Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2021
Πολιτική και Αριστερά εν Τριπόλει
Η ώρα είναι
 
Συζήτηση 2020

Μπορείτε να διατυπώνετε ελεύθερα και να ανταλλάσσετε απόψεις για οποιοδήποτε θέμα. Προς διευκόλυνση τών συνομιλητών σας, δώστε έναν τίτλο στην εισαγωγική ανάρτηση τού θέματός σας (με κεφαλαία)...

Αναρτήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2020, 23:00:00 - Σχόλια 45* - Εκτύπωση
ΣΧΟΛΙΑ
Omnia sunt communia

ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ Ή ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ; Πάνω κάτω σημαίνει το ίδιο αλλά το πρώτο μας ανησυχεί περισσότερο γιατί δηλώνει ξεκάθαρα ότι πρέπει να ξεχάσουμε την καθημερινότητά μας. Η λέξη «αλλαγή» αντίθετα είναι πιο αθώα (μπορεί να πάει και καλύτερα). Γράφει ο Τζ. Φράνζεν ("Το τέλος του τέλους της Γης"): «Εάν είστε μικρότεροι από εξήντα ετών, έχετε βάσιμες ευκαιρίες να σταθείτε μάρτυρες της ριζικής αποσταθεροποίησης της ζωής στη Γη - εκτεταμένες ζημιές στις καλλιέργειες, ολέθριες πυρκαγιές, οικονομίες που καταρρέουν, εκατοντάδες εκατομμύρια πρόσφυγες που εγκαταλείπουν περιοχές οι οποίες έχουν καταστεί μη κατοικήσιμες από την ακραία ζέστη ή τη μόνιμη ανομβρία. Αν είστε κάτω των τριάντα ετών, είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σταθείτε μάρτυρες όλων αυτών». Έχω περάσει τα εξήντα και δεν πρόκειται να ζήσω τις κοσμοϊστορικές μεταβολές που μας υπόσχονται οι επιστήμονες που δεν ψηφίζουν Τραμπ (είμαι περίεργος, γι' αυτό διαβάζω Ε.Φ.). Η σημαντικότερη ερώτηση είναι «γιατί;» Γιατί όλα αυτά; Κι εδώ επανέρχεται η έννοια της ομηρίας. Μας έχουν, σχεδόν οχτώ δισεκατομμύρια ανθρώπους σαν χαμστεράκια να κυνηγάμε το καρώτο, για όσους δείχνουν απροθυμία ή οκνηρία υπάρχει το μαστίγιο. Παντοδύναμο το καρώτο, η πειθώ του δηλαδή, αρκετοί προσφέρονται ως χειριστές, κερδίζουν κάτι παραπάνω, καλό και το μαστίγιο αλλά πιο κουραστικό. Ελάχιστοι οι κάτοχοι, πάσχουν από τάσεις υπέρβασης των ορίων της συνηθισμένης απληστίας, δεν μπορούν όμως να κάνουν αλλιώς, chi si ferma e' perduto λένε οι ιταλοί και αυτοί οι λίγοι, οι ελάχιστοι δεν θέλουν να χαθούν. Υπάρχει εναλλακτική;

Ανώνυμος

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Αφού ασκήσαμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα (για να μας φυλάει ο θεούλης) χτες, αφού το εργοστάσιο πλαστικών στη Μεταμόρφωση δεν μετατράπηκε σε έκρηξη νιτρικού αμμωνίου χτες (είδες τι κάνει η Παναγία;), αφού δεν είχαμε 500 κρούσματα αλλά μόνο 230 (μειώνεται ο ρυθμός, προχτές είχαμε 252 και παραπροχτές 260 και) χτες, αφού οι τούρκοι δεν εισέβαλαν στον Έβρο ή στα νησιά μας (αν και κάποια στιγμή χτες το μεσημέρι δύο πράγματα κατάμαυρα σαν το χάρο που έμοιαζαν με τεράστια drone, υβριδικά ελικόπτερα-αεροπλάνα, πέταξαν ούτε πενήντα μέτρα κατά μήκος της ακτής προερχόμενα από το Κρυονέρι και κατευθύνθηκαν προς το Ζαρίτσι κάνοντάς με να σκεφτώ αν άρχισαν οι εχθροπραξίες) χτες, αφού είμαστε τόσο τυχεροί και σήμερα ξυπνήσαμε όπως πέσαμε να κοιμηθούμε χτες, μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τίποτα πιο σοβαρό;

Σοβαρό θέμα για παράδειγμα είναι ο εγκλωβισμός, η ομηρία της ανθρωπότητας από το καπιταλιστικό σύστημα που, εκτός από τη δυστυχία που προκαλεί στο μεγαλύτερο μέρος των λαών, οδηγεί τον πλανήτη στην καταστροφή. Θυμάμαι ότι η σύσταση της ατμόσφαιρας, όπως μας τη δίδασκαν στο γυμνάσιο τη δεκαετία του '70, ήταν 80% άζωτο, 20% οξυγόνο, κάτι ψιλά διοξείδιο του άνθρακα (γύρω στο 0,2 ή 0,02% δεν είμαι σίγουρος), δεν οδηγούσα (ήμουν και μικρός), στη γειτονιά (Αιγάλεω) δυο-τρεις οικογένειες είχαν αυτοκίνητο, οι άλλοι ήμασταν «φτωχοί», ποδήλατο, λεωφορείο, τραίνο, καράβι αναλόγως των αποστάσεων, το αεροπλάνο ήταν για τους σπάνιους παραλήδες. Το '70. Σήμερα, δύο αυτοκίνητα, το αεροπλάνο πολύ πιο φτηνό από το καράβι (που παίρνουν σχεδόν αποκλειστικά φορτηγατζήδες) και το CO2, απ' ό,τι ακούω, έχει διπλασιαστεί. Θα ήταν ένας παράδεισος για το φυτικό βασίλειο αν αφήναμε ήσυχα τα δάση (παλιά άναβα πάντα τσιγάρο μπαίνοντας σε ένα ανθοπωλείο ή φυτώριο), αλλά μας αρέσει η συντροφιά του τζακιού, οι πόλεις αναζητούν ζωτικό χώρο, οι φυτείες φοινικελαίου το ίδιο. Δεν το κάνουμε γιατί, μεταξύ άλλων, χρειαζόμαστε και χαρτί υγείας. Και οδηγούμε τον πλανήτη στην κλιματική κατάρρευση. Στα τέτοια του ο πλανήτης, εμείς θα καταρρεύσουμε, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα, λένε (βέβαια εμείς δεν έχουμε άμεση εμπειρία ή θύμηση, τότε δεν υπήρχαμε).

Omnia sunt communia

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. Σε ένα φίλο που, χωρίς να τον ψηφίσει, επέτρεψε στον Κούλη να κυβερνάει: Για μένα όλα τα κόμματα εξαπατούν. Επιλέγουν ένα κομμάτι της εκλογικής αγοράς και χτίζουν το επικοινωνιακό τους προφίλ με τη βοήθεια των διαφημιστών. Ο μόνος οικονομικός τομέας που πάει καλά είναι η διαφήμιση. Ό,τι διακηρύσσουν τα κόμματα αποσκοπεί στην εξαπάτηση του ψηφοφόρου. Αυτό που αποκαλείται «ιδεολογία» είναι η πρώτη ύλη για να χτίσουν οι διαφημιστές το κομματικό προφίλ. Τελεία και παύλα.
Από κει και πέρα. Αν πενήντα-εκατό χρόνια πριν τα κόμματα ήταν πιο αξιοπρεπή, αν υπήρχαν πολιτικοί με αυτοεκτίμηση, οφειλόταν στο ότι το «εκλογικό σώμα», εμείς δηλαδή, ήμασταν πιο σοβαροί. Λέω δηλαδή ότι οι πολιτικοί και τα κόμματα αντικαθρεφτίζουν εμάς, την κοινωνία. Και εμείς είμαστε μολυσμένοι με τον καπιταλισμό, με τη νοοτροπία του. Όπως στον χριστιανισμό οι πιστοί πάνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, στον καπιταλισμό κάθε Σάββατο οι καταναλωτές πάνε στους ναούς του, το Βασιλόπουλο ή το Σκλαβενίτη. Τώρα τελευταία κατάλαβα γιατί η παγκόσμια επανάσταση δεν ξέσπασε στη Γερμανία ή στην Αγγλία αλλά στην καθυστερημένη τεχνολογικά και πολιτικά τσαρική Ρωσία. Οι πιο προηγμένες χώρες είχαν ήδη μολυνθεί και οι κοινωνίες τους δεν δέχονταν την ανατροπή του καθεστώτος. Δεν υπήρχε γόνιμο έδαφος. Στην ακόμα φεουδαλική Ρωσία η επανάσταση ρίζωσε, άσχετα αν οι άοκνες προσπάθειες του «τιμημένου» μπολσεβίκικου κόμματος δυσφήμισαν την ιδέα του κομμουνισμού. Πες μου εσύ, σήμερα, που οι ιδεολογίες έχουν πεθάνει, που οι κοινωνίες έχουν τη συνοχή της άμμου, πες μου τι μπορεί να ανατρέψει το σύστημα.
Είσαι αισιόδοξος. Εγώ είμαι πεθαμένος. Μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση, καχύποπτος σφόδρα απέναντι σε κάθε κομματικό σχήμα, επιλέγω το μη χείρον βέλτιστο, ένα σχήμα που καθ' όσο κυβέρνησε «οι πολύ φτωχοί στηρίχτηκαν· η ανεργία μειώθηκε· το Κράτος Πρόνοιας όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά και βελτιώθηκε σε πολλά σημεία· τα δικαιώματα διευρύνθηκαν· οι ελευθερίες προστατεύτηκαν ως κόρη οφθαλμού.» (αυτό το τελευταίο το διάβασα πριν λίγο στο ΤΒΧΣ). Δεν βλέπω φως. Σχεδόν 8 δισεκατομμύρια ζούμε σκλαβωμένοι σε ένα οικονομικό σύστημα παραγωγής και διάθεσης αγαθών που αν καταρρεύσει θα οδηγήσει στο τέλος της ανθρωπότητας όπως την ξέρουμε. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι κρατούντες, γι' αυτό δεν ανησυχούν και συνεχίζουν το παιχνίδι τους, στο οποίο υπάρχει χώρος και για τα πιο ακραία κόμματα δεξιάς ή αριστεράς, μπορώ να πω ότι η παρουσία τους ενδυναμώνει το σύστημα. Η λογοτεχνία διδάσκει.

Ανώνυμος

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ - «Το μεσημέρι της Δευτέρας ένας Ρομά ηλικίας 18 ετών έπεσε νεκρός όταν πυροβολήθηκε από κυνηγετικό όπλο στην Πιπερίτσα της Καλαμάτας. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, ο 18χρονος είχε εισβάλει σε ξένη ιδιοκτησία και όταν έγινε αντιληπτός, δέχθηκε τα σκάγια του όπλου. Στη συνέχεια διακομίστηκε στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, όπου υπέκυψε. Ένταση επικρατεί εδώ και λίγη ώρα στο Νοσοκομείο Καλαμάτας, αφού υπάρχουν έντονοι διαπληκτισμοί Ρομά στον είσοδο των Επειγόντων. Σύμφωνα με πληροφορίες, στο σημείο έχουν φθάσει και αστυνομικοί, αλλά η κατάσταση δείχνει να είναι εκτός ελέγχου. Τέλος, όπως έγινε γνωστό, όλα ξεκίνησαν όταν στο νοσοκομείο διακομίστηκε Ρομά που είχε πυροβοληθεί και τελικά κατέληξε».
Δημοσιεύθηκε στο Tharrosnews.gr και αναδημοσιεύθηκε σε πολλά άλλα «ενημερωτικά» σάιτς του κώλου, μεταξύ των οποίων και στο δικό μας. Κάθε φράση και ένας ύμνος στην ενημέρωση. Το καλυτερότερο, η τελευταία φράση: «Όλα ξεκίνησαν όταν στο νοσοκομείο διακομίστηκε Ρομά που είχε πυροβοληθεί και τελικά κατέληξε». Πούλιτζερ!

ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

«Τον πέτυχε στο δόξα πατρί». Όχι, η είδηση δεν αφορά τον 64χρονο που πυροβόλησε τον 18χρονο ρομά στην Καλαμάτα. Ο Μιλτιάδης εκτέλεσε τον Μελέτη κατά λάθος στις «Άγριες μέλισσες

Ανώνυμος
Απαραίτητη διευκρίνηση (τώρα το πρόσεξα). Όταν γράφω ότι αναδημοσιεύτηκε σε πολλά ενημερωτικά του κώλου μεταξύ των οποίων και στο δικό μας αναφέρομαι στο γνωστό ντόπιο, όχι στον Τριπολίτη. Άλλο ρόλο έχει ο ιστότοπος του Τριπολίτη, όχι ενημέρωση. Αυτονόητο αλλά ένιωσα την ανάγκη να το δηλώσω.
Omnia sunt communia

Πιο πάνω μιλούσα για το imprinting της Δύσης από τον καπιταλισμό. Ο Μαξίμ Λέο το περιγράφει παραστατικά στο έργο του «Ψηλά τις καρδιές» (Μια οικογένεια στην Ανατολική Γερμανία), εκδόσεις Δώμα, Αθήνα 2019, σελ. 19: «Έχω μια καλοπληρωμένη δουλειά (και το κυριότερο μέλημά μου είναι αν στην κουζίνα πρέπει να βάλουμε πάτωμα από ξύλο ή από πέτρα. Δεν χρειάζεται να δείχνω ότι έχω συγκεκριμένα πιστεύω, δεν είναι υποχρεωτικό να στρατεύομαι για κάτι, δεν απαιτείται να έχω άποψη. Η πολιτική μπορεί να είναι το θέμα της συζήτησης, όταν δεν σου έρχεται στο μυαλό κάτι άλλο. Το βασικό θέμα της ζωής μου δεν είναι η κοινωνία, αλλά ο εαυτός μου. Η ευτυχία μου, η δουλειά μου, τα σχέδια μου, τα όνειρά μου."
Η ιδιώτευση, αυτό είναι το πρόβλημα της ανθρώπινης κοινωνίας. Σήμερα δεν απαιτείται να έχουμε άποψη και δεν ενδιαφερόμαστε για την πολιτική. Ασχολούμαστε με τον εαυτό μας, όχι με την κοινωνία λες και δεν είμαστε μέλη μιας συλλογικότητας. Συνοχή της άμμου.

Omnia sunt communia

Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - Να επαναλάβω τις ευθύνες όσων χωρίς να ψηφίσουν ΝΔ τής επέτρεψαν να κυβερνά; Απογοητεύτηκαν, ένιωσαν προδομένοι, τιμώρησαν τον Σύριζα. Και την πληρώνουμε όλοι. Τον Σύριζα τον γνώρισα τα τελευταία χρόνια μαζί με μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων. Είχα κι εγώ ελπίδες για πολλά περισσότερα από όσα έκανε από το '15 μέχρι τον Ιούλιο του '19, αλλά, επειδή στην ενήλικη ζωή είχα την τύχη να μην ενταχτώ πουθενά, δεν μου κόστισε τόσο πολύ ούτε με εμπόδισε να τον ξαναψηφίσω τις τελευταίες εκλογές (ψηφίζω με κριτήριο το μη χείρον βέλτιστο θεωρώντας ότι τα κόμματα εξουσίας προωθούν το προϊόν τους με κάθε τρόπο εγκαταλείποντας ιδέες και ιδεολογίες). Όπως λέω στους φίλους, κουβαλάνε ιδεολογικά βαρίδια όταν η συγκυρία δεν το επιτρέπει. Η συγκυρία κρατάει δεκαετίες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το «τσογλανάκι» δεν είναι χίλιες φορές προτιμότερο από τον Κούλη. Η ζημιά που προκαλεί η ΝΔ στην κοινωνία είναι απείρως χειρότερη, μόνο οι παλιομερολογίτες του ΚΚΕ βλέπουν κέρδος από την κατάσταση, κέρδος που μετατοπίζουν στο απώτερο μέλλον. Σήμερα τι κάνουμε; Απελπισία.

Omnia sunt communia

Συνεχίζω (η απουσία συμμετοχής τρίτων δεν ελαττώνει την απελπισία). Η συγκυρία (που κρατάει δεκαετίες), η κάθε στιγμή δηλαδή της ζωής του ανθρώπου, κινείται μέσα σε κανόνες που δεν επηρεάζονται ή μη μόνο επιφανειακά από τις κυβερνήσεις που μπορούν να πετύχουν μόνο μικρές αποκλίσεις από τον βασικό κορμό της οικονομίας. Οι ελαφρώς μεγαλύτερες εμποδίζονται με τα όπλα (Χιλή). Όταν δε μια χώρα έχει παραχωρήσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας σε μια οντότητα όπως η Ε.Ε., που όλοι γνωρίζουμε τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε, αυτή η χώρα, όποια κυβέρνηση και αν αναλάβει, έχει τα χέρια δεμένα.
Η μοίρα της μικροαστικής τάξης είναι προδιαγεγραμμένη: ισοπέδωση. Ήδη είπα ότι αυτή η τάξη έχει ακόμα «λίπος» για τον κεφαλαιοκράτη, μετά την εξαΰλωση των εργατών. Η κυβέρνηση του Σύριζα προσπάθησε και εν μέρει το πέτυχε να στηρίξει τους πιο φτωχούς, η ΝΔ και όλα τα ΜΜΕ που ελέγχονται από την οικονομική ελίτ, με την προπαγάνδα της κέρδισε τις εντυπώσεις. Το μοναδικό καθεστώς στην σχετικά πρόσφατη ιστορία απ' ό,τι θυμάμαι, το οποίο ξέφυγε από τον βασικό κορμό, ήταν αυτό του Πολ Ποτ. Ποιος θα ήθελε κάτι τέτοιο; Να βγούμε από την Ε.Ε.; Δεν ξέρω πόσο πιο σκληρή θα ήταν η απάντηση της άλλης πλευράς. Αλλά, χωρίς να ελέγχει τα πράγματα, χωρίς να έχει την εξουσία (οικονομική ελίτ, ΜΜΕ, εκκλησία, δικαιοσύνη, δυνάμεις καταστολής) πώς θα απέφευγε η κυβέρνηση του Σύριζα καταστάσεις όπως της Χιλής, της Βενεζουέλας ή της Βολιβίας;

ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ

Μην απογοητεύεσαι, Omnia sunt communia, για την «απουσία συμμετοχής τρίτων». Σε διαβεβαιώνω ότι σε διαβάζουν, αλλά βοήθησέ τους λίγο με πιο σύντομα κείμενα, για να διευκολύνονται στον διάλογο...

Omnia sunt communia

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ - Προχτές η RAI είχε ένα ρεπορτάζ για την εκκένωση του γκέτο της Ρώμης στις 16.10.1943. 1529 ψυχές, άντρες, γυναίκες, παιδιά (16 επέζησαν). Τιμωρήθηκαν. Για ποιο πράγμα; Τι έκαναν; Ήταν Εβραίοι. Οι νόμοι της εποχής τούς έστειλαν στο Auschwitz. Βλέποντάς το σκεφτόμουν πως και η Δικαιοσύνη είναι μια έννοια αμφιλεγόμενη, συζητήσιμη. Η ενοχή και η τιμωρία είναι ένα ακόμα παιδί του ανθρώπινου νου (τα ζώα δεν τιμωρούν). Υποτίθεται ότι η τιμωρία, ο φόβος της τιμωρίας, με κάνει να αποφεύγω πράξεις μη συμβατές με την ειρηνική συμβίωση. Γιατί πρέπει να ενεργώ κατά τρίτων με τρόπο κολάσιμο; Ανοίγουν μεγάλες συζητήσεις. Μένω με τις σκέψεις μου.

Ανώνυμος
Φαίνεται ότι ο ρατσισμός είναι εγγεγραμμένος στο DNA μας και όταν βρίσκει ευκαιρία εκδηλώνεται. Όπως και ο φασισμός...
Omnia sunt communia

Ο ρατσισμός έχει συζητηθεί και εξηγηθεί χιλιάδες φορές, ειδικά από τον 19ο αιώνα και μετά. Οι «μεγάλες συζητήσεις» αφορούν την έννοια της ενοχής. Κατ' αρχήν ας διευκρινίσουμε ότι μιλάμε για πράξεις κατά τρίτων. Θεωρώ την τιμωρία ανάξια του πολιτισμού. Μου φαίνεται παρατραβηγμένη με το που το σκέφτομαι, αλλά το θέμα είναι να μη συμβεί αυτό που ονομάζουμε αξιόποινη πράξη, από τη στιγμή που συμβεί, η τιμωρία είναι εκδίκηση, όχι δικαιοσύνη.

Ανώνυμος
Νομίζω πως για το συγκεκριμένο αδίκημα θα έπρεπε να γίνεται μια «δίκη προθέσεων». Δύσκολο να διαπιστώσεις τις προθέσεις, αλλά πώς να προλάβεις την «αξιόποινη πράξη»!
Omnia sunt communia

Πρόκειται πράγματι για ουτοπική σκέψη το να προλαμβάνεις την «αξιόποινη πράξη» εκ των έσω. Απλά, κάτι δεν μου πάει καλά. Το ολοκαύτωμα έγινε, ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε, όποια τιμωρία κι αν εφαρμόσεις εκ των υστέρων, ο ανθρώπινος πολιτισμός σημαδεύτηκε ανεξίτηλα (η Ιστορία είναι μια ατελείωτη σειρά από τέτοια σημάδια). Έχουμε πολύ δρόμο να κάνουμε.

Omnia sunt communia

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑ - Λέγαμε για διάφορους ότι η θέση τους είναι στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, εκεί θα καταλήξει και η αριστερά; Και γιατί; Δεν υπάρχει πια αριστερά; Τελείωσε; Ποια σχήματα υπάρχουν στη χώρα σήμερα που να τα θεωρούμε αριστερά; Ο ΣΥΡΙΖΑ μάς πρόδωσε. Το ΚΚΕ παραπέμπει στη μετά θάνατο ζωή, τον θάνατο της ανθρωπότητας δηλαδή στον οποίο μας οδηγεί ο νεοφιλελευθερισμός (θα γιορτάζουν μαζί με τους πραγματικούς παλιομερολογίτες τη Δευτέρα Παρουσία). Ανταρσύα; Δεν κόβω τις φλέβες μου καλύτερα; Συμπέρασμα, μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο γνήσιο και ανόθευτο, αριστερό σχήμα το πιο αριστερό, άξιο του ονόματος, στο οποίο προσβλέπει σύσσωμος ο ελληνικός λαός, του οποίου θα ηγηθεί ο κόκκινος Μεσσίας, μέχρι τότε λοιπόν στην Ελλάδα θα μας κυβερνάει (λέω «κυβερνάει» κατ' ευφημισμόν, για να μην πω τίποτ' άλλο και πέσει δικαίως λογοκρισία) ο πτιΚούλης με τον Βορίδη, στη Γαλλία ο Μακρόν, στην Αγγλία ή Μεγάλη Βρετανία ο Τζόνσον, στη Γερμανία η Μέρκελ, στην Αμερική ο «τι Παπάγος τι Πλαστήρας» (όντως έτσι είναι, μόνο που ο Παπάγος μπορεί να μας πάρει όλους στο λαιμό του πολύ νωρίτερα από την ημερομηνία λήξης της ανθρωπότητας), στη Ρωσία ο Πούτιν και ούτω καθ' εξής. Να δούμε αν και πόσο θα κυβερνήσει ο νέος πρόεδρος της Βολιβίας. Μεταγραφές γίνονται δεκτές; Ο Μοράλες, π.χ. είναι ελεύθερος, δεν ξέρω όμως αν έχει τη σωστή απόχρωση κόκκινου, αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Ανώνυμος αριστερός
Μην ξαναρχίσουμε τη συζήτηση ποια είναι η σωστή αριστερά. Είναι αυτή που έχουμε και μ' αυτή θα πορευτούμε., αρκεί να βάλουμε όλοι ένα χέρι και να μη μεμψιμοιρούμε.
Omnia sunt communia

Να βάλουμε ένα χεράκι για την αριστερά; Ποια; Και αν ο «κόσμος», με τη σημασία που έδινε στη λέξη ο Μπερλουσκόνι (ο κόσμος έχει πολιτική κουλτούρα μαθητή 9-10 ετών), δεν ενδιαφέρεται πια για την αριστερά; Αυτό είναι το πρόβλημά μου, ένα από τα προβλήματα. Μήπως ο «κόσμος» γουστάρει περισσότερο το μαύρο αντί για το κόκκινο; Και πόσο μαύρο το θέλει; Και πού να πάμε να κρυφτούμε; Το 'χω γράψει παραπάνω (στις 8.10.2020) για ποιο λόγο χάσαμε το παιχνίδι. Είμαστε φορείς του μικροβίου του καπιταλισμού. Οι ελάχιστοι που δεν, είναι οι απροσάρμοστοι της κοινωνίας του 21ου αιώνα.

Omnia sunt communia

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ - Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Καγέ (Alain Caillé), ένας από τους πρωτεργάτες του διεθνούς κινήματος του «συμβιωτισμού» (convivialisme) έδωσε στο περιοδικό Marianne τη συνέντευξη που ακολουθεί.

-Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί το πρόβλημα;

-Υπάρχουν πολλές θεωρητικές και ιστορικές συζητήσεις για τον νεοφιλελευθερισμό. Σε τι έγκειται; Πότε εμφανίστηκε; Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η γενέθλια πράξη του νεοφιλελευθερισμού με την τωρινή μορφή του ανάγεται στο 1947. Εκείνη τη χρονιά, καμιά τριανταριά προσωπικότητες συγκεντρώθηκαν στην Ελβετία και δημιούργησαν αυτό που αποκλήθηκε Εταιρεία του Μοντ Πελερέν. Ανάμεσά τους οι οικονομολόγοι Φρίντριχ φον Χάγεκ και Μίλτον Φρίντμαν, ο φιλόσοφος των επιστημών Καρλ Πόπερ και πολλά άλλα γνωστά ονόματα. Πολύ σύντομα, υποστηριζόμενη από μεγάλες επιχειρήσεις και πλούσια ιδρύματα, η Εταιρεία του Μοντ Πελερέν θα κατορθώσει σιγά σιγά να υπονομεύσει τη μεταπολεμική, λίγο ως πολύ σοσιαλδημοκρατική, κεϊνσιανή συναίνεση και να επιβάλει μια νέα κυρίαρχη θεώρηση του κόσμου και του νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτός ο νέος λόγος θριαμβεύει στις δεκαετίες 1980-90. Αποτελεί την ιδεολογία του ραντιέρικου και κερδοσκοπικού καπιταλισμού. Αυτή η ιδεολογία κυριαρχεί ήδη σε πλανητική κλίμακα στις ιδέες και στο νου των ανθρώπων, με τον ίδιο τρόπο που ο ραντιέρικος και κερδοσκοπικός καπιταλισμός κυριαρχεί στις πρακτικές μας. Αυτό το νέο δόγμα βασίζεται στα ακόλουθα έξι αξιώματα: 1) Η κοινωνία δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνον τα άτομα. 2) Η απληστία, η δίψα για το κέρδος είναι καλό πράγμα. 3) Όσο περισσότερο θα πλουτίζουν οι πλούσιοι τόσο καλύτερα θα είναι, επειδή όλοι θα επωφελούνται από μια διάχυση του πλούτου. 4) Ο μόνος ευκταίος τρόπος συντονισμού των ανθρώπινων υποκειμένων είναι η ελεύθερη και ανεμπόδιστη αγορά, συμπεριλαμβανομένης της αυτορρυθμιζόμενης χρηματοπιστωτικής και κερδοσκοπικής αγοράς. 5) Δεν υπάρχουν όρια. Όλο και περισσότερα σημαίνει υποχρεωτικά όλο και καλύτερα. 6) Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Καμιά από αυτές τις θέσεις δεν έχει αληθινή θεωρητική ή εμπειρική υπόσταση. Κι ωστόσο δεν γνωρίζουμε καλά τι να τους αντιτάξουμε, επειδή δεν διαθέτουμε μιαν εναλλακτική ιδεολογία. Χρειάζεται επομένως να βρούμε μία το συντομότερο, επειδή οι συνδυασμένες επιπτώσεις του ραντιέρικου καπιταλισμού είναι καταστροφικές. Το πιο σημαντικό αξίωμά τους είναι αναμφίβολα το ότι η απληστία είναι καλό πράγμα. Με αφετηρία αυτό όλα επιτρέπονται. Επιτρέπεται η καταστροφή όλων των κληρονομημένων θεσμικών ή ηθικών ρυθμίσεων, η θυσία τους στον βωμό της άμεσης κερδοφορίας, η ανεκτικότητα απέναντι στη διαφθορά. Το αποτέλεσμα είναι μια πρωτόγνωρη έκρηξη των ανισοτήτων, η οποία απειλεί στη ρίζα της τη δημοκρατική συναίνεση, και η λεηλασία των πόρων του πλανήτη. Πολλοί μας λένε ότι ο αληθινός κίνδυνος σήμερα δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός, αλλά ο λαϊκισμός. Δεν βλέπουν ότι ο δεύτερος είναι το αποτέλεσμα του πρώτου, η άλλη όψη του. Το 1944, ο κοινωνιολόγος και οικονομολόγος Καρλ Πολάνυι δημοσίευσε ένα βιβλίο που θα γινόταν ευρέως γνωστό: «Ο μεγάλος μετασχηματισμός». Ο στόχος του ήταν να εξηγήσει τον θρίαμβο των ολοκληρωτικών ιδεολογιών από το γεγονός ότι η αυτονόμηση της αγοράς, η διάλυση της κοινωνίας μέσα στην οικονομία, είχαν δημιουργήσει έναν εντελώς απάνθρωπο και απαράδεκτο κόσμο. Αρκεί να επικαιροποιήσουμε την ανάλυσή του για να κατανοήσουμε αυτό που πρόκειται να συμβεί και που είναι εντελώς τρομακτικό. Χωρίς καν να μιλήσουμε για την κλιματική απορρύθμιση, δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε τι θα απομείνει από τα δημοκρατικά ιδεώδη (και από τις δημοκρατικές πραγματικότητες) μέσα σε πέντε ως δέκα χρόνια από σήμερα. Ο χρόνος πιέζει.

-Γιατί «η τέχνη της καλής συμβίωσης» είναι μια λύση;

-Η «τέχνη της συμβίωσης» ή μάλλον «η φιλοσοφία της τέχνης να συμβιώνουμε αντιπαρατιθέμενοι χωρίς να σφαζόμαστε» είναι μια διατύπωση που χρησιμοποιώ για να παρουσιάσω τον συμβιωτισμό με λίγες λέξεις, προσθέτοντας: με πρωταρχική τη φροντίδα να παλεύουμε εναντίον της βλέψης για παντοδυναμία, για υπερβολή, εναντίον αυτού που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν «ύβρις». Δεν γνωρίζω αν ο συμβιωτισμός μπορεί να είναι μια λύση. Νομίζω όμως ότι, με αυτή την ονομασία ή με μιαν άλλη (αν θα βρισκόταν μια καλύτερη), η θεωρητική διατύπωση που προτείνεται είναι η προϋπόθεση για κάθε εφικτή εναλλακτική λύση στο νεοφιλελευθερισμό. Χρειαζόμαστε μια νέα θεωρητική επεξεργασία, να παλέψουμε για ιδέες; Η απάντησή μου είναι κατηγορηματικά καταφατική. Οι αντιστάσεις στο νεοφιλελευθερισμό, οι πρωτοβουλίες που τείνουν να επινοήσουν έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από εκείνον που βασίζεται στη γενικευμένη απληστία, είναι αμέτρητες. Παραμένουν όμως σχεδόν ολικά αδύναμες, επειδή δεν έχουν επαρκώς συνειδητοποιήσει το κοινό στοιχείο που έχουν, τις αξίες που μοιράζονται. Όλα τα μεγάλα ιστορικά κινήματα, για το καλύτερο ή για το χειρότερο, πραγματοποιήθηκαν στο όνομα κάποιων ιδεών ή κάποιων κομβικών αξιών. Ας σκεφτούμε –για να αρκεστούμε στη νεωτερικότητα- τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το ρεπουμπλικανικό ιδεώδες, τη δημοκρατία, τον κομμουνισμό, τον φασισμό ή τον ναζισμό κ.λπ. (είπα ήδη: για το καλύτερο ή το χειρότερο). Βεβαίως, αν αυτές οι ιδέες δεν εκφράζονται από κοινωνικές ομάδες των οποίων υπηρετούν τα συμφέροντα, τα πραγματικά ή τα φανταστικά, παραμένουν αναποτελεσματικές. Αντίστοιχα όμως, συμφέροντα ή δράσεις που δεν γίνονται αντιληπτά ως θεμιτά παραμένουν κι αυτά αναποτελεσματικά. Αν ο νεοφιλελευθερισμός δεν σφυρηλατούσε τα έξι αξιώματα που προανέφερα, ο ραντιέρικος και κερδοσκοπικός καπιταλισμός δεν θα κατόρθωνε (ή τουλάχιστον δεν θα κατόρθωνε τόσο εύκολα) να επιβάλλει παντού στον κόσμο τις μόνες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που θεωρούνται αποτελεσματικές, λογικές και επομένως θεμιτές. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές γίνονται ή φαίνεται να γίνονται αποτελεσματικές επειδή ο νεοφιλελευθερισμός είναι εκείνος που επιβάλλει τους κανόνες του παιχνιδιού. Και δεν μπορεί κανείς να εναντιώνεται στην πορεία του παιχνιδιού χωρίς να έχει κάποια γερά πλεονεκτήματα στα χέρια του. ο στόχος του συμβιωτισμού είναι να προμηθεύσει πλεονεκτήματα σε όσους θέλουν να παίξουν ένα άλλο παιχνίδι.

-Γιατί να μη στοχεύσουμε τον καπιταλισμό στην ολότητά του, όπως έκαναν ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός και ο αναρχισμός, τρεις θεωρίες από τις οποίες εμπνέεστε, και να στοχεύουμε μόνον τη νεοφιλελεύθερη μορφή του;

-Ο καπιταλισμός είναι μια οικονομική πραγματικότητα και όχι μια πολιτική ιδεολογία όπως ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός, ο αναρχισμός ή ο φιλελευθερισμός. Ένα από τα σημεία αφετηρίας του συμβιωτισμού είναι η πεποίθηση ότι αυτές οι ιδεολογίες δεν βρίσκονται πλέον στο ύψος της εποχής μας και αυτή η ακαταλληλότητά τους είναι εκείνη που μας αφήνει διανοητικά αφοπλισμένους. Υποστηρίζοντας ότι οι βασικές συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων γεννιούνται από τη σπανιότητα των υλικών πόρων και προτείνοντας να τις επιλύσουμε με μιαν απεριόριστη οικονομική ανάπτυξη, δεν έχουν να μας πουν τίποτα για τη σχέση μας με το περιβάλλον. Ούτε και για τους αγώνες αναγνώρισης, για τις συγκρούσεις των ταυτοτήτων, την πολυπολιτισμικότητα κ.λπ. Όσο για τον καπιταλισμό, μπορεί να είναι κανείς λίγο ή πολύ υπέρ ή κατά, ανάλογα με τον ορισμό που του δίνει. Η επείγουσα ανάγκη σήμερα είναι να συσπειρώσουμε εκείνους, τους πάρα πολλούς, που υποφέρουν από τις ζημιές που προκαλεί ο ραντιέρικος και κερδοσκοπικός καπιταλισμός, ο οποίος έχει επιβληθεί εδώ και τρεις ή τέσσερις δεκαετίες […].

Omnia sunt communia

Άφησα να περάσουν ακριβώς 24 ώρες αναμένοντας κάποια απάντηση. Αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει για λόγους ασφάλειας (σιγά μην αποκαλύψουμε τα σχέδιά μας στον εχθρό). Οπότε θα περιμένω αισιόδοξα τις εξελίξεις που σίγουρα θα είναι καταιγιστικές. [Κρατικοποίηση της Aegean, των τραπεζών, της ΔΕΗ και του ΟΤΕ (τον ΟΛΠ να τον αφήσουμε στους Κινέζους συντρόφους;), κατάσχεση των ιδιωτικών θεραπευτηρίων, επιστροφή της Τουλουπάκη στην Εισαγγελία διαφθοράς, διακοπή εκπομπών της ΕΡΤ όπως «φλερτ» ή «χαιρέτα μου τον πλάτανο» και των διαφημίσεων γενικώς και όλα αυτά αμέσως μετά την κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων (του Μαξίμου). Ένα μικρό δείγμα των όσων περνάμε. Ποια κυβέρνηση θα μπορέσει να το κάνει; Αν δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να απαντήσετε στην τελευταία ερώτησή μου, τουλάχιστον αναλογιστείτε τα λόγια του Καμύ: «Η παγίδα του μίσους είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου» και στη συνέχεια σκεφτείτε το σημαντικότερο: πώς θα βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο.]

Omnia sunt communia

Μετά από πάνω από 24 ώρες αναμονής βγάζω τα συμπεράσματά μου: η Αριστερά, αυτό που λέμε Αριστερά, δεν έχει απάντηση στο νεοφιλελευθερισμό σε επίπεδο κοινωνικής διαχείρισης σήμερα. Όπως λέει ο Αλέν Καγιέ στη συνέντευξή του που αναδημοσίευσα χτες (βλ. εδώ...) «οι ιδεολογίες δεν βρίσκονται πλέον στο ύψος της εποχής μας και αυτή η ακαταλληλότητά τους είναι εκείνη που μας αφήνει διανοητικά αφοπλισμένους». Λέει και κάτι άλλο, πολύ ενδιαφέρον: «Όλα τα μεγάλα ιστορικά κινήματα, για το καλύτερο ή για το χειρότερο, πραγματοποιήθηκαν στο όνομα κάποιων ιδεών ή κάποιων κομβικών αξιών. Ας σκεφτούμε –για να αρκεστούμε στη νεωτερικότητα- τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το ρεπουμπλικανικό ιδεώδες, τη δημοκρατία, τον κομμουνισμό, τον φασισμό ή τον ναζισμό κ.λπ. (είπα ήδη: για το καλύτερο ή το χειρότερο). Βεβαίως, αν αυτές οι ιδέες δεν εκφράζονται από κοινωνικές ομάδες των οποίων υπηρετούν τα συμφέροντα, τα πραγματικά ή τα φανταστικά, παραμένουν αναποτελεσματικές». Για τον συμβιωτισμό (convivialisme) δεν έχω γνώμη, δεν ξέρω το παραμικρό, γι' αυτό δεν επεκτείνομαι, μου αρκούν αυτές οι δύο φράσεις του Καγιέ για να αντιληφθώ τους λόγους για τους οποίους είμαστε ανήμποροι, αλλά και συνένοχοι, μπροστά στο «έγκλημα», καθώς και γιατί δεν μπορώ να ελπίζω στα κόμματα. Εξ ου και «το μη χείρον βέλτιστον». Δείτε στη σημερινή Εποχή το άρθρο του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Moises. Οι ζαπατίστας δεν ασχολούνται με Κούληδες, τσογλανάκια και κηρύγματα κατά του καπιταλισμού στα διαλείμματα των αγορών μας στο ΑΒ Βασιλόπουλος (είπα, είμαστε συνεργοί). Από την μακρινή Τσιάπας ίσως έλθει κάποια ελπίδα.

Ανώνυμος
Πώς δεν έχει απάντηση η αριστερά στον νεοφιλελευθερισμό; Απάντηση στον νεοφιλελευθερισμό είναι η ίδια η αριστερά. Και δεν χρειάζονται πολλά λόγια, αρκεί κανείς να στρατευτεί στην αριστερά.
Ανώνυμος

Ξέρεις τη διεύθυνση της ...Στρατολογίας;

Ανώνυμος
Τότε μείνε αιχμάλωτος του νεοφιλελευθερισμού σου...
Ανώνυμος
Μπορώ να εκμεταλλευτώ την «ανοσία της αγέλης». Στρατεύεσαι εσύ στον πόλεμο της αριστεράς κατά του νεοφιλελευθερισμού και εγώ καρπώνομαι τις νίκες σου.
Omnia sunt communia

Εκ του αποτελέσματος, με ωθείς να σκεφτώ ότι η αριστερή ιδεολογία δεν εξυπηρετεί συμφέροντα κάποιων κοινωνικών ομάδων, γι' αυτό εκλογικά παραμένει μειοψηφία. Είναι κι αυτή μια άποψη (με την οποία δεν συμφωνώ βέβαια).

Omnia sunt communia

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΝΕΙΑΔΑ... Ανακαλύπτω τη δικιά μου Αμερική. Οι Τρώες, γενιά των Δαρδάνων, οδηγημένοι από τον Αινεία, προσεγγίζουν το Λάτιο και ιδρύουν τη Ρώμη. Ο Δάρδανος, λένε, καταγόταν από την Αρκαδία απ' όπου έφυγε για τη Σαμοθράκη μετά τον μεγάλο κατακλυσμό. Από κει πήγε απέναντι ιδρύοντας τη Δαρδανία. Ο Αινείας, απόγονος του Δαρδάνου, βρήκε τον συγγενή του Εύανδρο που τον βοήθησε στον πόλεμο με τον Τούρνο και τους Ρούτουλους.
Η περιέργεια απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση με τη βοήθεια της βικιπαίδεια. Το ένα λήμμα παραπέμπει στο άλλο. Λας είναι η πέτρα, εξ ου και λατομείο, αλλά και Λαός. Λαός είναι οι άνθρωποι που γεννήθηκαν από τις πέτρες που έριχναν πίσω τους ο Δευκαλίων και η Πύρρα, η ανθρωπότητα της πέτρας σε αντιπαράθεση με το «χάλκινο γένος» που ο Δίας εξόντωσε με τον μεγάλο κατακλυσμό επειδή ήταν διεφθαρμένοι μέχρι αηδίας. Και μετά, συνεχώς προσφεύγοντας στη βικιπαίδεια, ανακαλύπτω ότι πρακτικά όλες οι μυθολογίες, εκτός ίσως από τους λαούς της κεντρικής Αφρικής, αναφέρονται σε ένα συμβάν που ονομάζεται μεγάλος κατακλυσμός, μια ασύλληπτων διαστάσεων καταστροφή σταλμένη από τους θεούς για να τιμωρήσουν τους ανθρώπους με διάφορες αφορμές. Τότε κάθε φυσική καταστροφή προερχόταν από την οργή των θεών και μετέπειτα του θεού για τις αμαρτίες μας (όπως και σήμερα, ο ιός π.χ. είναι θεϊκή τιμωρία, το είπε ένας μητροπολίτης, το λέει και η μάνα μου).
Με εντυπωσιάζει επίσης η μανία της Ήρας. Για ένα παλιόπραμα, ένα μήλο των Εσπερίδων που δεν ήταν καν μήλο (πορτοκάλι και μάλιστα μουχλιασμένο), ισοπέδωσε την πόλη που πρώτη «αντίκριζε ο ήλιος το πρωί ερχόμενος απ' τ' ουρανού την άκρη» και συνέχισε, δεν τους άφησε σε χλωρό κλαρί. Και να πεις ότι ήταν η πιο όμορφη και την αδίκησε ο κριτής. Μια κακιασμένη, παντοιοτρόπως κερατωμένη από τον Δία, στριμμένο άντερο που κανείς δεν άντεχε, ήταν που ήθελε να περνάει πάντα το δικό της. Απ' την άλλη όμως, αν δεν ήταν τέτοιος παλιοχαρακτήρας ίσως να μην υπήρχε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και η ανθρωπότητα να είχε εξελιχθεί εντελώς αλλιώς. Συμπέρασμα: ό,τι είμαστε σήμερα το χρωστάμε στην Ήρα.

Omnia sunt communia

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΕΙΚΟΣΙ ΧΑΜΕΝΑ ΧΡΟΝΙΑ. Γιατί, χωρίς να είμαι συριζαίος, αισθάνομαι την ανάγκη να πάρω το μέρος του για τα πέντε χρόνια διακυβέρνησης; Ψάχνουμε να βρούμε το λάθος. Τι αποφασίσατε; Λοιπόν, αν η γιαγιά μου είχε καρούλια θα ήταν τραμ: Ο Τσίπρας δεν βγήκε από την ευρωζώνη, αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημα. Δεν βγήκε από το ευρώ όπως τον προκαλούσε ο Σόιμπλε, λούστηκε και λουστήκαμε την εκδικητικότητα της Κομισιόν, ισοπεδωθήκαμε σαν χώρα, η οικονομία είχε ισοπεδωθεί από τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν, πώς θα πήγαινε η κατάσταση αν βγαίναμε από το ευρώ και την ευρωζώνη. Όσα λέγονται είναι απλές υποθέσεις. Δεν είμαι συριζαίος και δεν τολμώ να σκεφτώ ούτε ότι είμαι αριστερός, τη λέξη αυτή την αδειάσατε από το περιεχόμενό της, αριστερός σημαίνει να έχεις μια κομματική ταυτότητα, αν δεν σ' αρέσουν οι υπάρχουσες, φτιάχνεις ένα δικό σου κόμμα, αμέτρητα τα κόμματα της αριστεράς που σκοπό έχουν να πετροβολάνε τα διπλανά τους στον ευρύτερο χώρο, ενώ η οικονομική ελίτ παίζει ανενόχλητη δεκαετίες τώρα, σημαίνει να αγοράζεις συγκεκριμένη εφημερίδα, να μηρυκάζεις τα ίδια και τα ίδια με τα ίδια πάντα πρόσωπα, περιχαράκωση η λέξη που περιγράφει το χώρο, και βέβαια να βρίζεις το τσογλανάκι.
Δεν ξεχνάω τα πέντε χρόνια του Σύριζα, γι' αυτό οργίζομαι ακόμα περισσότερο. Γιατί δεν ξεχνάω ούτε τα δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια πριν, ούτε και αυτά που κατάφερε ο Κούλης σε ελάχιστους μήνες από τον περσινό Ιούλιο. Ειδικά βλέποντας αυτά που έκανε ο Κούλης μέσα σε 18 μήνες σκάρτους δεν θα έπρεπε να λέτε λέξη για τα πέντε χρόνια του Σύριζα. Κάνατε φρικτό λάθος που το πληρώνουμε όλοι.
"Παιχνίδια ολιγοπωλίων στην ‛‛πλάτη’’ ΔΕΗ και καταναλωτών». Άρθρο του Αλ. Ζέρβα στο ΤΒΧΣ, βλ. εδώ...

Stoixos

«Αλλά δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν, πώς θα πήγαινε η κατάσταση αν βγαίναμε από το ευρώ και την ευρωζώνη», Omnia sunt communia; Όπως πήγε η κατάσταση π.χ. όταν έκανε στάση πληρωμών η Αργεντινή στους δανειστές της. Αναστήθηκε η οικονομία της. Σίγουρα δεν είναι απλές υποθέσεις. Αυτά μόνο οι φιλελέδες τα λένε, που το έχουν σε κακό να ανοίξουν ένα βιβλίο. Υπάρχουν εξαιρετικές μελέτες και συνολικές προτάσεις για την έξοδο μας από το Ευρώ βασισμένες στην παγκόσμια ιστορία κρατών που επέλεξαν να κάνουν στάση πληρωμών. Μια από αυτές είναι και η Ελλάδα με την τελευταία της επιτυχημένη στάση πληρωμών την δεκαετία του 1930. Το ευρώ μ' αυτή του τουλάχιστον τη μορφή θα εξαφανιστεί τα επόμενα χρονιά. Η στάση πληρωμών είναι μονόδρομος, είτε μας αρέσει είτε όχι. Γι’ αυτό καλό είναι να ενημερωθούμε και να προετοιμαστούμε.

Stoixos

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ. Όσα σχετικά ακολουθούν νομίζω ότι έχουν τεράστια σημασία τους σε όλα τα θέματα της σύγχρονης ιστορίας στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, ειδικά με όσα συμβαίνουν τελευταία στον ελληνικό δημοσιογραφικό χώρο.
1ον. Ο John Swinton αρχισυντάκτης των New York Times στην αποχαιρετιστήρια δεξίωση που δόθηκε προς τιμήν του μέσα σε όλα είπε: «Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια.» Κάποιος από τους παρευρισκόμενους έκανε πρόποση για τον ανεξάρτητο Τύπο και ο Swinton διέκοψε & συμπλήρωσε: «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί. Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφω. Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικός μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο….
Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλάει τη Πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο….
Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε καραγκιόζηδες. Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. Ο χρόνος, η ζωής μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων. ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ».
Πηγή « Η ανύποτη ιστορία της εργασίας», του Richard O. Bayer, εκδόσεις United Electrical, Radio & Machine Workers of America, NY 1979.
2ον. Ο εξαιρετικός Γιώργος Δελαστίκ είχε εντοπίσει μέσα στα χιλιάδες απόρρητα έγγραφα των ΗΠΑ που διέρρευσαν στο WikiLeaks τις παρεμβάσεις της πρεσβείας των ΗΠΑ σε Ελληνικές σχολές δημοσιογραφίας. Τι ήθελε η αλεπού στο παζάρι;
3ον. Ο πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτη Ρουμελιώτη, υποστήριξε σε επιτροπή της Βουλής, ότι το ΔΝΤ χρηματοδοτούσε σεμινάρια Ελλήνων δημοσιογράφων στην Ουάσιγκτον. Υπάρχει η πληροφορία πως το ΔΝΤ διοργάνωσε σεμινάρια και στην Αθηνά, στο Μεγάλη Βρετάνια την περίοδο πριν το πρώτο μνημόνιο.
Κάθε φορά λοιπόν που διαπιστώνουμε την “ανικανότητα” των ΜΜΕ να παρουσιάσουν ένα θέμα ας θυμόμαστε τα πιο πάνω. Και ιδίως τα λόγια του John Swinton και τις διανοούμενες πόρνες του.

Omnia sunt communia

Λες να είμαι φιλελές χωρίς να το ξέρω; Οι φιλελέδες διαβάζουν Μαρξ, εγώ έχω αποφύγει επισταμένως να ανοίξω ένα βιβλίο του, μόνο το εξώφυλλο του Κομμουνιστικού Μανιφέστου είχα κοιτάξει κάποτε αλλά δεν είχε εικονίτσες και προτίμησα το Λούκι Λουκ! Επομένως δεν είμαι φιλελές. Στάση πληρωμών. Στην ευρωζώνη; Βγαίνουμε από την ευρωζώνη και κάνουμε στάση πληρωμών. Δεν είμαι σίγουρος ότι οι αντιδράσεις του διεθνούς κεφαλαίου και η εσωτερική πέμπτη φάλαγγα θα ήταν ήπιες ή θα άφηναν ένα σωρό ερειπίων, κάτι πολύ χειρότερο από αυτό που ζήσαμε και ζούμε ακόμα. Ειδικά σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον στο οποίο οι συμμαχίες είναι ανύπαρκτες. Δε νομίζω να στείλουν τις κανονιοφόρους όπως είχαν κάνει στις αρχές του 20ού αιώνα, σήμερα έχουν άλλα όπλα. Μια κυβέρνηση που κηρύσσει στάση πληρωμών θα δεχτεί τεράστια επίθεση από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας που θα δει το βιοτικό της επίπεδο να καταρρέει. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα και, κυρίως, εμείς οι ίδιοι κουβαλάμε τον καπιταλισμό μέσα μας. Τον αναπαράγουμε κάθε μέρα πηγαίνοντας στο σούπερ μάρκετ. Από την άλλη, όλη αυτή η ιστορία του δημόσιου χρέους αλλά και των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας ωθεί τουλάχιστον εμένα να αντιλαμβάνομαι ότι το μόνο πράγμα που δεν έχει καμία αξία και συγχρόνως αποτελεί το απόλυτο όπλο ελέγχου των μαζών είναι το κεφάλαιο.

Ανώνυμος

Τον Αλτάν τον γνωρίζετε; Ο ιταλός σκιτσογράφος, που όπως ο δικός μας Γιάννης Καλατζης παρήγαγαν Πολιτική (ο ιταλός συνεχίζει απ' ό,τι ξέρω), σε ένα σκίτσο του έχει έναν γραφιά να λέει πάνω κάτω «όσα χρήματα να μου δώσετε, δεν πρόκειται να αλλάξω τις ιδέες μου» και το αφεντικό του να απαντά «στ' αρχίδια μας αυτά που σκέφτεστε, αυτά που γράφετε μας ενδιαφέρουν». Ο Μονταλμπάν έχει γράψει και ένα δοκίμιο για τον «γραφιά» που αποτελεί ένα από τα δύο στηρίγματα της εξουσίας, αμετάφραστο στα ελληνικά. Οπότε, αυθόρμητη έρχεται η ιδέα: «Πού πας ρε Καραμήτρο;»,
Σε μια γελοιογραφία του Αλτάν. Ο δημοσιογράφος. «Όσα χρήματα και να μου δώσετε δεν πρόκειται να αλλάξω, να πουλήσω, τις ιδέες μου». Τα αφεντικά. «Στ' @ρχίδι@ μας οι ιδέες σας, αυτά που γράφετε μας ενδιαφέρουν».

Stoixos

Τίποτα από αυτά που φοβάσαι και μας τα έχουν πιπιλίσει μεθοδικά στο μυαλό οι διανοούμενες πόρνες δεν θα γίνει. Το ξαναέγραψα. Τι κακό έπαθε Αργεντινή δηλαδή; Ότι έγινε στην Αργεντινή θα γίνει και εδώ. Πρόσφατα πήραν και τα παντελόνια των κορακιών-δανειστών τους. Σοβαροί Έλληνες και ξένοι οικονομολόγοι και αναλυτές απαντούν σε όλα αυτά τα ερωτήματα τεκμηριωμένα και με λεπτομέρειες. Υπάρχει εξαιρετική βιβλιογραφία και αρθρογραφία πάνω στο σημαντικό αυτό θέμα. Αν θέλετε μπορώ να προτείνω και βιβλία.

Ανώνυμος
Σε τι διαφωνώ; Δεν είναι οι διανοούμενες πόρνες που σπρώχνουν τους ινδούς αγρότες στην αυτοκτονία. Είναι η Μονσάντο που τους πουλάει υβριδικό σπόρο και συγχρόνως έχει εξαφανίσει τους παραδοσιακούς τρόπους καλλιέργειας. Είναι ο μηχανισμός χονδρικού εμπορίου που ελέγχει την παγκόσμια διατροφή και που, όπως μου έλεγε φίλος αγρότης, δεν μπορείς να τον ανατρέψεις από τη μια στιγμή στην άλλη χωρίς να προκληθεί παγκόσμιος ή τοπικός λιμός. Τα εκατομμύρια της Αθήνας δεν μπορούν να μείνουν ούτε στιγμή χωρίς την τροφοδοσία σε βασικά αγαθά. Στις αρχές της κρίσης πολλοί πήγαιναν στο σουπερμάρκετ και αγόραζαν 50 κιλά ζάχαρη, για να μη μιλήσουμε για το χαρτί υγείας και τα μακαρόνια. Πώς αντιμετωπίζονται αυτά τα ζητήματα; Άλλες οι εποχές του 1930, σήμερα χρειαζόμαστε νέες στρατηγικές.
Omnia sunt communia

Νέες στρατηγικές για να εξασφαλιστεί ο εφοδιασμός του πληθυσμού που από δεκαετίες είναι κεντρικός, στα χέρια χονδρεμπόρων. Αυτός ο μηχανισμός διακίνησης βασικών αγαθών, που έχει χτιστεί με κίνητρο το κέρδος και όχι την κάλυψη των αναγκών, προσαρμόζεται, και πώς, στα μέτρα μιας αριστερής διακυβέρνησης; Οτιδήποτε συμβαίνει έχει το κέρδος πίσω του, μπορούμε να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία; Είμαστε έτοιμοι να εργαζόμαστε για το κοινό καλό, δίνοντας σε ένα κεντρικό μηχανισμό, πείτε τον κρατική μηχανή, την ευθύνη να εξασφαλίζει ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο σε όλους; Σ' αυτή την ουτοπία πιστεύω (ίσως γιατί δεν έχω το κέρδος σαν πρώτη προτεραιότητα, φαίνεται).
Για να πραγματοποιηθούν τα παραπάνω, εκτός από αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής και κατεύθυνσης, πρέπει να αλλάξει και η συνισταμένη της συλλογικής σκέψης. Οι πολιτικοί είναι σαν τα μαγνητόφωνα, ειδικά σήμερα, παίζουν όποια κασέτα τους βάλουν μέσα. Δεν είναι τα κόμματα που διαμορφώνουν αντιλήψεις, προσαρμόζονται στη ζήτηση της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Κερδίζουν τις εκλογές αυτά που θα κάνουν την καλύτερη μαντεψιά.

Stoixos

Οι οποίες είναι;

Stoixos

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ. Θεωρητικά ο ρόλος των δημοσιογράφων είναι η ενημέρωση, η έρευνα, οι αποκαλύψεις και ο έλεγχος(εδώ κλαίμε & γελάμε) σε πολίτικους, επιχειρηματίες, καναλάρχες, τραπεζίτες κλπ. Με άλλα λόγια ο ρόλος τους είναι να μας δείξουν αθέατες πλευρές του σύγχρονου κόσμου. Στην πραγματικότητα οι δημοσιογράφοι σήμερα πλάθουν στο μυαλό μας έναν κόσμο όπως τον θέλουν οι εργοδότες τους. Την ίδια στιγμή “τυχαία” οι εργοδότες τους είναι ιδιοκτήτες ή μέτοχοι σε τράπεζες, σε εταιρίες βιομηχανίες οπλικών συστημάτων, Πετρελαϊκές εταιρίες, εταιρίες τροφίμων, φαρμακευτικές, εισαγωγών, αεροπορικές, εφοπλιστών, αυτοκινητοβιομηχανίες, μεγιστάνες των ΜΜΕ κ.λ.π. Υπάρχει λοιπόν περίπτωση ο Ινδός δημοσιογράφος να ρωτήσει τη Μονσάντο για τις εγκληματικές πρακτικές της και τις αυτοκτονίες των αγροτών; Είδαμε π.χ. στο καραμπινάτο σκάνδαλο της Novartis στα τηλεοπτικά πάνελ, τα ραδιόφωνα, τις ιστοσελίδες ή τις εφημερίδες να ζορίζουν οι δημοσιογράφοι τα πολιτικά πρόσωπα που εμπλέκονται; Εδώ ζούμε το φοβερό, τους πολιτικούς να κυνηγάνε τους μάρτυρες και οι δημοσιογράφοι να βοηθάνε στο κυνήγι αυτό!!! Οι διανοούμενες πόρνες λοιπόν έχουν συγκεκριμένο ρόλο και αυτό είναι το πρόβλημα. Αν θέλουμε να ξεκινήσουμε από κάπου νομίζω πως αυτό πρέπει να είναι το πρώτο. Να βοηθήσουμε τις πόρνες αυτές να ξαναγίνουν πάλι σκέτο διανοούμενες. Μια συνειδητοποιημένη σοβαρή κοινωνία θα απαιτήσει από μια Κυβέρνηση να γίνει αυτή η αλλαγή. Με πιο τρόπο; Ίσως με ένα ειδικό ιδιοκτησιακό καθεστώς στα ΜΜΕ. Π.χ. Ιδιοκτήτες να είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ. Το σημαντικό είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι η δημοσιογραφία να λειτουργεί προς το συμφέρον της Ελληνικής κοινωνίας και όχι προς το συμφέρον της οικονομικής ελίτ όπως είναι σήμερα. Ο στόχος λοιπόν είναι να έχουμε ανεξάρτητη δημοσιογραφία που να κάνει αποτελεσματικά τη δουλειάς.

Stoixos

Οι πολιτικοί, Omnia sunt communia, είναι μαγνητόφωνα ναι, αλλά μαγνητόφωνα τίνος; Μα φυσικά της ξένης και ντόπια οικονομικής ελίτ που μέρος της είναι πια και οι ίδιοι οι πολιτικοί. Τα κόμματα που μας κυβερνούν, μας έχουν γραμμένους στα παλιά τους τα παπούτσια. Καμία αξία δεν έχει η φωνή μας και οι ανάγκες μας όπως με πολύ πικρό τρόπο διαπιστώνουμε καθημερινά. Ότι θέλουν κάνουν, ότι θέλουν μας περνάνε, αν αντιδράσουμε μας σαπίζουν και στο ξύλο και στο τέλος πάλι τους ίδιους επιλέγουμε να μας κυβερνήσουν. Αν μη τι άλλο τα 10 χρόνια μνημόνια αυτό μας το έδειξαν ξεκάθαρα. Όχι ότι τις προηγούμενες δεκαετίες γινόταν κάτι διαφορετικό, απλά επι εποχής μνημονίων χαθήκαν και οι τελευταίες αυταπάτες που κάποιοι ενδεχομένως να είχανε. Οι πολιτικοί κάνουν τη δουλειά των ελιτ και οι δημοσιογράφοι μας υποδεικνύουν ποιους θα ξαναψηφίσουμε. Τι δεν καταλαβαίνουμε;

Omnia sunt communia

Νομίζω ότι συμφωνούμε στην περιγραφή της κατάστασης, καθώς και στην έλλειψη πολιτικών εργαλείων ικανών να τη μεταβάλλουν. Ποια καινούργια εργαλεία διαχείρισης πρέπει να επινοήσει η κοινωνία και ποια πρέπει να πετάξει στα σκουπίδια;

Stoixos

Δεν είμαι σίγουρος πως χρειάζεται να επινοήσομε ή να πετάξουμε κάτι. Απλά πρέπει τα εργαλεία που ήδη υπάρχουν να χρησιμοποιηθούν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να αποδώσουν υπέρ της κοινωνίας. Η άποψη μου είναι πως πρέπει να αναδείξουμε πως υπάρχουν και άλλες πλευρές ή διαφορετικές αναλύσεις στα κολοσσιαία προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελληνική κοινωνία. Πρέπει κατά την γνώμη μου να αναδείξουμε την μονόπλευρη οπτική που εμφυτεύουν για δεκαετίες οι διανοούμενες πόρνες. Η σημερινή τραγούδια οφείλεται σε αυτή ακριβώς την μονόπλευρή νεοφιλελεύθερη οπτική των ΜΜΕ. Οι δράσεις που πρέπει να γίνουν, πάντα μιλάω σε τοπικό επίπεδο, πρέπει να έχουν σαν σκοπό και σαν στόχο να ακουστούν οι απόψεις, οι αναλύσεις και το έργο ειδικών που δεν θα τις ακούσουμε σε κανένα ιδιωτικό ΜΜΕ.

Stoixos

Συμφωνώ με την ανάλυση του Μαντζουράνη που παρέθεσες Omnia sunt communia αλλά θα ήθελα να το είχε εμπλουτίσει και με τις δικές του προτάσεις για να αντιμετωπίσουμε το σοβαρότατο πρόβλημα που εντοπίζει. Η νεοφιλελεύθερη χολέρα εξαπλώνεται και οι κοινωνίες βράζουν σε παγκόσμιο επίπεδο. Διαφωνώ πως η Ελληνική κοινωνία δεν είναι ικανή να ανατρέψει αυτή την αρρωστημένη κατάσταση γιατί θα προτιμήσει το κουτσοβόλευα της. Προφανώς και κάποιοι θα λειτουργήσουν έτσι αλλά αυτοί είναι πια μια μικρή θλιβερή κομματική μειοψηφία. Ο Covid-19 έχει επιταχύνει τις διεργασίες που έτσι και αλλιώς θα γινόντουσαν. Αυτό συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στην χώρα μας. Οι οικονομικές ελίτ κάθε χώρας αυτό το γνωρίζουν καλά, γι’ αυτό και βλέπουμε την επιτυχημένη σε μεγάλο βαθμό προσπάθεια εκφασισμού των πολιτών, την γιγάντωση της αστυνομικής βίας και τον στραγγαλισμό των φωνών που δεν τους αρέσουν. Ο φασισμός και η ακροδεξιά είναι καμένο χαρτί για τις ελίτ όσο και αν προσπαθούν μέσω των ΜΜΕ να το αναστήσουν. Η αστυνομική βία κινητοποιεί κοινωνικές ομάδες που διαφορετικά θα εμμέναν μόνο στο να παρατηρούν τα γεγονότα. Ταυτόχρονα πρωτόγνωρος αριθμός πολιτών για τη σύγχρονή εποχή ζει μέσα στη φτώχια και την απελπισία. Οι νεοφιλελεύθερες αυταπάτες κατέρρευσαν με κρότο. Στην Αγγλία για να φέρω ένα παράδειγμα η UNICEF για πρώτη φορά σιτίζει παιδιά φτωχών οικογενειών. Να είναι καλά η Θάτσερ και ο νεοφιλελευθερισμός της! Αν το έλεγε αυτό πριν ένα χρόνο ως ενδεχόμενο θα σε περνούσαν για τρελό. Τι περιμένουμε, να έρθει η UNICEF και στην Ελλάδα και τότε να αντιδράσουμε; Αυτή είναι η κατάσταση και όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται και πιο δύσκολη. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Πρέπει να δούμε την πραγματικότητα και να αντιδράσουμε, να καταπολεμήσουμε αυτή τη χολέρα τον νεοφιλελευθερισμό.

Omnia sunt communia

Τα σημερινά εργαλεία, κόμματα, συνδικάτα, ΜΜΕ, θεσμοί, ακόμα κι αν είχαν δημιουργηθεί για να περιορίσουν την αυθαιρεσία των ελίτ ή να τις ανατρέψουν, με τον καιρό διαβρώθηκαν και μετατράπηκαν σε υπερασπιστές τους. Πώς θα πειστεί η νομενκλατούρα των κομμάτων ή των συνδικάτων να επιστρέψει στους αρχικούς στόχους που συνεχίζουν να αναφέρονται στα καταστατικά, αλλά λειτουργούν απλώς σαν κράχτες; Με την πίεση της κοινωνίας, θα μου απαντήσεις. Η κοινωνία όμως αφήνεται στην παρούσα κατάσταση αφού έστω κι έτσι τα κουτσοβολεύει και η άσκηση πίεσης σε κόμματα κ.λπ. προϋποθέτει ξεβόλεμα και κινδύνους (θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία).
Σχετικό και ενδιαφέρον το άρθρο του Γιάννη Μαντζουράνη στο ΤΒΧΣ σήμερα, βλ. εδώ... Ίσως να μην είναι αρκούντως αξιόπιστο γιατί διαβάζω «Ο Γιάννης Μαντζουράνης είναι δικηγόρος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ»...

Omnia sunt communia

«Οι νεοφιλελεύθερες αυταπάτες κατέρρευσαν με κρότο» ή οι αυταπάτες των νοικοκυραίων ότι ο νεοφιλελευθερισμός που διακηρύττει η κυβέρνηση θα τους σώσει εξατμίζονται; Οι νεοφιλελεύθεροι μια χαρά είναι, εξαπάτησαν το εκλογικό σώμα, αποδιοργάνωσαν τις κοινωνίες, κατεδάφισαν τους θεσμούς, ενίσχυσαν τις θέσεις τους, εξαφανίζουν τη μαρίδα και αφήνουν πίσω τους ένα σύννεφο σκόνης και εμάς εντελώς ανίσχυρους. Φοβάμαι πως η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη (το έγραψα ήδη. Θα πεθάνουμε νεοδημοκράτες...).

Stoixos

Το δεύτερο είναι συνέπεια του πρώτου. Οι αυταπάτες των νοικοκυραίων κατέρρευσαν γιατί κατέρρευσε πρώτα ο νεοφιλελευθερισμός σαν οικονομικό μοντέλο. Πάει η αυτορρύθμιση των αγορών και των οικονομιών, πάει η θεοποιημένη ιδιωτική πρωτοβουλία, πάει το τέλος της ιστορίας, πάνε όλες οι επικίνδυνες ηλιθιότητες των άπληστων του σύγχρονου καπιταλισμού. Ο νεοφιλελευθερισμός που ζούμε είναι ότι απέμεινε από τη παλιά λαμπερή χολέρα των προηγούμενων δεκαετιών . Είναι ένα νεκρό πράγμα κρυμμένο ακόμα πίσω από τον φανταχτερό κόσμο των ΜΜΕ. Απλά σήμερα η χολέρα σκοτώνει πια το σώμα που την θρέφει. Αγωνιά γιατί πεθαίνει. Το βλέπουμε παντού γύρω μας. Στον νεοδημοκράτη γείτονα που του έχει πέσει το λειρί. Στον μαγκωμένο Άδωνη, στον αποσβολωμένο νάρκισσο Τράμπ. Και ξέρετε κάτι; Όσο περνάνε οι ημέρες τείνω να υιοθετήσω μια άλλη ερμηνεία στο γιατί η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άφρισε με τις εκδηλώσεις μνήμης της 17 Νοέμβριου και της δολοφονίας του 15ονου Γρηγορόπουλου. Στην αρχή θεώρησα πως ήταν μια προσπάθεια να προσελκύσει τα ορφανά πια της Χρυσής Αυγής. Σήμερα βλέπω πως η κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι τρομοκρατημένοι! Φοβούνται πως όλα κρέμονται από μια κλωστή. Η εξουσία, η δύναμη, ο πλούτος τους. Αυτό το μαρτυράει η άγρια κρατική καταστολή από την ώρα που ξαναέγιναν κυβέρνηση. Το καλοκαίρι έφτασε στο σημείο η Ελληνική Αστυνομία να σκοτώσει μετά από άγριο ξυλοδαρμό ένα νεαρό ακτιβιστή – διαδηλωτή στον Βόλο. Γιατί ενώ covid-19 θερίζει η Νέα Δημοκρατία προσλαμβάνουν αστυνομικούς αντί για γιατρούς; Γιατί εξοπλίζει την Ελληνική αστυνομία και τις κατασταλτικές δυνάμεις και όχι τα νοσοκομεία και τα σχολεία; Γιατί οι πολίτες βλέπουν πεντακάθαρα σήμερα τις ηλιθιότητες του νεοφιλελευθερισμού που για δεκαετίες του πιπίλιζαν στο μυαλό. Ο οφφσοράκια πρωθυπουργός, ο ορισμός του φιλελε πολιτικού κατανοεί πως το μοντέλο οικονομίας που τον έχει κάνει τόσο πολύ πλούσιο κινδυνεύει όσο ποτέ άλλοτε να σταλθεί στο διάολο από τους απλούς πολίτες, από τους νοικοκυραίους. Το ίδιο ακριβώς κατανοούν και τρομάζει όλους τους φιλελέδες κυβερνήτες αυτού του πλανήτη γι’ αυτό και βλέπουμε τα τελευταία χρόνια τόσες δολοφονίες από μεριάς αστυνομικών. Αγχώνουν για τα χειρότερα για αυτούς και έχουν προστρέξει. Έχουν αμολήσει τα σκυλιά μπα και σωθούν!!! Η κατάσταση είναι τραγική για δισεκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ο πλανήτης βράζει και αυτό θα φέρει σίγουρα τεκτονικές αλλαγές. Τώρα αν τελικά θα γίνουν οι αλλαγές με άξονα το συμφέρον των πολίτων, το συμφέρον των πολλών και όχι για άλλη μια φορά των λίγων, ο χρόνος θα το δείξει. Ένα είναι σίγουρα! Η αδράνεια μας θα φέρει το δεύτερο.

Omnia sunt communia

Ξέρεις ποιο είναι το λάθος σου. Stoixos; Θεώρησες τη διαφημιστική καμπάνια του νεοφιλελευθερισμού σαν «νέο κοινωνικό συμβόλαιο» που θα φέρει ευημερία σε όλο τον κόσμο. Πίστεψες τον αέρα κοπανιστό, τα παραμύθια του. Πανικόβλητοι δεν είναι οι νεοφιλελεύθεροι, οι κυβερνήσεις είναι τα τσιράκια τους που βλέπουν ότι η φούσκα είναι έτοιμη να σκάσει, η απόσταση από το έδαφος είναι τεράστια και τα αλεξίπτωτα δε φτάνουν για όλους. Μπαλώνουν τρύπες (οι κυβερνήσεις) αλλά συνεχώς δημιουργούνται άλλες (απ' τη μια μεριά η γνωστή θεωρία του σοκ, απ' την άλλη οι νέες ευκαιρίες για άμεσα κέρδη). Η ανθρωπότητα χρειάζεται ισορροπίες και σταθερότητα αλλά η αστάθεια είναι που γεννάει χρήμα. Όλα αυτά όμως ας τα πούμε του χρόνου, τώρα γιορτάζουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου και τον ερχομό των μάγων με τα δώρα (της Pfizer)

* Τα σχόλια έχουν κλείσει. Αν επιθυμείτε να σχολιάσετε, μπορείτε να αποστείλετε το σχόλιό σας, αναφέροντας τη σχετική ανάρτηση, με την Επικοινωνία... Φωτογραφίες και εικόνες παρελθόντων ετών δεν είναι διαθέσιμες.
....