liberal.gr με τίτλο «Βάστα, κυρία υπουργέ, να μην μπει στην κατά­ψυξη αυτό το νομοσχέδιο» (δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτα παραπάνω πέραν τού τίτλου), αλλά θα μπορούσε να είναι. Εμείς έτσι το είδαμε και το αναδημοσιεύουμε προσυπογράφοντάς το… │ Συνέχεια…

Επειδή τα «200 Χρόνια μετά την Επανάσταση», έτσι και αλλιώς (με την Γιάννα και τον κορονοϊό…), δεν πρόκειται να μάς προσφέρουν κάτι ουσιαστικό για το ’21, οι επέτειοι που σχετίζονται μ’ εκείνη την ιστορική χρονολογία είναι ευκαιρίες να προ­σεγγίσουμε με πιο παραγωγικό τρόπο πρόσωπα και καταστάσεις που έπαιξαν διακριτό ρόλο σε μια σημαντικότατη για τον τόπο μας ιστορική περίοδο.

Σαν σήμερα, 11 Φεβρουαρίου τού 1776, γεννιέται στην ενετοκρατούμενη Κέρκυρα ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης τής επαναστατημένης Ελλάδας, μεταξύ τού 1828 και τού 1831. Αμφιλεγόμενες κρίσεις για την πολιτική του και το εθνικό άγος τής στυγερής δολοφονίας του δεν έχουν επιτρέψει έως σήμερα μια εις βάθος και ψύχραιμη προσέγγιση τής προσωπικότητάς του. Δεν φιλοδοξούμε να τό κατορθώ­σουμε εδώ, αλλά να προκαλέσουμε τουλάχιστον το ενδιαφέρον…

Η εκπαίδευση και η εμπειρία τού Ιωάννη Καποδίστρια είναι χαρακτηριστικά στοιχεία τής προσωπικότητάς του. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο τής Πάδοβας, το οποίο λειτουργούσε │ Συνέχεια…

Μαζική ήταν η συμμετοχή φοιτητών, μαθητών, εκπαιδευτικών και συλ­λόγων γονέων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στο κέντρο τής Αθήνας κατά τού νομοσχεδίου Κεραμέως και Χρυσοχοΐδη, το οποίο τίθεται προς ψήφιση στην Ολομέλεια της Βουλής. Ανάλογες κινητοποιήσεις πραγμα­τοποιήθηκαν στη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Αυτό ασφαλώς δεν άρεσε στην αστυνομία τού κυρίου Χρυσοχοΐδη, η οποία από το πρωί είχε λάβει «εντολή» με τουίτερ τού Πορτοσάλτε να προλάβει τό συλλαλητήριο! Γι’ αυτό, απρόκλητα έκανε χρήση χημικών κατά των διαδηλωτών, γύρω στις 14.30΄, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη και απώθησε τούς φοιτητές από το σημείο. Νέα επεισόδια σημειώθηκαν στις 15.30΄, επί της οδού Πανεπιστημίου στα Προπύλαια, με την ΕΛ.ΑΣ να κάνει εκ νέου χρήση χημικών και 52 προσαγωγές.

Επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας σημειώθηκαν και στη Θεσσαλονίκη. Η ένταση σημειώθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους, όταν μερίδα διαδηλωτών επιχείρησε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό. Έγιναν μάχες σώμα με σώμα και χρήση χημικών. │ Συνέχεια…

Σαν σήμερα, 10 Φεβρουαρίου τού 1975, πέθανε ο ποιητής Νίκος Καββαδίας. Είχε γεννηθεί το 1910 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη τής Μαντζουρίας.

Η οικογένειά του είχε πληγεί από την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο ίδιος όμως υιο­θέτησε τις σοσιαλιστικές ιδέες, καθώς η επανάσταση πρόσφερε μια ελπίδα και ένα όραμα στους φτωχούς και καταπιεσμένους ανθρώπους τής γης. Σ’ αυτό το όραμα έμεινε πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του.

Από τους κριτικούς λογοτεχνίας και τους αναγνώστες του θεωρείται ποιητής τής θάλασσας και των περιπλανήσεων. Το όνομά του έχει τυλιχτεί σ’ ένα σύννεφο φη­μών και ανεκδότων, που τον θέλουν άτομο ιδιόρρυθμο, άρα και γοητευτικό, κάποιοι από τους μελετητές τόν έχουν κατατάξει στους «καταραμένους ποιητές», με αφορμή τις επιρροές που έχει δεχτεί από τον Μπωντλαίρ και την αντιηρωική ιδιοσυγκρασία του, αγνοώντας τήν πολιτική διάσταση τής ζωής και του έργου του.

Κατά τη διάρκεια τής Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ με σημαντική δραστηριότητα │ Συνέχεια…

Γιατί τέτοια εμμονή για την εγκατάσταση αστυνομικών δυνάμεων στα πανεπιστήμια; Γιατί επιμένει η κυβέρνηση; Πρόκειται για κάποια ιδεο­λογική αγκύλωση; Για ένα καπρίτσιο τών ακροδεξιών νεοδημοκρα­τικών πυρήνων; Για μια αναπόληση της χουντικής περιόδου;

Τα πανεπιστήμια συνιστούν μια νησίδα ελεύθερης συζήτησης, πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης, τέτοιας που δεν μπορούμε να συναντή­σουμε εύκολα στους εργασιακούς χώρους, στον στρατό ή όπου αλλού. Αυτό κατά τους κυβερνώντες δεν πρέπει να συνεχιστεί. Και δεν πρέπει γιατί βρισκόμαστε σε μια νέα φάση τού συ­στήματος, στην οποία η προσπάθεια να περιοριστεί η αστική δημοκρατία είναι συνεχόμενη και με συγκεκριμένο στόχο και αιτίες. Τα πανεπιστήμια δεν μπορούν να μείνουν έξω από την επιβολή τού κράτους έκτακτης ανάγκης.

Το γεγονός ότι οι φοιτητικές πολιτικές παρατάξεις με ριζοσπαστικό προσανατολισμό έχουν μία διακριτή δύναμη, μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν οι αντίστοιχες πολιτικές δυνάμεις στην κοινωνία, είναι κάτι μη ανεκτό από τους κρατούντες. Η δράση αυτών τών δυνάμεων γεννά νέες ριζοσπαστικές συνειδήσεις │ Συνέχεια…

ΦΙΛΟΣ: Σώπα, γιατί μαζώνεται ο λαός…

ΠΟΙΗΤΗΣ: Δεν με μέλει, ας μαζωχθεί. Μάλιστα ας μαζωχθεί ο λαός τής Ελλάδας όλης, για να τόν ακούσει ο σοφολογιώτατος πώς ομιλεί. Ας μα­ζωχθεί, για να τού φωνάξω όσο δύναμαι δυνατότερα, πόσο είναι αδικη­μένος εις το σκήπτρο τής γλώσσας, το οποίον τού έδωκε η φύση…

ΣΟΦΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ: Αλλά, κύριε…

ΠΟΙΗΤΗΣ: Αλλά, κύριε… Οι ανδρείοι θέλει τό μεταχειρισθούν εις την πλά­τη σας, καθώς ο Οδυσσέας εμεταχειρίσθηκε τό δικό του εις την πλάτη τού Θερσίτη.

ΣΟΦΟΛΟΓΙΩΤΑΤΟΣ: Αλλά, κύριε…

ΠΟΙΗΤΗΣ: Αλλά, κύριε, δεν ηξέρεις τί συλλογίζεσαι. Να αλλάξεις τή γλώσσα τού λαού! Σύρε, λοιπόν, τριγύρισε τήν Ελλάδα, σύρε να εύρεις την κόρη και πες της με τί λόγια πρέπει να λέγει ότι η ευ­μορφότερη ευμορφιά τού κορμιού της είναι η ‛‛τιμή’’. Άμε να εύρεις τούς πολεμάρχους, ψηλάφησέ τους τες λαβω­ματιές και πες τους ότι πρέπει να τες λένε ‛‛τραύματα’’… │ Συνέχεια…