Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει
ο πόλεμος είναι να ηττηθείς
 
 

Σαν σήμερα 29 Αυγούστου 1949 λήγει (τυπικά…) ο εμφύλιος πόλεμος. Στη φωτογραφία, μια μητέρα στις υπώρειες τού Γράμμου με τα παιδιά και το γαϊδουράκι της, προσπαθεί να τά προφυλάξει από τις ναπάλμ…

Ακόμα και τα παιδιά τής Γ΄ Γυμνασίου έχουν ακούσει για τον εμφύλιο. Το βιβλίο τους τής Ιστορίας (δεν ξέρουμε αν τό διδάσκονται ακόμα…), παραθέτει εντός πλαισίου την κεντρική ιδέα. «Κάθε εμφύλιος πόλεμος αντιπροσωπεύει τελικά μια μορφή κοινωνικής επανάστασης». Οι «αφορμές» έχουν δευτερεύουσα σημασία.

Το αν εν τέλει τα ελληνόπουλα μαθαίνουν και αύριο ως ενεργοί πολίτες θα ξέρουν κάτι για τον εμφύλιο, δεν εξαρτάται τόσο από τους δασκάλους που είχαν στο σχολείο, αλλά από τους «δασκάλους» τής κοινωνίας τους…

Ο εμφύλιος πόλεμος τού 1946 - 1949 δεν ήταν απλά μια «αφελής» ένοπλη σύρραξη. Ήταν μια πολιτικοκοινωνική σύγκρουση, η οποία διεξήχθη μέσα στα πλαίσια μιας διεθνούς «σύρραξη», τού ψυχρού πολέμου. Ως πολιτικός πόλεμος, διήρκεσε τουλάχιστον δεκαπλάσιο χρόνο από την ένοπλη σύγκρουση │ Συνέχεια…

Ο Λεωνίδας Κύρκος, που πέθανε σαν σήμερα 28 Αυγούστου τού 2011, τα τελευταία χρόνια τής ζωής του άφησε μια πικρή γεύση σε πολλούς αριστερούς. Ορισμένες «ατυχείς» δηλώσεις του έγιναν σημαία τής δεξιάς προπαγάνδας («ευτυχώς που δεν κερδίσαμε»…)…

Κανένας όμως αριστερός δεν είναι εύκολο να ξεχάσει ποιός (προ)υπήρξε ο Λεωνίδας Κύρκος. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές τής ΕΠΟΝ και από το 1943 ως μέλος τού ΚΚΕ. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά λόγω τών πολιτικών του φρονημάτων και τών διώξεων που υπέστη δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του. Στη διάρκεια τού εμφυλίου πολέμου συνελήφθη κατ’ επανάληψη, το 1949 καταδικάζεται σε θάνατο από το Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών, συγκατηγορούμενος με τον Μανώλη Γλέζο στο Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Αθηνών το 1952 ξανακαταδικάζεται. Αποφυλακίστηκε το 1953.

Από το 1953 υπήρξε συντάκτης, εν συνεχεία διευθυντής (1959 - 1962) και εκδότης τής Αυγής Συνέχεια…

Κι αυτή την ταινία την «προβάλαμε» τον Μάρτη, αλλά μ’ αυτά που ξανα­ζούμε με τον «αποκορωμένο» (κάποτε το λέγαμε για άλλο κακό, αλλά φραστικά και όχι μόνο τού ταιριάζει), μάς έρχεται ξανά στο νου η μετα­φυσική και παράλληλα υπαρξιακή ιστορία τού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1957).

Ένας ιππότης σε μια αφανισμένη από την πανούκλα χώρα συναντά τον θάνατο και τού προτείνει μια παρτίδα σκάκι προκειμένου να βρει απάντηση στα μεταφυσικά ερωτήματα που τον βασανίζουν…

Μπορεί μέσα απ’ αυτό το ιστολόγιο να αντιμετωπίζουμε τον κορονοϊό άλλοτε σοβαρά, άλλοτε «επιχαίροντες» που «πλήττεται ο καπιταλιστικός κόσμος» (δυστυχώς πλέον και ο «τρίτος») και άλλοτε με μαύρο χιούμορ. Αλλά, παρ’ ότι η ταινία τού Μπέργκμαν δεν μιλούσε ακριβώς γι’ αυτό, ποιός δεν φοβάται τόν μαυροντυμένο παίχτη; Από τύχη ή ειρωνεία ο συμπαίκτης του Μαξ Φον Σύντωφ έχασε τόν Μάρτη τού κορονοϊού την παρτίδα… │ Συνέχεια…

Οι τελευταίοι μήνες έριξαν φως στη συνεχή ρατσιστική αδικία που βιώνουν οι αφροαμερικανικές κοινότητές μας. Πολίτες σε όλη τη χώρα χρησιμοποίησαν τη φωνή τους και διάφορες διαδικτυακές πλατφόρμες για να καταγγείλουν την αδικία.

Τις τελευταίες ημέρες στην πόλη μας το Ουισκόνσιν είδαμε το τρομακτικό βίντεο από τη δολοφονία τού Τζέικομπ Μπλέικ, τον οποίο πυροβόλησε αστυνομικός επτά φορές στην πλάτη καθώς και τους πυροβολισμούς εναντίον διαδηλωτών. Παρά το μαζικό αίτημα για αλλαγή, δεν υπήρξε καμία κίνηση, το ενδιαφέρον μας λοιπόν δεν μπορεί να εστιάζεται στο μπάσκετ.

Όταν βγαίνουμε στον αγωνιστικό χώρο και εκπροσωπούμε το Μιλγουόκι και το Ουισκόνσιν, όλοι αναμένουν να παίξουμε στο υψηλότερο επίπεδο, να καταβάλουμε τη μεγαλύτερη δυνατή προσπάθεια και να αποδώσουμε ευθύνες ο ένας στον άλλο. Καθώς τηρούμε αυτό το επίπεδο, απαιτούμε το ίδιο και από τους βουλευτές μας και τα όργανα επιβολής τού νόμου. │ Συνέχεια…

Να (μη) γίνει ΠΑΣΟΚ! Την συμμεριζόμαστε. Δεν είναι εύκολο σήμερα σ’ ένα αριστερό κόμμα να παραμείνει «γνήσια» αριστερό, εκτός αν πιάσει γωνία (της κοινωνίας)…

Η συμφωνία ΑΟΖ Ελλάδας - Αιγύπτου, μια «ένθεη» δήλωση τού Αλέξη Τσίπρα το Δεκαπενταύγουστο, σήμερα πάλι η ψήφιση τής προειρημένης συμφωνίας (στην οποία θα ψηφίσουμε «παρών», αλλά ζητάμε να είναι ονομαστική…) και βεβαίως το αναμενόμενο συνέδριο τού κόμματος έχουν προκαλέσει έναν «εσωτερικό» εκνευρισμό, από …πενήντα τρεις έως εκατό βαθμούς. Στην πραγματικότητα πρό­κειται (εξαντλώντας κάθε όριο τής αριστερής φρασεολογίας) για έναν αντικειμενικό …υποκειμενισμό.

Οι αριστεροί συχνά συγχέουμε το κοινωνικό πρόταγμα με τον βολονταρισμό. Αν θέλουμε ή πούμε εκείνο ή το άλλο, θα γίνει. Οι μεν, κατά τας γραφάς (τις οποίες ωστόσο δεν πρέπει να διαγράψουμε), θέλουμε ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει αριστερός. Οι δε «προοδευτικώς συμμαχούντες» να «ανοιχτεί» στην κοινωνία. Το πρόταγμα έχει αξία αν είναι ισχυρό, το ίδιο και οι φορείς του. Από την άλλη, η κοινωνία άραγε τί θέλει; Συνέχεια…

Τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν. Αυτονόητο. Υπό την προϋπόθεση ότι θα ικανοποιηθεί ένα δεύτερο αυτονόητο. Η προστασία τής υγείας τών εκπαι­δευομένων, των εκπαιδευτικών και κάθε εμπλεκομένου. Με τάξεις τών 25 μαθητών, το υγειονομικό πρωτόκολλο θα τηρείται όσο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς…

Η έναρξη τής σχολικής χρονιάς δεν είναι αυτοσκοπός. Ούτε προς Θεού επιτρέπεται να αποφασιστεί «για να κινηθεί η οικονομία», όπως λένε με αγοραίο κυνισμό ημεδαποί και αλλοδαποί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες, που για τα δικά τους παιδιά έχουν πιθανόν εξασφαλίσει την άνεση ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων.

Στα θρανία πάντως οφείλουμε να επιστρέψουμε και όλοι όσοι νιώθουμε ή δηλώνουμε από ετών «ξεσκολισμένοι», «διδάχοι» πια. Πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, γονείς, οι δημοσιολογούντες, οι πυροβολητές τών κοινωνικών δικτύων. Ιδιαίτερα όσοι ασκούν την εξουσία οφείλουν να παρακολουθήσουν ορισμένα υποχρεωτικά μαθήματα.

Το πρώτο αποσκοπεί στο να τούς πείσει, επιτέλους, ότι οφείλουν να υποτάσσουν │ Συνέχεια…

Η κυρία Κεραμέως μίλησε για «μέσο όρο». Δεν θα μετράμε τα παιδιά στις τάξεις, αλλά θα κάνουμε πρόσθεση και διαίρεση. Αυτό είναι μέρος τού σχεδίου (ή τής «σχεδίας» στην τρικυμία) τής υπουργού Παιδείας.

Θα μετράμε λοιπόν μαθητές και μαθήτριες, αλλά δεν θα λέμε ότι είναι 25, θα υποκρινόμαστε ότι ο μέσος όρος είναι 17, γιατί θα λαμβάνουμε υπ’ όψιν ..ακριτικές περιοχές και νησιά και έτσι θα βγάζουμε συμπέρασμα για τα αστικά κέντρα!

Στα σχολεία τών αστικών κέντρων τα παιδιά θα στοιβάζονται στις μικρές αίθουσες, όταν και οι επιστήμονές τους λένε πως δεν αρκεί η χρήση μάσκας, αλλά απαιτούνται αποστάσεις. Και γιατί θα τα βγάζουμε 25; Μα γιατί τον Ιούνιο η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάργησε τη ρύθμιση τής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να είναι μέχρι 22 παιδιά ανά τάξη στα Δημοτικά, αυξάνοντάς τα στα 25. │ Συνέχεια…

Η ιστορία τής σχέσης μαρξιστών και Νίτσε, που πέθανε σαν σήμερα 25 Αυγούστου τού 1900, είναι πλούσια σε παράδοξα. Οι μαρξιστές ανέκαθεν γοητεύονταν από την εξαιρετική ισχύ τής προδρομικής κριτικής τού «αντιπάλου» Νίτσε κατά τού κόσμου που αντιμάχονταν.

Ο Νίτσε γνωρίζει ισχυρή διάδοση στους κύκλους τής ανατρεπτικής σκέψης κατά την επαναστατική περίοδο που ακολουθεί το 1917. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Λένιν και ο Γκράμσι τόν «διαβάζουν». Πρόκειται ίσως για «ανάγνωση» που κατατάσσει τή «θέληση τής δύναμης» στην πλευρά τής εξέγερσης. To Σοβιέτ τού Μονάχου το 1919, κατά τον Χομπσμπάουμ, υπήρξε «εστία» αυτής τής διφορούμενης ανάγνωσης.

Mετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γκεόργκι Λούκατς, υιοθετώντας την «ιδιοποίηση» τής νιτσεϊκής φιλοσοφίας από τον ναζισμό, υποστηρίζει για πρώτη φορά και με εξαιρετική βιαιότητα τη θέση περί «πρωτοφασισμού» τού Νίτσε… │ Συνέχεια…

Τον «Γατόπαρδο» παραγωγής τής «Πρόταγκον Τζη Αρ» τόν προβάλαμε τον Μάρτη, σήμερα βλέπουμε «επαναλήψεις» στο διαδίκτυο. Ξαναπρο­­βάλλουμε τη γνήσια κόπια, αν και λένε πως άλλαξαν πολλά από τότε…

Θα πρέπει να οπλιστούμε με μεγάλη υπομονή, αν είναι να μάς κλείσουν ξανά για δυο - τρεις μήνες στο σπίτι. Και να μη βγούμε στο δρόμο αλλό­φρονες, αψηφώντας τον «αποκορωμένο». Έχοντας πετάξει την τηλεόραση από το παράθυρο και το κομπιούτερ στο πάτωμα…

Νά χθες βράδυ, βάλαμε στο παλιό βίντεο να δούμε τον «Γατόπαρδο», με τον αξέχαστο Μπαρτ Λάνκαστερ, σε σκη­νοθεσία Λουκίνο Βισκόντι. Σ’ ένα διάλειμμα, ρίχνουμε μια ματιά στο κομπιούτερ. Να πέσουμε σε μια καλή είδηση στο δια­δίχτυο, μέρες που είναι. Αλλά πού τύχη; Και τί απροσδόκητος συνειρμός! Στο «Πρότραγκον» σάιτ πέφτουμε πάνω σ’ έναν κινηματογραφικό τίτλο. «Το τσιτάχ και το ζαρκαδάκι». Καλά το ζαρκαδάκι, φέρνει κάτι από γατό­παρδο, αλλά τσιτάχ, τσιτάχ… │ Συνέχεια…

Σαν σήμερα 23 Αυγούστου τού 1942 αρχίζει η πολιορκία και η μάχη τού Στάλινγκραντ. Κράτησε πάνω από έξι μήνες, ώς τις 2 Φεβρουαρίου τού 1943, με νίκη τών σοβιετικών επί τών γερμανικών στρατευμάτων. Και την αντίστροφη μέτρηση τής πτώσης τού ναζιστικού καθεστώτος…

Αυτή την ημέρα οι ευρωπαίοι πολιτικοί επίγονοι τών τότε «συμμάχων» θα έπρεπε να τήν τιμούν ως απαρχή τής σωτηρίας τών υποτιθέμενων δημοκρατιών τους, για τις οποίες είναι υπερήφανοι. Πώς νομίζετε ότι την «τιμούν», με ψήφισμα τού Ευρωκοινοβουλίου τους; Ως «Ευρωπαϊκή ημέρα υπέρ τής μνήμης τών θυμάτων τού σταλινισμού και τού ναζισμού»! Προσέχτε, πρώτα τού σταλινισμού… Και με ποιά πρόφαση, ως προς την επιλογή τής ημέρας; Επειδή λέει 23 Αυγούστου ήταν (η ημέρα τού 1939) που υπεγράφη το (αμφιλεγόμενο) γερμανοσοβιετικό σύμφωνο μη επίθεσης!

Δεν έχουμε κανέναν λόγο να μην κρίνουμε το σοβιετικό ή σταλινικό καθεστώς και το έχουμε κάνει. Σ’ εμάς μάλιστα που πιστέψαμε σ’ ένα σοσιαλιστικό όνειρο και πείραμα │ Συνέχεια…

Τον κύριο Ηλία Μόσιαλο φυσικά τον παρακολουθούμε. Από την αρχή τής πανδημίας και μπορούμε να πούμε ότι σε πολλά συμφωνούμε μαζί του. Τού συγχωρούμε βέβαια έναν πρώιμο ενθουσιασμό, αλλά ποιόν δεν συνεπήρε το εαρινό success story…

Χθες Παρασκευή ο κύριος Μόσιαλος ανάρτησε στο Facebook μια ιστορία που τού διηγήθηκαν. Δεν έχει σημασία αν είναι πραγματική (η αφορμή τής ανάρτησης και η ίδια η ιστορία), όπως και να έχει είναι «θεμιτή», καθ’ ότι είναι επικαίρως «παιδαγωγική». Την ανάρτηση τού κυρίου Μόσιαλου αναπαρήγαγαν τα διαδικτυακά μέσα, εστιάζοντας στην «ατομική ευθύνη» τών πολιτών, που κυβερνώντες και ειδικοί (επιστήμονες) υποστηρίζουν πως είναι το μόνο «όπλο» που μάς έχει πλέον απομείνει στον πόλεμο κατά τού κορονοϊού.

Ένας συμπολίτης μας λοιπόν χθες, Παρασκευή επαναλαμβάνουμε, περιμένει να μπει στην τράπεζα. Αλίμονο, δεν φορά μάσκα και «δανείζεται» τη μάσκα ενός μόλις εξερχομένου από το υποκατάστημα. Δεν υπάρχει αμφι­βολία πως ο εν λόγω συμπολίτης μας διέπραξε αφ’ ενός πιθανή αυτοχειρία │ Συνέχεια…

Για τις Σταυροφορίες τής Δύσης! Τις παλαιότερες και τις νεώτερες …

Δεν ξέρουμε αν ο κορονοϊός είναι «συνωμοσία» τής Ανατολής (Κίνα), απ’ όπου εκπορεύονται όλα τα κακά (και δη κομμουνιστικά…), για να υπονομεύσει τη δυτική καπιταλιστική οικονομία (η δική μας πάντως πάει …κατά Μητσοτάκη!), σίγουρα όμως απειλούνται πολλά άλλα από τον αστικό και περιφρουρούμενο δυτικό τρόπο ζωής και συμπεριφοράς. Τον χαρούμενο και χαριεντιζόμενο…

Βλέποντας προχθές τον Μακρόν και τη Μέρκελ να «χαιρετιούνται» υποκλινόμενοι αλλήλοις σαν να πρόκειται για ηγέτες ασιατικών κρατών (δεν έχουμε τίποτα με τους ανθρώπους, αντίθετα τούς θεωρούμε πιο ευγενείς και ειλικρινείς…) και ενθυμούμενοι τούς θερμούς εναγκαλισμούς και τα φιλιά (τού Γιούνγκερς…) στις συνόδους κορυφής, τούς λυπηθήκαμε. Ούτε καν τον φαιδρό χαιρετισμό διά τών αγκώνων δεν επεχείρησαν, που στο κάτω - κάτω έχει μια ευρωπαϊκή (ρωμαϊκή…) εσάνς. │ Συνέχεια…

Ήταν πρωί τ’ Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή (σαν σήμερα 22 Αυγούστου τού 1922) /… / σκότωσαν οι δικοί μας το γελαστό παιδί…

Το γελαστό παιδί τού Μίκη Θεοδωράκη, σε στίχους τού ιρλανδού ποιητή Μπρένταν Μπίαν, δεν ήταν ελληνόπουλο. Και δεν το σκότωσαν οι εχθροί του, αλλά οι δικοί του (οι «εχθροί» είναι προσαρμογή στην ελληνική πραγματικότητα).

Είναι ο Μάικλ Κόλινς, πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης τού Ιρλανδικού Δημο­κρατικού Στρατού - IRA, ο φλογερός επαναστάτης και πρωτεργάτης τού αγώνα τής ιρλανδικής ανεξαρτησίας.

Όταν όλοι σχεδόν οι ηγέτες τού ιρλανδικού αγώνα είχαν συλληφθεί, μετά την Εξέγερση τού Πάσχα το 1916, ανάμεσά τους και το ηγετικό στέλεχος Έιμαν ντε Βαλέρα, ο Κόλινς, που διέφυγε τότε τη σύλληψη, κράτησε ζωντανή τη φλόγα τής ανεξαρτησίας, οργάνωσε την απελευθέρωση τού ντε Βαλέρα και συνέχισε ανιδιοτελώς τον αγώνα. │ Συνέχεια…

Θυμάσαι εκείνο το «μαξιλάρι» τών 37 δισ. που μάς άφησε (αφελώς…) ο ΣΥΡΙΖΑ, που βάλαμε τόν Πέτσα να πει πως το είχαμε εμείς «ραμμένο» από το 2013 και το 2014 (ΤΡ.)…

Κάθε μαξιλάρι έχει δύο πιθανές χρήσεις για τον άνθρωπο. Η μία είναι αυτή τού προσκέφαλου για έναν καλό ύπνο. Η άλλη τής απορρόφησης τών κραδασμών και της μείωσης τών πιθανοτήτων να προκληθούν σοβαροί τραυματισμοί σε περίπτωση πρόσκρουσης σε μια σκληρή επιφάνεια.

Με το περίφημο «μαξιλάρι ασφαλείας», τα ταμειακά διαθέσιμα τού δημοσίου ύψους 34,5 δισ. ευρώ σήμερα, η κυβέρνηση κατάφερε να κάνει κάκιστα και τις δύο συνήθεις χρήσεις. Αφ’ ενός εδώ και αρκετούς μήνες «κοίμιζε» την κοινή γνώμη λέγοντας ότι το «μαξιλάρι» είναι αχρείαστο, γιατί έχει την κατάσταση υπό τον πλήρη έλεγχό της και με τους πόρους τού προϋπολογισμού και τα ευρωπαϊκά κονδύλια θα κατάφερνε να προσφέρει τη στήριξη που είχε ανάγκη η οικονομία στην πρωτοφανή συνθήκη που προκάλεσε η πανδημία. │ Συνέχεια…

Η κυρία Κεραμέως το ξεκαθάρισε. Η προμήθεια (τής υποχρεωτικής) μάσκας στα σχολεία θα βαρύνει …τον Μίμη και την Άννα (και τους εκπαιδευτικούς). Και το κόμμα της «καλεί» (άλλο και τούτο!) όλα τα άλλα κόμματα να πάρουν καθαρή θέση υπέρ τής χρήσης μάσκας…

Η υπουργός τής Παιδείας μας έχει βάλει ένα νέο προσωπικό, κυβερνη­τικό και βεβαίως κομματικό στοίχημα, να ανοίξουν τα σχολεία πάση θυσία στις 7 Σεπτεμβρίου, ελπίζοντας να τό «κερδίσει» όπως τον Ιούνιο.

Στο διαδίκτυο, όμως, στο οποίο απ’ ό,τι φαίνεται θα γραφεί το νέο «έπος», αναπτύσσεται ένα «κίνημα γονέων» κατά τής μάσκας στα σχολεία. Κυκλοφόρησε μάλιστα και ένα υπόδειγμα «υπεύθυνης δήλωσης», την οποία κα­λείται να υπογράψει ο διευθυντής τού σχολείου. «Η χρήση μάσκας δεν θα προκαλέσει οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας, όπως δύσπνοια, αλλεργία, κνησμό, τάση προς έμετο, ζαλάδα, ρινική συμφόρηση, κεφαλαλγία, ημικρανία, απώλεια αίσθησης και ισορροπίας. Σε αντίθετη περίπτωση, με την εμφάνιση τών ανωτέρω παρενεργειών, δηλώ­νω υπεύθυνος και αποδέχομαι κάθε ποινική ευθύνη και κύρωση για την επιβολή τής μάσκα στον/στην μαθητή/μαθήτρια …». Η υπουργός Παιδείας να τήν υπογράψει! │ Συνέχεια…

Από την Φατάχ στην PLO και την Παλαιστινιακή Εθνική Αρχή…

Σαν σήμερα 20 Αυγούστου τού 1993 υπογράφεται στο Όσλο συμφωνία μεταξύ τής Οργάνωση για την Απελευθέρωση τής Παλαιστίνης - PLO και τού Ισραήλ. Την υπογράφουν δύο ιστορικές προσωπικότητες, ο Γιάσερ Αραφάτ και ο Γιτζάκ Ράμπιν. Σημαντική ήταν η συμβολή τού μετριοπα­θούς ισραηλινού πολιτικού Σιμόν Πέρες, υπουργού τότε τών Εξωτερικών. Και οι τρεις τους τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ειρήνης τού 1994. Τον ίδιο χρόνο ο πρωθυπουργός τού Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν «πλήρωσε» την υπογραφή του δολοφονούμενος από φανατικό σιωνιστή. Τον διαδέχθηκε ο Νετανιάχου, η συνέχεια ανάλογη και γνωστή…

H συμφωνία πάντως προέβλεπε την αποχώρηση τών ισραηλινών από τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα τής Γάζας και μια αυτονομία τών Παλαιστινίων με τη δημιουργία τής δικής τους διοικητικής Αρχής. Είχαν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια αιματηρών αγώνων τού παλαιστινιακού λαού, ώσπου να καταφέρουν να αναγνωριστούν με κάποια μορφή κρατικής οντότητας. │ Συνέχεια…

Ταχύτατη και οδυνηρή η μετάβαση από την περίοδο τού καθολικού αυτο­θαυμασμού στην περίοδο τής γενικευμένης αγωνίας, που την επιδεινώνει η αμήχανη και «συμπτωματική» κυβερνητική αντιμετώπιση τού δεύτερου κύματος τής πανδημίας.

Για πτώση πρόκειται, όχι για απλή μετάβαση. Όταν με υγειονομικά επι­χειρήματα τού τύπου «δεν είναι επικίνδυνος ο συνωστισμός για δυο ή τρεις ώρες» (Χάρης Θεοχάρης έφα) δόθηκε το προβάδισμα στους δείκτες τού τουρισμού και τής οικονομίας, δόθηκε συγχρόνως και το μήνυμα τής πάνδημης χαλάρωσης.

Εσκεμμένα ελάχιστοι οι δειγματοληπτικοί έλεγχοι στις πύλες τής χώρας, υποστύλωναν απλώς την επίσημη σιγουριά πως όλα πάνε καλά. Όταν όμως τα υποστυλώματα είναι κατασκευασμένα με πειραγμένα υλικά, τίποτε δεν πάει καλά. Το οικοδόμημα, όσο στολισμένο και αν είναι, δεν θ’ αντέξει. Όπως και έγινε. Το στοίχημα κορώνα ή γράμματα ήρθε …κορωνοϊός. │ Συνέχεια…

Που τον σκότωσαν σαν σήμερα, ξημερώματα τής 19ης Αυγούστου τού 1936, οι φαλαγγίτες τού Φράνκο. Ήταν τριάντα οκτώ χρονών…

Στα μέσα τού 1927 η λογοτεχνική Μαδρίτη υποκλινόταν μπροστά σ’ έναν άγνωστο νεαρό δραματουργό και σ’ ένα πρωτόλειο έργο. Το έργο ήταν η Mariana Pineda και μιλούσε για μια ιστορική μορφή, μια γυναίκα που οι φασίστες την κρέμασαν στην πόρτα τού σπιτιού της, γιατί παρά τις προσπάθειές τους να τήν καλοπιάσουν και να τήν εξαγοράσουν, εκείνη δεν ενέδωσε.

Εν αντιθέσει προς την ηρωΐδα του, ο φλογερός δημιουργός τού έργου πίστευε ότι η τέχνη του, η ποίηση, θα απέτρεπε κάθε εναντίον του κακό. «Είμαι ποιητής και κανείς δεν πυροβολεί τούς ποιητές» είναι μια από τις διάσημες φράσεις του…

Στην πραγματικότητα, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα είχε λιγότερο από δέκα χρόνια ζωής. Εκείνο το χάραμα τού 1936 οι φασίστες τού Φράνκο τόν σκότωναν κάπου κοντά στην Γρανάδα. │ Συνέχεια…

Η ιδέα ξεκίνησε από μια «μελετημένη» ατάκα. «Μοιραζόμαστε αναμνήσεις, όχι τον ιό». Τού πρωθυπουργού μας. Κατέληξε σ’ ένα σποτάκι με τον εθνικό μας αντισφαιριστή, ο οποίος εμφανίζεται χωρίς μάσκα (ενώ υποτίθεται ότι η μάσκα είναι το πρώτο αμυντικό όπλο μας κατά τού ιού…), να μάς παροτρυνεί να «μοιραστούμε αναμνήσεις».

Προφανώς ως νέος (και ωραίος…) απευθύνεται στους νεώτερους από ’μας. Να μοιραστούμε ωστόσο τί; Πόσοι λόγου χάρη από τους νέους που γυρίζουν από διακοπές στα νησιά, στοιβαγμένοι στα καράβια και απένταροι, μπορούν να μοιραστούν αναμνήσεις μ’ έναν «κοσμοπολίτη» συνομίληκό τους! Εκτός αν μια - δυο βδομάδες πριν είχαν κάνει μαζί του διακοπές στη Μύκονο…

Βέβαια πρόκειται για μια «σκηνοθεσία» τής «τάξης» τού κυρίου πρωθυπουργού και τής συζύγου του, που έχουν βρεθεί στο γήπεδο τού τένις να παρακολουθή­σουν το «ίνδαλμά» τους και να φωτογραφηθούν χαμογελαστοί μαζί του στα αποδυτήρια │ Συνέχεια…

Διαβάζουμε σ’ ένα νομικό κείμενο, που ερμηνεύει διασταλτικά την έννοια τής ηθικής αυτουργίας:

«Για την πληρότητα τής αιτιολογίας τής ηθικής αυτουργίας, αρκεί η μνεία τού τρόπου ή μέσου, με την έννοια τής πειστικότητας και τής παροχής συμβουλών, διά των οποίων ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε στον φυσικό αυτουργό την απόφαση να διαπράξει ορισμένη αξιόποινη πράξη, την οποία ο τελευταίος ετέλεσε».

Πριν ένα μήνα ο ηθικός αυτουργός είχε παρευρεθεί στην έναρξη τών εργασιών κατασκευής πολυτελούς θερέτρου στον Ερημίτη (Κασσιόπη) τής Κέρκυρας. Η περιοχή τού Ερημίτη, μαζί με τις βραχονησίδες Ψύλλος και Καπαρέλι (έναν από τους αρχαιότερους φάρους τής χώρας) και τα θαλάσσια κρηπιδώματα στα ρηχά τής Σέρπας, αποτελεί οικοσύστημα ξεχωριστού φυσικού κάλλους και οικολογικής αξίας.

Σε ενστάσεις που είχαν διατυπωθεί τότε εκεί, ο ηθικός αυτουργός απάντησε ως εξής. «Να μην κάνουμε τίποτα; Κάποια στιγμή (το δάσος) θα καεί και τότε…». │ Συνέχεια…